II SA/Ol 811/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. B. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. We wniosku z dnia "[...]" (data nadania), złożonym na urzędowym formularzu, skarżąca – T. B. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podniosła, iż jest emerytką, a jej emerytura wynosi "[...]" netto. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż wnioskodawczyni prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe, a do jej majątku należy dom o powierzchni "[...]". Wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, to na stronie spoczywa ciężar wykazania, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej jego otrzymanie. To strona powinna zatem przekonać rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, że nie posiada wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe. Nie wystarczy przy tym wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania sądowego pogorszy sytuację materialną strony. Strona wykazać powinna, że posiadane środki są tak skromne, że uiszczenie kosztów tego postępowania spowoduje uszczerbek w wydatkach na zaspokojenie najniezbędniejszych jej potrzeb, a ponadto, że środki, którymi dysponuje nie dają możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na ten cel. W warunkach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. Jak wynika ze złożonego wniosku skarżąca dysponuje stałym miesięcznym dochodem w kwocie przekraczającej kwoty najniższych świadczeń emerytalno-rentowych, a to jak przyjąć należy umożliwia, przy rozsądnym gospodarowaniu, nie tylko zabezpieczenie środków na niezbędne koszty jej utrzymania, ale również poczynienie pewnych oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na pokrycie kosztów postępowania. Uzasadniając swój wniosek, skarżąca nie podniosła, że jej wydatki niezbędne pochłaniają dochód w całości lub w znacznej części, uniemożliwiając jej tym samym poniesienie kosztów sądowych. Potwierdzeniem tego, że skarżąca jest w stanie poczynić pewne oszczędności jest natomiast uiszczenie w dniu "[...]" kwoty 100 zł tytułem opłaty sądowej. W konsekwencji, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała, że nie posiada i nie jest w stanie zdobyć, także z wykorzystaniem np. produktów kredytowych, środków pieniężnych na pokrycie kosztów sądowych, bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w sentencji.