II SA/Ol 806/21

Dnia 18 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2021 roku sprawy ze skargi M. H., M.H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia rury kanalizacyjnej w celu doprowadzenia przewodów kominowych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: Pb) po rozpatrzeniu odwołania M. i M. H. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego "[...]" (PINB) z dnia "[...]", nakładającej na M. i M. H. (skarżący) - właścicieli lokalu nr "[...]" w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy "[...]", obowiązek usunięcia rury kanalizacyjnej znajdującej się w przewodzie wentylacyjnym nr 1 w pionie kominowym nr 1 w/w budynku, w celu doprowadzenia przewodów kominowych do stanu zgodnego z prawem orzekł: Uchylić zaskarżoną decyzję w całości. Nałożyć na M. i M. H. - właścicieli lokalu nr "[...]" w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy "[...]", obowiązek usunięcia rury kanalizacyjnej znajdującej się w przewodzie wentylacyjnym nr 2 w pionie kominowym nr 1 w/w budynku, w celu doprowadzenia przewodów kominowych do stanu zgodnego z prawem. Termin wykonania obowiązku 31 stycznia 2021 r. Zakwestionowana decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych sprawy. W trakcie czynności kontrolnych w dniu 6 listopada 2020 r. w lokalach nr "[...]" w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy "[...]" PINB ustalił, że w przedmiotowym obiekcie budowlanym występują trzy piony kominowe. Podczas kontroli, przedstawiciel administratora budynku przedłożył nagrania z kamerowania przewodów kominowych oraz protokół z dnia 27 maja 2019 r. okresowej kontroli przewodów kominowych. Z przedłożonych nagrań z kamerowania przewodów wentylacyjnych wynikało, że w przewodzie wentylacyjnym (zlokalizowanym w kominie przy drzwiach wejściowych do lokali) znajduje się rura kanalizacyjna, która obsługuje urządzenia w pomieszczeniu kuchni lokalu nr "[...]" w/w budynku. Decyzją z dnia "[...]" PINB na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Pb nałożył na skarżących - właścicieli lokalu nr "[...]" w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy "[...]", obowiązek usunięcia rury kanalizacyjnej znajdującej się w przewodzie wentylacyjnym nr 1 w pionie kominowym nr 1 w/w budynku, w celu doprowadzenia przewodów kominowych do stanu zgodnego z prawem. Termin wykonania obowiązku 31 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu wskazano, że umieszczenie rury kanalizacyjnej, obsługującej urządzenia w pomieszczeniu kuchni lokalu nr "[...]" w w/w budynku, w przewodzie wentylacyjnym (zlokalizowanym w kominie przy drzwiach wejściowych do lokali), jest niezgodne z warunkami określonymi w obowiązujących przepisach (§ 140 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podnieśli, że obowiązek usunięcia w/w rury kanalizacyjnej jest dla nich nadmiernie uciążliwy. Ponadto wskazali, że wykryta nieprawidłowość nie jest dla nikogo uciążliwa oraz, iż wykrytą nieprawidłowość można usunąć bez wykonania nakazanych robót. Dodatkowo skarżący załączyli do odwołania opinię techniczną z dnia 5 października 2020 r. w sprawie wad pionu kominowego nr 1 oraz sposobu ich usunięcia w budynku przy "[...]". Autor opinii wskazał, iż w pionie kominowym stwierdzono wadę w postaci umieszczenia pionu kanalizacyjnego w przewodzie kominowym nr 2, co spowodowało przewężenie przewodu kominowego, sytuowanie pionów kanalizacyjnych lub innych w przewodzie kominowym jest niezgodne z § 140 pkt 1 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pomimo stwierdzenia powyższej nieprawidłowości sporządzający opinie wskazał, iż w celu wyeliminowania wady, przewód wentylacyjny nr 2 w pionie kominowym nr 1 przedmiotowego budynku (wykorzystywany jedynie do wentylacji pomieszczenia kuchennego na piętrze - lokal nr "[...]"), należy trwale zaślepić tuż ponad zamontowanym zaworem napowietrzającym na wysokości około Im powyżej posadzki lokalu nr "[...]". W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" WINB podniósł, że w sprawie nie ulega wątpliwości, iż w przewodzie kominowym nr 2 (nie w przewodzie kominowym nr 1 jak to blednie wskazał PINB w zaskarżonej