II SA/Ol 817/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wykonania robót budowlanych. oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: PINB lub organ pierwszej instancji), nakazał inwestorowi M. R.: 1) zabezpieczyć przy pomocy preparatów uodparniających na działanie ognia drewnianą konstrukcję i przykrycie dachu do stopnia niezapalności (NRO); 2) wydzielić pomieszczenia mieszkalne poddasza od konstrukcji i przekrycia dachu oraz pozostałej części strychu przy pomocy płyt GKF (rozwiązanie systemowe zgodne z aprobatą techniczną producenta płyt GKF) o odporności ogniowej minimumEI30; 3) uodpornić na działanie ognia do stopnia niezapalności słupy konstrukcyjne dachu oraz płatwie i zastrzały o przekroju większym niż 14*14 cm posiadające odporność ogniową R30w przebudowanym lokalu nr "[...]" w budynku przy "[...]" w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową lokalu do stanu zgodnego z prawem. Roboty należało wykonać w terminie do dnia 30 października 2017 r. Organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniu decyzji, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane pismem Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]". W trakcie kontroli robót budowlanych inspektor PINB stwierdził, że roboty w lokalu zostały wykonane na podstawie trzech zgłoszeń (z dnia 28 czerwca 2004 r., z dnia 10 września 2004 r. i z dnia 29 czerwca 2005 r.), przyjętych przez organ bez wniesienia sprzeciwów, o czym poinformowano inwestorkę oraz na podstawie projektów opracowanych przez architekta oraz aneksów do projektów. Inspektor PINB w czasie kontroli stwierdził, że roboty w lokalu nr "[...]" wykonano z odstąpieniami od przyjętych zgłoszeń i projektów budowalnych, niezgodnie z projektem budowalnym i poprzez niewykonanie zaprojektowanej obudowy drewnianych elementów konstrukcji budynku niezgodnie z warunkami technicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. W związku z tym, organ pierwszej instancji, na podstawie art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, decyzją z dnia "[...]" nałożył na inwestora wyżej określone obowiązki wykonania czynności i robót, zawarte w sentencji decyzji, w celu doprowadzenia ich do zgodności ze standardami. Po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", zwanej dalej: "Wspólnotą", od decyzji organu pierwszej instancji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: "WINB" lub "organ odwoławczy"), decyzją z dnia "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania robót związanych z przebudową lokalu nr ‘[...]" w budynku przy "[...]" i wyznaczył nowy termin wykonania w/w robót do dnia 31 października 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan sprawy i przebieg dotychczasowego postępowania. Podniósł, że w dniu 29 kwietnia 2016 r. Zarząd Wspólnoty zawiadomił PINB o wykonaniu przez M. R. robót budowalnych w lokalu nr "[...]" bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia "[...]", organ pierwszej instancji nakazał inwestorce wykonanie określonych prac. Po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej od tej decyzji, decyzją z dnia "[...]", organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania PINB uzupełnił materiał dowodowy o zgłoszenia zamiaru wykonanych robót budowlanych i informacje od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Organ odwoławczy wskazał, że zwrócił się dwukrotnie do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sprawie robót budowalnych w lokalu nr "[...]" w kwestii pozostawienia okien połaciowych w lokalu. Uzyskał też uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej wyrażającą zgodę na dokonanie przebudowy oraz adaptacji poddasza usytuowanego bezpośrednio nad lokalem nr "[...]". WINB wskazał, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego daje możliwość wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, jeżeli zachodzi taka konieczność. Roboty budowlane wykonano w lokalu nr "[...]" na podstawie zgłoszeń, przyjętych bez sprzeciwów, ale z odstępstwami od przyjętych zgłoszeń. Zgodnie z opinią rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, dla prawidłowego użytkowania strychu jako części lokalu mieszkalnego w sposób niezagrażający mieszkańcom, jest konieczność wykonania robót, określonych w sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Wykonanie tych robót jest warunkiem koniecznym do zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego budynku. Treść nałożonego obowiązku jest zaś na tyle czytelna, że nie można mówić o jakichkolwiek niejasnościach odnośnie nałożonego w decyzji obowiązku. Zważywszy na fakt upływu terminu wskazanego w zaskarżonej decyzji, konieczne stało się jej uchylenie w części dotyczącej terminu i wyznaczenie nowego terminu wykonania robót wskazanych przez PINB do dnia 31 października 2018 r. