II SA/Ol 81/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2008 r. sprawy ze skargi F. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w związku z pobraniem opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w związku z pobraniem opłaty za wydanie karty pojazdu w trakcie rejestracji w dniu "[...]" r. samochodu osobowego marki "[...]", numer rejestarcyjny "[...]". Z motywów tej decyzji wynika, że F. G. wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., w którym stwierdzono, iż §1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (DZ.U. Nr 137, poz.1310) jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.) i art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji RP. Jednocześnie Trybunał orzekł , że wymienione rozporządzenie traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. W ocenie organu zasadniczą kwestią dla ustalenia, czy w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. powstała nadpłata przy pobraniu nadpłaty w przedmiotowej sprawie jest analiza jego treści, a dokładnie czy w aspekcie czasowym przepis jest niezgodny z Konstytucja w zakresie obejmującym tylko część, czy też wszystkie stany faktyczne, do których ma zastosowanie. Mając na względzie, że Trybunał Konstytucyjny uznał za niezbędne odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r., celem umożliwienia wprowadzenia do tego czasu nowej regulacji, zgodnej z Konstytucją, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie powstały pozytywne przesłanki warunkujące możliwość rozstrzygnięcia o powstaniu nadpłaty. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, F. G. podał, iż kwota 500 zł za wydanie karty pojazdu stanowi " tzw. podatek, czyli karę za sprowadzenie pojazdu na terytorium Polski, co jest sprzeczne z umowami unijnymi o swobodnym przepływie towarów i usług na terytorium Unii Europejskiej." Wskazał, że zawyżone opłaty pobierane były na podstawie niezgodnego z Konstytucją RP rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i powołało tezę uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007r. , sygn. akt III CzP 35/07 zgodnie z którą dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu. Do powstania nadpłaty w sensie podatkowym nie doszło, wobec powyższego decyzja jest zgodna z prawem. Postanowieniem z dnia 30 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 125 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) zawiesił postępowanie w sprawie z urzędu, albowiem postanowieniem z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt I OSK 52/07, Naczelny Sąd Administracyjny w zwykłym składzie przedstawił zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego o następującej treści: "Czy w sprawie o zwrot części opłaty za kartę pojazdu pobranej na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu dopuszczalna jest droga administracyjna, a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego?". Postanowieniem z dnia 11 lutego 2008 r. postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało podjęte, z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia – podjęcie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270 ze zm.) od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. W myśl § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. W przedmiotowej sprawie wysokość wpisu wynosi 100 zł. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku wniesienia skargi przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. ( art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.) Zarządzeniem Przewodniczącej II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 lutego 2008 r. F. G. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia w/w zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone w dniu 18 lutego 2008 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 25 lutego 2008 r. Skarżący wpisu od skargi w zakreślonym terminie nie uiścił. Wobec tego, na podstawie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.