decyzji) w pionie kominowym nr 1 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy "[...]" znajduje się rura kanalizacyjna, która zmniejsza przekrój przewodu wentylacyjnego. Nie ulega również wątpliwości, iż umieszczenie rury kanalizacyjnej w przewodzie wentylacyjnym nastąpiło w wyniku prowadzonych robót remontowych w lokalu nr "[...]" w w/w budynku. Omawiana rura kanalizacyjna obsługuje urządzenia w pomieszczeniu kuchni lokalu nr "[...]" w w/w budynku, będącego własnością skarżących. Zgromadzony przez PINB materiał dowodowy - protokół inwentaryzacji przewodów kominowych w budynku wielorodzinnym przy "[...]" - sporządzony przez mistrza kominiarskiego z dnia 4 czerwca 2020 r. i protokół go uzupełniający z dnia 7 lipca 2020 r. oraz opinia techniczna z dnia 5 października 2020 r. w sprawie wad pionu kominowego nr 1 oraz sposobu ich usunięcia w budynku przy "[...]" - jednoznacznie wskazuje, że w przewodzie nr 2 w pionie kominowym nr 1 znajduje się rura kanalizacyjna, która zmniejsza przekrój przewodu wentylacyjnego co jest niezgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z materiału dowodowego niezbycie również wynika, iż umieszczenie pionu kanalizacyjnego w przewodzie kominowym nr 2 w omawianym budynku, spowodowało przewężenie przewodu kominowego w sposób niedozwolony. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pb właściwy organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, z jednoczesnym określeniem terminu ich wykonania. Skoro nie ulega wątpliwości, że doszło do umieszczenia rury kanalizacyjnej w przewodzie wentylacyjnym nr 2 w pionie kominowym nr 1 z naruszeniem warunków określonych w przepisach § 140 ust. 1 i 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., to tylko wyłącznie usunięcie rury kanalizacyjnej znajdującej się w przewodzie wentylacyjnym w pionie kominowym doprowadzi do stanu zgodnego z prawem. WINB wskazał, że przedłożona przez inwestorów opinia techniczna z dnia 5 października 2020 r. w sprawie wad pionu kominowego nr 1 oraz sposobu ich usunięcia, wskazująca na możliwość pozostawienia rury kanalizacyjnej w przewodzie wentylacyjnym, nie ma jednakże wpływu na sytuację prawną w przedmiotowej sprawie. Wskazane w opinii prace remontowe nie wyeliminują bowiem stanu niezgodności z przepisami. Dodał, że zważywszy na konieczność uzupełnienia sentencji zaskarżonej decyzji o szczegółowe określenie przedmiotu postępowania (poprawnego wskazania przewodu wentylacyjnego nr 2 w pionie kominowym nr 1) należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i nałożyć na inwestorów - właścicieli lokalu nr "[...]" w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy "[...]", obowiązek usunięcia rury kanalizacyjnej znajdującej się w przewodzie wentylacyjnym nr 2 w pionie kominowym nr 1 w/w budynku, w celu udrożnienia w/w przewodu i co za tym idzie doprowadzenia przewodów kominowych do stanu zgodnego z prawem. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję WINB skarżący zarzucili jej naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pb, poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i dokonanie wyboru czynności najbardziej bezwzględnej i kategorycznej dla skarżących, wobec braku właściwego postępowania wyjaśniającego wynikającego z całkowitego pominięcia wniosków z przedłożonej opinii technicznej, z której jasno wynika, iż w stanie faktycznym sprawy jest możliwość wykonania innych czynności niż wskazana w decyzji przez organ (całkowite usunięcie rury kanalizacyjnej), dzięki którym jest możliwe usunięcie nieprawidłowości i doprowadzenie do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pb, poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i dokonanie wyboru czynności najbardziej bezwzględnej i kategorycznej dla skarżących poprzez ograniczenie się organu jedynie do krótkiego stwierdzenia (niepopartego żadnym uzasadnieniem), że przedstawiona opinia techniczna nie ma wpływu na sytuację prawną w niniejszej sprawie, bez analizy jej wniosków, w kontekście analizy stanu faktycznego i trudnej sytuacji skarżących, którzy w konsekwencji zostaną pozbawieni funkcji użytkowej części pomieszczeń mieszkalnych, naruszenie przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pb poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i dokonanie wyboru czynności najbardziej bezwzględnej i kategorycznej dla skarżących wobec braku właściwego postępowania wyjaśniającego polegającego na: prawidłowym ustaleniu rzeczywistego przeznaczenia poszczególnych przewodów kominowych (w szczególności przewodu w którym znajduje się sporna rura), prawidłowym ustaleniu (choćby przy pomocy przedstawionej oceny technicznej) czy zamontowana w kominie wentylacyjnym rura kanalizacyjna powoduje utratę drożności tego komina, choćby nie był on do celów wentylacyjnych w ogóle użytkowany, a w konsekwencji nałożenie na stronę postępowania nieuzasadnionych obowiązków, nie wynikających z przepisów prawa. rażące naruszenie art. 51 oraz art. 81 i 83 Pb poprzez zobowiązanie skarżących do zdemontowania rury kanalizacyjnej. Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W konsekwencji, decyzja (postanowienie) organu administracji publicznej podlega weryfikacji w postępowaniu sądowym z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W świetle wynikającego z przywołanego przepisu kryterium kontroli sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy - art 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c tego przepisu). Jak wskazano w literaturze przedmiotu przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego" (por. [red ] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 458). Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji nie naruszyły bowiem prawa materialnego ani procesowego w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a wyłącznie tego rodzaju niezgodność z prawem zaskarżonego aktu - prowadząca w istocie do podjęcia innego rozstrzygnięcia - uzasadniałaby jego eliminację przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja WINB podjęta w przedmiocie nałożenia na skarżących - właścicieli lokalu nr "[...]" w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy "[...]", obowiązek usunięcia rury kanalizacyjnej znajdującej się w przewodzie wentylacyjnym nr 2 w pionie kominowym nr 1 w/w budynku, w celu doprowadzenia przewodów kominowych do stanu zgodnego z prawem. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 Pb. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1, to właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Dla porządku zauważyć należy, że przepisy art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 Pb dotyczą obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub też pomimo sprzeciwu właściwego organu. Z kolei przepis art. 50 ust. 1 tej ustawy odnosi się do robót budowlanych, które nie są budową w rozumieniu art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1, ale zostały wykonane: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (pkt 3), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (pkt 4). Odnośnie ostatnio powołanej normy wynikającej z art. 50 ust. 1 pkt 4 Pb, dodać należy, że dotyczy ona naruszenia przepisów techniczno-budowlanych o których mowa w art. 7 tej ustawy, do jakich ustawodawca zalicza warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 omawianego aktu. W tych okolicznościach zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) zwanego dalej rozporządzeniem. Z przywołanych przepisów wynika, że art. 51 ustawy - Prawo budowlane stanowi element regulacji złożonej z art. 50 i art. 51 tej ustawy. Przepis art. 51 stosuje się w przypadkach wymienionych w art. 50 ust. 1 Pb, także w przypadku wykonanych robót budowlanych, co wynika z art. 51 ust. 7 Pb. Niewątpliwie celem postępowania prowadzonego na podstawie wskazanego przepisu jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z warunkami technicznymi. Postępowanie to nie jest zatem ukierunkowane na likwidację samowoli budowlanej, skoro tej dotyczą postanowienia art. 48 i art. 49b, a jedynie na usunięcie kolizji z prawem wykonywanych robót budowlanych a także eliminację zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. Nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych jest więc uzasadnione wówczas, gdy spełniona jest choćby jedna z przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 Pb, a więc gdy bezspornym jest, że wykonane roboty budowlane nie spełniają wymogów przewidzianych prawem. Zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 2 Pb jest uzasadnione, skoro wystąpił jeden z przypadków uzasadniających wszczęcie postępowania określanego jako naprawcze. Jak słusznie podkreślono w orzecznictwie, należy przyjąć, że art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 51 ust. 7 Pb należy wykładać w ten sposób, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia na podmioty wymienione w art. 52 Pb, a więc (między innymi, jak w tym przypadku) właścicieli lokalu, obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Rozstrzygnięcie objęte niniejszą skargą dotyczy usunięcia rury kanalizacyjnej znajdującej się w przewodzie wentylacyjnym. Na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego – w tym czynności kontrolnych, organ ustalił, że umieszczenie rury kanalizacyjnej w przewodzie wentylacyjnym jest niezgodne z przepisami techniczno-budowlanymi. Nałożony w tym zakresie obowiązek nie budzi zdaniem Sądu zastrzeżeń. Zgodnie bowiem z § 140 ust. 1 rozporządzenia "przewody (kanały) kominowe w budynku: wentylacyjne, spalinowe i dymowe, prowadzone w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne, powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość, stwarzające potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość, oraz spełniające wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów". Przewody kominowe do wentylacji grawitacyjnej powinny mieć powierzchnię przekroju co najmniej 0,016 m2 oraz najmniejszy wymiar przekroju co najmniej 0,1 m (§ 140 ust. 5). Organy uznały, a potwierdził to materiał dowodowy sprawy, że wymogi rozporządzenia nie zostały w przypadku kontrolowanej wentylacji spełnione. W przewodzie nr 2 w pionie kominowym nr 1 znajduje się rura kanalizacyjna, która zmniejsza przekrój przewodu wentylacyjnego i jest to niezgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast samo umieszczenie pionu kanalizacyjnego w przewodzie kominowym nr 2 w omawianym budynku nastąpiło w sposób niedozwolony. Skoro przepis § 140 ust. 1 i 5 rozporządzenia jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego, to zasadnym było przeprowadzenie w niniejszej sprawie procedury naprawczej, opartej na przepisie 51 Pb. Wbrew argumentom skargi, kontrola akt administracyjnych nie potwierdziła także zarzutów uchylania się przez organy od podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co miałoby świadczyć o naruszeniu art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. Podkreślić należy, iż zakres postępowania wyjaśniającego powiązany jest nierozerwalnie z przedmiotem tego postępowania, co oznacza, że organ powinien podejmować działania w celu ustalenia i wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie. Takie działania – zdaniem Sądu – organy podjęły, zatem nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. W kontekście tych uwag nie zasługuje także na uwzględnienie kolejny argument skargi dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Niewątpliwie – także w świetle powyższych uwag – nie można stanąć na stanowisku, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego przybrała cechy dowolnej, zatem sprzecznej z art. 80 k.p.a. W szczególności niezasadny był zarzut braku odniesienia się przez organ do opinii technicznej z dnia 5 października 2020 r. Jak słusznie stwierdził organ, wskazane w rzeczonej opinii prace remontowe nie wyeliminują stanu niezgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami rozporządzenia. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W sprawie lektura uzasadnienia decyzji drugiej instancji nie budzi wątpliwości w zakresie oceny, jakie fakty organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł i przyczyn, z powodu których innym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie decyzji odpowiada ustawowym wymogom, a organ w sposób przekonujący przedstawił argumenty potwierdzające – zdaniem Sądu – trafność podjętego rozstrzygnięcia. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi w całości.