II SA/Ol 815/14

Dnia 28 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej - oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Burmistrza (dalej jako: organ pomocy społecznej lub organ I instancji) zmienił swoją decyzję nr "[...]" z dnia 6 grudnia 2011 r. i ustalił miesięczną odpłatność za pobyt J. K. (dalej jako: strona albo skarżąca) w Domu Pomocy Społecznej: od 1 marca 2014 r. do 31 marca 2014 r. odpłatność ponoszona przez Gminę w kwocie 1765,28 zł, a odpłatność ponoszona przez J. K. w kwocie 961,72 zł; od 1 kwietnia 2014 r. do 28 lutego 2015 r. odpłatność ponoszona przez J. K. w kwocie 2433,61 zł, a odpłatność ponoszona przez Gminę w kwocie 292,39 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w marcu 2014 r. uległa zmianie wysokość pobieranej przez stronę renty a nadto strona uzyskała dochód w kwocie 25 000 zł ze sprzedaży nieruchomości, który należy uwzględnić przy ustalaniu odpłatności za pobyt wymienionej w DPS, zgodnie z art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej. Organ I instancji przedstawił sposób wyliczenia wskazanej odpłatności. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od wskazanej wyżej decyzji odwołanie w terminie złożyła B. D. - pełnomocnik J.K. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji. W uzasadnieniu odwołania zarzuciła naruszenie art. 10 k.p.a. statuującego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Strona zarzucała, że organ I instancji nie ustalił całokształtu okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie wziął pod uwagę tego, iż kurator ustanowiony do zarządu majątkiem strony, dokonała sprzedaży nieruchomości za uprzednim pozwoleniem Sądu Rejonowego, który nałożył na kuratora określone obowiązki w postanowieniu, do którego organ I instancji w ogóle się nie odniósł, czym naruszył art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto odwołująca się zarzuciła, że organ I instancji nie uzasadnił powodu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności czym naruszył art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Nadto, z powołaniem się na art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego, podniesiono, że z uwagi na to, iż środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości miały zostać przeznaczone na pochówek strony, wybudowania nagrobków oraz pielęgnacji grobów zmarłego męża i jej zmarłej matki, w ocenie skarżącej zostały również naruszone dobra osobiste zainteresowanej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako: Kolegium, organ II instancji lub organ odwoławczy) decyzją z dnia 6 czerwca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium przytoczyło przepisy art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 3 ust.1 i ust. 3, art. 8 ust 3, ust.4 i ust 11, 8 ust 3, 106 ust 3b, art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, opisując cele pomocy społecznej, sposób ustalania odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej i regulacje prawne związane ze zmianą sytuacji dochodowej strony. Organ odwoławczy ustalił, że z akt sprawy wynika bezspornie, iż J K przebywa w Domu Pomocy Społecznej od 30 listopada 2011 r. Wymieniona nie posiada bliskiej rodziny. Jej dochodem jest emerytura z KRUS, której wysokość od marca 2014 r. wynosi 1393,25 zł. Postanowieniem z dnia 11 września 2012 r. (sygn. akt III RNs 181/12) Sąd Rejonowy ustanowił dla J. K.kuratora do zarządu jej majątkiem w osobie B. D. W wykonaniu zezwolenia Sądu Rejonowego na rozporządzanie majątkiem (sygn. III RNs 229/13), B. D. sprzedała w dniu 14 marca 2014 r. w imieniu i na rzecz J. K. nieruchomość, o pow. 015 ha, położoną w miejscowości S., gmina B., za kwotę 25 000 zł. Z akt sprawy wynika również, iż Starosta ogłoszeniem nr 1/2014 z dnia 7 lutego 2014 r. ustalił stawkę średnio miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej na kwotę 2 727,00 zł. Z powyższego stanu faktycznego wynika, że w marcu 2014 r. nastąpiła zmiana sytuacji dochodowej strony w związku ze sprzedażą nieruchomości oraz waloryzacją wysokości emerytury. Kolegium stwierdziło, iż ustawodawca jednoznacznie zdefiniował pojęcie dochodu i taksatywnie wymienił składniki, których się do niego nie wlicza. Żaden przepis ustawy o pomocy społecznej nie pozwala na odliczenie od dochodu kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia również fakt upoważnienia sądowego udzielonego kuratorowi ds. zarządu majątkiem do sprzedaży nieruchomości będącej własnością skarżącej. Dlatego kwotę 25 000 zł uzyskaną w marcu 2014 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości należało rozliczyć w równych częściach na 12 miesięcy poczynając od miesiąca uzyskania tego dochodu (marzec 2014 r.) do lutego 2015 r. Miesięczna wartość dochodu z tego tytułu