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że wydana decyzja nie kończy postępowania w sprawie. Jest ono – stosownie do regulacji art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego – kontynuowane, bowiem po upływie wyznaczonego terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku. Następnie, stosownie do wyników sprawdzenia, wydaje decyzję, w której stwierdza wykonanie obowiązku, albo w przypadku jego niewykonania, nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie do stanu poprzedniego. WINB wskazał też, że prace wykonywane były zgodnie z uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia "[...]" oraz uchwałą z dnia "[...]", a także zgodą Prezydenta z dnia "[...]". Odnosząc się do faktu, że budynek przy "[...]" zlokalizowany jest w obszarze objętym ochroną konserwatorską, organ odwoławczy podniósł, że w zaleceniach pokontrolnych z dnia "[...]" Konserwator nie nakazał rozbiórki, ani jakichkolwiek innych czynności w stosunku do powstałej w lokalu nr "[...]" przebudowy. W innych pismach Konserwator również nie wskazał na konieczność przywrócenia dachu budynku do stanu poprzedniego. Nie znalazł również podstaw do wszczęcia postępowania na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Przesłanka uzyskania stanowiska wojewódzkiego konserwatora zabytków została zatem spełniona. W skardze, złożonej na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła naruszenie: 1) art. 28 ust. 1 z związku z art. 3 ust. 7a ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że pomimo, iż roboty traktować należy jako przebudowę, a M. R. nie uzyskała wymaganego pozwolenia na budowę, to wskazane w decyzji obowiązki w zakresie bezpieczeństwa pożarowego doprowadzą wykonane roboty do stanu zgodnego z prawem, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkuje zaakceptowaniem przez organ samowoli budowlanej; 2) art. 29 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie skutkujące pominięciem okoliczności, że do przeprowadzenia w sposób legalny robót budowlanych w obiekcie zabytkowym wymagane jest pozwolenie właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a brak ich legalizacji przez Konserwatora winien skutkować nakazaniem przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie, w jakim roboty naruszyły regulacje dotyczące ochrony zabytków; naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkuje nieprzewidzianą w ustawie legalizacją samowoli budowlanej; 3) przepisów art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (DZ.U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej: "K.p.a." polegające na braku pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, ze Wspólnota wyraziła zgodę na dokonaną przebudowę, gdyż lokal został powiększony nie tylko o przestrzeń podkalenicową lecz także o pomieszczenie lokatorskie znajdujące się przy lokalu nr "[...]", co wynika z dokumentacji budowlanej, a na co Wspólnota nigdy zgody nie wyraziła; 4) naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. i zasady dwuinstancyjnpości, wynikającej z art. 15 K.p.a., polegające na wadliwym uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego; 5) naruszenie zasady ogólnej postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności, wynikającej z art. 6, art. 7 in principio K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez uznanie, że realizacja drobnych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej doprowadzi samowolę budowlaną do stanu zgodnego z prawem. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie może zaakceptować zastosowania przez organy zwrotu: "w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową lokalu do stanu zgodnego z prawem". Skarżąca domaga się doprecyzowania, że prace nakazane decyzjami organów mają być wykonane w celu "doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami przeciwpożarowymi". Skarżąca stwierdziła także, że organ nie odniósł się do kwestii powyższych sformułowań, a brak prawidłowego uzasadnienia decyzji i odniesienia się do zarzutów odwołania, utrudnia kontrolę sądowoadministracyjną zaskarżonej decyzji i uzasadnia jej uchylenie w całości Zdaniem skarżącej Wspólnoty, wykonanie obowiązków nałożonych przez decyzję nie doprowadzi do stanu zgodności z prawem, co wynika już z samego uzasadnienia decyzji PINB z dnia "[...]". Wykonanie zabezpieczeń przeciwpożarowych nie będzie skutkować tym, że niebyłe okaże się prowadzenie przebudowy lokalu wyłącznie na podstawie zgłoszeń robót budowlanych, pomimo obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca podniosła, że skoro legalizacja robót w zakresie okien połaciowych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie jest możliwa, ponieważ nie istnieje instytucja legalizacji samowoli konserwatorskiej, to jedynym sposobem na doprowadzenie inwestycji do zgodności z prawem w tym zakresie jest nakazanie demontażu nielegalnie wstawionych okien oraz przywrócenie dachu budynku do stanu poprzedniego. W ocenie Wspólnoty, zaskarżona decyzja zmierza do niedopuszczalnego przepisami prawa zalegalizowania przez organ samowoli budowlanej oraz samowoli konserwatorskiej. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r., pełnomocnik uczestniczki M. R. wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że po trzykrotnym zgłoszeniu robót budowlanych uczestniczka uznała, że nie ma obowiązku uzyskiwać pozwolenia na budowę. Organ nie zgłosił sprzeciwu do tych zgłoszeń i uczestniczka działała w przekonaniu legalności. Nie można mówić o naruszeniu art. 3 ust. 7a i art. 29 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, bo tych przepisów nie było w chwili dokonania zgłoszeń. Pełnomocnik uczestniczki stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut skargi, że mieszkanie zostało powiększone o pomieszczenie lokatorskie znajdujące się przy mieszkaniu nr "[...]". Prace budowalne zostały wykonane zgodnie z uchwałą Wspólnoty. W księdze wieczystej powierzchnia lokalu to "[...]". Są tam skosy, a Wspólnota powołuje się na inwentaryzację, gdzie powierzchnię lokalu ustalono po obrysie, bez skosów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (§ 2), tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje Sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu właściwych środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności administracyjnych związanych z przedmiotem danej sprawy. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego. Decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej nałożenia na inwestorkę M. R. określonych w tej decyzji obowiązków oraz uchylił w części obejmującej termin wykonania tych obowiązków, wyznaczając nowy termin. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji toczyło się przed organem nadzoru budowlanego pierwszej instancji w trybie art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 z późn.zm.), które stanowią kontynuację rozwiązań legalizacyjnych, przyjętych w art. 50 ustawy. Znajdują one zastosowanie również do robót zakończonych. Z treści art. 51 ust. 1 pkt 2 wynika, że jeżeli z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że jest możliwe doprowadzenie prowadzonych robót do stanu zgodnego z prawem, a nie mamy do czynienia z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego, wówczas właściwy organ jest zobowiązany nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Należy przyjąć, że termin ten powinien być tak ustalony, aby wykonanie nałożonego obowiązku było możliwe i aby nie przedłużało nadmiernie postępowania naprawczego. Brzmienie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wskazuje wyraźnie, że na jego podstawie można nałożyć obowiązek wykonania czynności faktycznych naprawiających ewentualne odstępstwa od przepisów technicznych w sposób pozwalający bądź na wznowienie robót budowlanych, bądź na ubieganie się o pozwolenia na użytkowanie obiektu już wykończonego. Decyzja wydana w trybie tego przepisu musi przede wszystkim wskazywać konkretne czynności faktyczne, które należy wykonać celem doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Należy też zaznaczyć, że komentowany przepis przewiduje nałożenie na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności, które mają doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem. Z przepisu tego nie wynika zaś, że inwestor ma doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę. Decyzja ta nie kończy postępowania w sprawie. Jest ono kontynuowane, bowiem po upływie wyznaczonego terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku. Stosownie do wyników tego