II SA/Ol 815/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie pojazdów -uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 134 oraz art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez M.A. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W dniu 30 września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została złożona, za pośrednictwem organu odwoławczego, skarga na to postanowienie przez doradcę podatkowego R.M. działającego w imieniu M.A., w której wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Podjętemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 17 § 1 zd. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w wyniku uznania, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem siedmiodniowego terminu, - art. 57 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 upea poprzez niewłaściwe obliczenie terminu, - art. 134 zd. 1 kpa w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 upea poprzez niewłaściwa interpretację wskazanych przepisów a w konsekwencji stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Nadto zarzucono naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 77 § 1, art. 7 i art. 8 kpa. Wyjaśniono, iż organ błędnie przyjął datę odbioru postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 13 czerwca 2011 r. podczas, gdy przesyłka ta została faktycznie doręczona skarżącemu w dniu 14 czerwca 2011 r. W dniu 6 października 2011 r. [zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji] M.A. doręczono zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 30 września 2011 r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, który winien być uiszczony w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi oraz zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 30 września 2011 r. wzywające do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia braków formalnych skargi z dnia 29 sierpnia 2011 r. poprzez podpisanie jej oraz nadesłanie do Sądu. Pouczono stronę skarżącą, iż nieusunięcie tego braku formalnego skargi w terminie spowoduje jej odrzucenie w trybie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśniono również, iż doradca podatkowy stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o doradztwie podatkowym może reprezentować podatników, płatników i inkasentów w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach dotyczących ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego oraz nie usunęła braku formalnego skargi. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie, bowiem organ uwzględniając wniesioną skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]" uchylił w trybie autokontroli skarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia i orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Co do zasady zatem organ do dnia rozpoczęcia rozprawy może uwzględnić skargę w całości, co skutkuje stwierdzeniem przez sąd zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego i wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy ppsa.. Jednakże merytoryczne rozpatrzenie kwestii zastosowanej przez organ autokontroli może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co oznacza, że nie jest ona dotknięta żadnymi brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie nie zachodzi taka okoliczność, bowiem wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi pozostało bez reakcji, jak również wezwanie o podpisanie wniesionej skargi. Skarżący nie uiścił w wyznaczonym 7-dniowym terminie wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz nie nadesłał podpisanej przez siebie skargi, bowiem nadesłana przez skarżącego skarga została podpisana przez doradcę podatkowego, który w tym postępowaniu nie mógł reprezentować skarżącego stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o doradztwie podatkowym. W tym stanie sprawy stosownie do art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy ppsa. skargę należało odrzucić, gdyż skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis oraz nie uzupełniono jej braków formalnych podlega odrzuceniu przez sąd. Wskazać należy, iż mimo zmiany stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zachował aktualność pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, publ. OSP 1990, nr 4, poz. 207, w którym stwierdzono, iż w pierwszej kolejności Sąd musi badać czy wniesiona skarga nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, a dopiero później ocenić np. dopuszczalność oświadczenia o cofnięciu skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji postanowienia.