stanowi kwotę 2 083,33 zł. Wraz z kwotą uzyskiwanej emerytury łączny dochód miesięczny strony od marca 2014 r. stanowi kwotę 3 476,58 zł. Zmiana sytuacji dochodowej strony uprawniała do zmiany decyzji ustalającej wysokość odpłatności za pobyt w DPS, zgodnie z art. 106 ust 5 ustawy. Zmiana wysokości dochodu strony bezsprzecznie przekroczyła 10 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (tj. 54,20 zł) w związku z czym w sprawie nie miał zastosowania art. 106 ust 3b ustawy. Skoro opłata za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszona przez mieszkańca domu, stanowi nie więcej niż 70 % jego dochodu, to kwota obciążająca zainteresowaną stanowi wartość 2 433,61 zł. Biorąc pod uwagę, iż kwota ta nie pokrywa w całości ustalonego kosztu utrzymania mieszkańca w DPS, Gmina obowiązana jest pokrywać różnicę w wysokości 293,39 zł. Przy czym biorąc pod uwagę, iż zmiana sytuacji dochodowej strony nastąpiła w marcu 2014 r., nowa wysokość odpłatności została ustalona ze skutkiem na przyszłość tj. od 1 kwietnia 2014 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących niezawiadomienia o wszczęciu postępowania, Kolegium stwierdziło, że strona postępowania była zawiadomiona o wszczęciu postępowania podczas aktualizacji wywiadu środowiskowego. Obowiązek ten nie dotyczył natomiast kuratora B. D., ponieważ nie była ona stroną ani pełnomocnikiem w postępowaniu przed organem I instancji. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 10 i art. 81 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, iż naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, może mieć znaczenie tylko wówczas, gdy uniemożliwiło to stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Ponadto zebrany materiał dowodowy w sprawie nie obejmował okoliczności, które nie były nieznane stronie postępowania. Stwierdzono także, że w postępowaniu administracyjnym nie ma zastosowania instytucja ochrony dóbr osobistych, o której mowa w powołanych przez skarżącą przepisach art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego. W skardze na tę decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, J. K. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji o raz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucała wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotetycznie określonej normie prawnej. W uzasadnieniu swego żądania wskazała, iż , według niej nie można jej zaliczyć do osób samotnie gospodarujących. Nie prowadzi ona samotnie gospodarstwa domowego, gdyż od marca 2011 r. przebywała w placówkach opiekuńczo-leczniczych a od grudnia 2011 r. przebywa w Domu Opieki Społecznej, kierowana na wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Podniosła, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca. Kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości miała być przeznaczona na pokrycie kosztów jej pochówku oraz postawienie nowych nagrobków dla męża i jej matki. Dobrowolnie nie wyraziła ona zgody na zabór jednorazowego nieopodatkowanego dochodu otrzymanego z dorobku życia na pokrycie kosztów za pobyt w DPS. Skarżąca stwierdziła, iż przed wydaniem decyzji, opierając się ściśle na przepisach należało rozważyć przeniesienie pensjonariuszki do DPS o niższych kosztach utrzymania. Strona podniosła, że standard warunków w DPS i opieka w tym ośrodku nie polepszyły się. Skarżąca ponowiła, stawiany w odwołaniu zarzut uniemożliwienia wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zarzuciła, że organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę tego, iż w Postanowieniu Sądu Rejonowego kurator został zobligowany do wpłaty kwoty uzyskanej ze sprzedaży majątku na lokatę terminową i nie może samodzielnie gospodarować tymi środkami. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji zmusi kuratora do zerwania lokaty, co łączyć się będzie ze szkodą materialną i koniecznością złożenia wniosku do Sądu o pozwolenie wypłaty tych środków, co również łączy się z poniesieniem dodatkowych kosztów. Wskazano ponadto, iż kurator ma prawo do złożenia wniosku do Sądu Rejonowego o przyznanie wynagrodzenia z tytułu sprawowania kurateli począwszy od 1 października 2012 r. a więc uzyskany dochód ulegnie zmniejszeniu. Skarżąca zarzucała też, iż organy nie wzięły pod uwagę ponoszonych przez kuratora kosztów ok. 300 zł miesięcznie za niestandardowe zużycie pampersów, za leki itp. Zdaniem skarżącej, organy niewłaściwie zastosowały art. 8 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, błędnie przyjmując, że kwotę uzyskaną ze sprzedaży należy zaliczyć jako dochód. W decyzjach nie wzięto pod uwagę, że nie był to comiesięczny regularnie otrzymywany dochód lecz dochód jednorazowy, stanowiący dorobek całego życia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej wyłącznie pod względem zgodności z prawem. