II SA/Ol 812/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 30 października 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wstrzymania wypłaty miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z uprawy rolnej i prowadzenie uprawy leśnej postanawia: odrzucić skargę WSA/pos.1- sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliło w części decyzję wydaną w dniu "[...]" Nr "[...]" przez Starostę w sprawie wstrzymania wypłaty miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z uprawy rolnej i prowadzenie uprawy leśnej przez K. S. i K. N. i orzekło, że wstrzymanie wypłaty miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej dotyczy powierzchni 0, 75 ha działki nr "[...]", obręb "[...]", gm. F. W dniu 11 października 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została złożona, za pośrednictwem organu odwoławczego, skarga na tę decyzję przez K. N. i K. S., działającą w imieniu własnym i jako pełnomocnik K. N. W dniu 17 października 2006r. (zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji] K. S., działającej w imieniu własnym i K. N., doręczono zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 11 października 2006r. wzywające do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 200 zł , który winien być uiszczony w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi w trybie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. W dniu 20 października 2006r. do Sądu wpłynęło pismo K. S., w którym cofnęła w imieniu własnym i męża K. N. skargę wniesioną na decyzję Kolegium z dnia "[...]". Poinformowała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" uchyliło własną decyzję z dnia "[...]" i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Co do zasady zatem skarżący może rozporządzać skargą także po jej wniesieniu, gdyż w tej kwestii jego oświadczenie jest wiążące dla sądu. W rezultacie uwzględnienia wniosku sąd kończy postępowanie przed sądem wydając postanowienie o umorzeniu postępowania. Jednakże merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co oznacza, że nie jest ona dotknięta żadnymi brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie nie zachodzi taka okoliczność, bowiem wezwanie Sądu do uzupełnienia uiszczenia wpisu od skargi pozostało bez reakcji. Skarżący nie uiścili w wyznaczonym 7 dniowym terminie wpisu sądowego w kwocie 200 zł. W tym stanie sprawy stosownie do art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. skargę należało odrzucić, gdyż skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wskazać należy, iż mimo zmiany stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zachował aktualność pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987r. sygn. akt SA/Gd 537/87, publ. OSP 1990, nr 4, poz. 207, w którym stwierdzono, iż w pierwszej kolejności Sąd musi zbadać czy wniesiona skarga nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, a dopiero później ocenić dopuszczalność oświadczenia o cofnięciu skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji postanowienia.