sprawdzenia, organ wydaje decyzję, w której stwierdza wykonanie obowiązku, albo w przypadku jego niewykonania, nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, przede wszystkim, że Sąd nie podziela zarzutów skargi, że roboty wykonane zostały na podstawie zgłoszeń, podczas, gdy powinny być wykonane na podstawie pozwolenia na budowę. Sąd podkreśla, że dokonane przez uczestniczkę zgłoszenia robót (w dniach: "[...]") zostały przyjęte przez organ bez sprzeciwu (pisma odpowiednio z dnia: "[...]"). Jednocześnie zaś, jak wskazano powyżej, postępowanie było prowadzone w trybie art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, co oznacza, że bez znaczenia pozostaje, czy roboty budowlane były wykonane bez wymaganego zgłoszenia, czy pozwolenia. Na marginesie należy jednak zaznaczyć, że – jak wskazał pełnomocnik uczestniczki - art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, określający, co należy rozumieć przez określenie: "przebudowa", został dodany do ustawy Prawo budowlane na mocy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.Nr 163, poz. 1364) i wszedł w życie w dniu 26 września 2005 r. Zgłoszenia uczestniczki zostały zaś przyjęte na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 1 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed tą datą. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania robót - pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowych, z zastrzeżeniem pkt 2, albo zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej lub powodzią. W myśl zaś art. 30 ust. 1 ustawy, również w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia zgłoszenia - zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1-13. W myśl pkt 1 tego przepisu - pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Jak wynika z dokumentacji, pozostającej w aktach sprawy – do rejestru zabytków nie jest wpisany budynek przy "[...]". Znajduje się on natomiast na terenie założenia urbanistycznego starego miasta "[...]", wpisanego do rejestru zabytków województwa decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia "[...]’. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, dotyczący braku pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący wadliwego wpisu w decyzji, który – zdaniem skarżącej Wspólnoty - powinien obejmować zgodność z przepisami przeciwpożarowymi, a nie przepisami prawa. W myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mającego w sprawie zastosowanie na podstawie art. 71 ust. 7 - organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. To ustawodawca posługuje się pojęciem: "do stanu zgodnego z prawem" , które jest pojęciem szerszym niż pojęcie: "do stanu zgodnego z przepisami przeciwpożarowymi" i to pojęcie obejmuje. W przedmiotowej sprawie, po ustaleniu przez organ, że roboty budowlane w lokalu nr "[...]" przy "[...]" wykonano z odstępstwami od przyjętych zgłoszeń i projektów budowlanych, powołano biegłego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który, po dokonaniu szczegółowej analizy i w oparciu o przepisy prawa, sporządził opinię, w której wskazał warunki zaistnienia przeciwpożarowej ochrony biernej i czynnej, które zapewnią możliwość bezpiecznego korzystania ze strychu w postaci nakazów, określonych w decyzji PINB z dnia "[...]". Organ odwoławczy wskazał, że opinia została sporządzona czytelnie, logicznie i fachowo i nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa, ani innymi dowodami zgromadzonymi w toku postępowania. Organy stwierdziły jednoznacznie, że wykonanie robót wskazanych w opinii jest warunkiem koniecznym do zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego budynku i konieczność ich wykonania ma na celu doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Treść nałożonego obowiązku jest zaś czytelna, wskazuje bowiem zarówno osobę zobowiązaną, jak i konkretne czynności faktyczne mające na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowalnych do stanu zgodnego z prawem, że nie można mówić o jakichkolwiek niejasnościach odnośnie nałożonego w decyzji obowiązku. Organ odwoławczy prawidłowo też zdecydował, że ze względu na upływ terminu, wskazanego w zaskarżonej decyzji konieczne było wyznaczenie nowego terminu na wykonanie nałożonych obowiązków, który właściwie ustalono do dnia 31 października 2018 r. Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego przebudowy lokalu w zakresie większym, niż udzielona zgoda, stwierdzić należy, że stanowisko to nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Zgodnie z uchwałą Wspólnoty z dnia "[...]" udzielono zgody na dokonanie przebudowy oraz adaptacji poddasza o pow. 25 m2 usytuowanego bezpośrednio nad lokalem nr "[...], stanowiącym własność U. i M. G. Kolejną uchwałą z dnia "[...]" udzielono zgody M. R. na przebudowę nieruchomości wspólnej (nieużytkowa przestrzeń podkalenicowa nad lokalem nr "[...]") z przeznaczeniem na powiększenie lokalu nr "[...]". Także Prezydent , decyzją z dnia "[...]" wyraził zgodę na przebudowę nieużytkowanego poddasza usytuowanego bezpośrednio nad lokalem nr "[...]" w celu jego rozbudowy oraz na zbycie ułamkowej części udziału Gminy w pomieszczeniu uzyskanym w wyniku adaptacji. Przesłanka uzyskania zgody, o której mowa w art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) została więc spełniona. Z dokumentów sprawy, w tym z projektu budowlanego nie wynika, aby inwestycja obejmowała pomieszczenie lokatorskie przy lokalu nr "[...]". Zaprzeczył temu również pełnomocnik uczestniczki, który na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut skargi, że mieszkanie zostało powiększone o pomieszczenie lokatorskie znajdujące się przy mieszkaniu nr "[...]". Prace budowalne zostały wykonane zgodnie z uchwałą Wspólnoty. W księdze wieczystej powierzchnia lokalu to "[...]". Są tam skosy, a Wspólnota powołuje się na inwentaryzację, gdzie powierzchnię lokalu ustalono po obrysie, bez skosów. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zwanego dalej: "Konserwatorem," na wykonanie okna połaciowego, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie – bez wątpienia – zgoda taka powinna zostać udzielona w drodze decyzji administracyjnej uprzedniej – przed wykonaniem okna. Wskazać jednak należy, że podjęte zostały przez organy próby wyjaśnienia tej sytuacji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Stwierdził on, że po wybudowaniu okna bez jego zgody, nie może już zająć stanowiska w formie decyzji w kwestii zrealizowanych robót, ponieważ nie przewidziano instytucji legalizacji samowoli konserwatorskiej. Konserwator posiada jednak inne uprawnienia. Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 z późn. zm.) - w przypadku, gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru roboty budowlane, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając termin wykonania tych czynności, albo zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób i w określonym terminie. Wskazać w tym miejscu należy, że w zaleceniach pokontrolnych z dnia 7 października 2015 r., Konserwator nie nakazał jakichkolwiek czynności co do lokalu nr "[...]". W uzasadnieniu zaleceń Konserwator stwierdził, że jego kompetencja w sprawie wynika z faktu, że w/w budynek zlokalizowany jest w obszarze objętym prawną ochroną konserwatorską. Do ustawowych zadań wykonywanych przez Konserwatora należy m.in. organizowanie i prowadzenie kontroli w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Z tego względu, pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, w ramach nadzoru konserwatorskiego, przeprowadzili czynności kontrolne w/w budynku. Wydano zalecenia pokontrolne, mające zapewnić warunki zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie oraz korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości i zapobiegające zagrożeniom mogącym powodować uszczerbek dla wartości zabytku. W zaleceniach tych nie znalazły się zalecenia dotyczące rozbudowanego lokalu nr "[...]". Jak wskazuje powyższe, rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego pozostają bez wpływu na uprawnienia konserwatora zabytków, który dokonuje oceny wykonanych prac, kierując się przesłankami określonymi w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wskazać też należy, że postanowienia przepisu art. 29 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu: "roboty budowlane, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonywane: na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 - przy czym do wniosku o pozwolenie na budowę oraz do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – zostały dodane ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443) i zmienione ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1265). Wcześniej, tj. w dacie przyjmowania zgłoszenia, w ustawie Prawo budowlane nie było przepisu w tym brzmieniu. Stąd też zarzut jego naruszenia jest nieuzasadniony. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.