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego było dokonanie oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz.182 ze zm., dalej też jako: ustawa lub u.p.s.). Przepisy tej ustawy określają rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania. Zgodnie z art. 36 pkt 2 lit. "o" ustawy, świadczeniem niepieniężnym z pomocy społecznej jest pobyt i usługi w domu pomocy społecznej. Pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, który w przypadku domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku. Ogłoszenie to stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym zostało opublikowane (art. 60 ust. 1, ust. 2 pkt 2 2 i ust.3). Stosownie do ogłoszenia Starosty z Nr 1/2014 dnia 7 lutego 2014 r. w sprawie ogłoszenia o stawce średniego miesięcznego kosztu utrzymania jednego mieszkańca w domach pomocy społecznej Powiatu (Dz.Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 2014 r., poz.630) koszt ten dla DPS wynosi 2 727 zł. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej mieszkaniec domu jest obowiązany do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej nie więcej jednak niż 70 % swojego dochodu. Przy czym stosownie do treści art. 8 ust. 3 cytowanej ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. W przypadku zaś uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony (art. 8 ust. 11 cytowanej ustawy). W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, potwierdzony aktem notarialnym, złożonym do akt sprawy, iż skarżąca w dniu 14 marca 2014 r. dokonała sprzedaży należącej do niej zabudowanej nieruchomości gruntowej za kwotę 25 000 zł. W wyniku tej czynności uzyskała ona dochód w rozumieniu art. 8 ustawy o pomocy społecznej, który zgodnie z zasadami określonymi w ust. 11 wskazanego artykułu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. W taki sposób i w zgodzie z wymienionym przepisem, organy orzekające w sprawie ustaliły dochód skarżącej. Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika, że organ pomocy społecznej ostateczną decyzją nr "[...]" od dnia 1 kwietnia 2013 r. ustalił odpłatność ponoszoną przez J. K. za pobyt w DPS .na kwotę 961, 72 zł a ponoszoną przez Gminę na kwotę 1 642,28 zł. Zaskarżoną decyzją zaś organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji zmieniającą wysokość tej opłaty w trybie art. 106 ust. 5 u.p.s. Skarżąca kwestionowała stanowisko organu pomocy społecznej, który jako dochód potraktował kwotę uzyskaną ze sprzedaży nieruchomości. Stanowisko skarżącej nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. W myśl zaś art. 106 ust. 5 ustawy decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody m.in. w przypadku zmiany sytuacji dochodowej strony. W rozpoznawanej sprawie przyczyną wszczęcia z urzędu postępowania było ustalenie aktualnej sytuacji dochodowej strony, o czym strona była poinformowana, co wynika z przeprowadzonej aktualizacji wywiadu środowiskowego. Ma rację Kolegium twierdząc, iż nie było potrzeby zawiadamiania o wszczęciu tego postępowania B. D. albowiem, jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt III RNS 229/13, została ona ustanowiona kuratorem osoby niepełnosprawnej a nie ubezwłasnowolnionej a pełnomocnikiem w niniejszej sprawie została ustanowiona dopiero 22 maja 2014 r. a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Organy obu instancji zgodnie uznały, że przychód strony pochodzący ze sprzedaży nieruchomości podlega wliczeniu dochodu, który od marca 2014 r. wynosi 3 476,58 zł a zatem znaczenie przekracza zarówno kryterium dochodowe ustalone dla osoby samotnie gospodarującej jak i kryterium dochodowe rodziny. Dokonując oceny prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy administracyjne w tym zakresie należy stwierdzić, że wysokość dochodu warunkująca prawo do świadczenia z opieki społecznej oraz zasady ustalania wysokości dochodu w sprawach z zakresu pomocy społecznej zostały kompleksowo uregulowane w art. 8 ustawy. W art. 8 ust. 4 u.p.s. zawarty został zamknięty katalog świadczeń pieniężnych, które nie są wliczane do dochodu. Oznacza to, iż wszelkie niewymienione w nim miesięczne przychody - bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, po odpowiednich pomniejszeniach, należy uznać za dochód. Analiza przepisu art. 8 ust. 3 ustawy potwierdza, że uzyskanie środków pieniężnych ze sprzedaży nieruchomości mieści się w kategorii dochodu, gdyż ani w art. 8 ust. 4 u.p.s., ani w innych przepisach tej ustawy nie wymienia się kwot pochodzących z takiego źródła, jako podlegającej wyłączeniu przy ustalaniu dochodu osoby korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej. Nie ma przy tym znaczenia prawnego to, na jakie cele zamierzała strona przeznaczyć przedmiotowe środki ani to, że zostały one ulokowane w banku na lokacie terminowej lub rachunku bankowym. Podnoszone w odwołaniu i w skardze kwestie związane z planami skarżącej co do tychże środków nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności działania organów orzekających w sprawie. Organy administracji publicznej bowiem, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2013 r., poz.267 ze zm.) działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym organ nie może kierować się zasadami współżycia społecznego ani innymi kryteriami aniżeli zgodność z prawem. Prawidłowo zatem organy administracyjne uznały, że przedmiotowa kwota 25 000 zł podlegała zaliczeniu do dochodu skarżącej i rozliczona stosownie do art. art. 8 ust. 11 u.p.s. Nie ma przy tym znaczenia, że nie był to, jak podniesiono w skardze, comiesięczny regularnie otrzymywany dochód lecz dochód jednorazowy, stanowiący dorobek całego życia. Wszakże art. 8 ust. 11 u.p.s. dotyczy właśnie uzyskania jednorazowego dochodu, przekraczającego określone kryteria dochodowe i nakazuje rozliczać go w równych częściach na kolejne 12 miesięcy. Na ocenę, iż organy administracyjne działały w sprawie zgodnie z prawem nie może mieć wpływu także, podnoszona w skardze, konieczność zmiany postanowienia sądu powszechnego w zakresie zobowiązania kuratora do zarządu majątkiem osoby niepełnosprawnej, gdyż kwestia ta nie należy do postępowania administracyjnego. Skarżącej i kuratorowi w tym zakresie przysługują określone środki prawne, które jednak nie mogły być rozważane w niniejszym postępowaniu, jako że należą do sfery prawa cywilnego a nie prawa administracyjnego. Nie można też zgodzić się z argumentem skarżącej, że nie jest osobą samotnie gospodarującą. Ustawa wprowadziła w art. 6 pkt 9 definicję osoby samotnej, którą jest osoba samotnie gospodarująca, niepozostająca w związku małżeńskim i nieposiadająca wstępnych ani zstępnych. Do takich osób należy strona, bo - jak wynika z akt - jest wdową nieposiadającą dzieci. W art. 6 pkt 10 zawarta jest natomiast definicja samotnie gospodarującej, za którą uważa się osobę prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe i do takich została zaliczona skarżąca. Trudno zgodzić się z argumentem strony, iż nie jest ona osoba samotnie gospodarującą tylko dlatego, że przebywa ona w DPS. Dla uznania jej za osobę samotnie gospodarującą należało bowiem przyjąć to, iż posiada ona własne źródło dochodu, którego nie musi dzielić z innymi członkami rodziny na ponoszenie kosztów związanych z gospodarstwem domowym. Nie ma to zresztą istotnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie, ponieważ skarżąca przekroczyła znacznie obydwa kryteria dochodowe, o których mowa w art. 8 ust. 11 pkt 1 i 2 u.p.s. Należy podkreślić, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej odnoszące się do odpłatności za pomoc w domu pomocy społecznej, jak i sposobu ustalania dochodu strony nie mają charakteru uznaniowego. W razie zatem zaistnienia okoliczności uzasadniającej ustalenie odpłatności w innej wysokości, organ zobowiązany jest wydać stosowną decyzję w tym zakresie. Decyzja wydawana w tym trybie jest decyzją o charakterze konstytutywnym, co oznacza, że wywołuje skutki, po ziszczeniu się zdarzenia powodującego konieczność zmiany decyzji ostatecznej. Przy wydawaniu przedmiotowej decyzji nie ma znaczenia na jaki cel zostały zużyte środki pieniężne uzyskane przez stronę. Bez znaczenia prawnego jest też, podnoszona w skardze okoliczność, iż warunki pobytu w DPS i poziom opieki nie poprawiły się. Zmiana decyzji nastąpiła bowiem z powodu zmiany sytuacji dochodowej strony a nie w związku ze zmianą poziomu usług opiekuńczych w DPS. Nie można też podzielić stanowiska strony, iż organ powinien przed wydaniem decyzji rozważyć przeniesienie skarżącej do innego DPS o tańszych kosztach utrzymania. Przedmiotem niniejszego postępowania była tylko decyzja zmieniająca wysokość odpłatności za pobyt w DPS, która została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa i prawa tego nie narusza. Na marginesie jednak można wskazać, iż – jak wynika z w/w ogłoszenia Starosty - koszt pobytu w DPS jest wyższy niż w DPS. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, iż przyczyną uchylenia zaskarżonego aktu może być tylko takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do takiego naruszenia w rozpoznawanej sprawie nie doszło. Uniemożliwienie złożenia w sprawie wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji było obojętne dla rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy spór nie dotyczył okoliczności faktycznych, które nie były kwestionowane. Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).