II SA/Ol 819/18

Dnia 26 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Spółdzielczej Mleczarni na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" r. o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie oczyszczalni ścieków dla zakładu Spółdzielczej Mleczarni, na działce nr "[...]", obręb nr "[...]", gmina M., powiat e. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, iż zamierzenie nie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniono, że w myśl art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., dalej jako: "u.u.i.ś.") właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wskazano na obowiązującą uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 lipca 2011 r, nr "[...]" w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., dalej jako: "m.p.z.p.". Kolegium stwierdziło, że wnioskowany teren znajduje się w obrębie jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem B.42P – teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Zgodnie z § 17 ust. 46 pkt 11 ppkt 3 m.p.z.p. dla tego terenu przyjęto, że odprowadzenie ścieków winno odbywać się do kanalizacji sanitarnej. Kolegium wskazało, że istota sporu dotyczy interpretacji pojęcia "kanalizacji sanitarnej", dlatego postanowiło wystąpić do Rady Miejskiej o wykładnię autentyczną przytoczonego przepisu. W odpowiedzi na powyższe Rada Gminy - przy piśmie z dnia 24 sierpnia 2018 r. przekazała opinię urbanistyczną autora planu, który wyjaśnił, że omawiany teren wchodzi w skład wyznaczonej aglomeracji M., która była również wyznaczona w okresie sporządzania planu miejscowego, w związku z tym istnieje obowiązek realizacji systemów kanalizacji zbiorczej zakończonych oczyszczalnią ścieków w M. Miasto M w trakcie opracowywania planu miejscowego posiadało już oczyszczalnię ścieków, do której poprzez system kanalizacji sanitarnej odprowadzane były ścieki z omawianego terenu. W związku z tym, ustalenie "odprowadzenie ścieków do kanalizacji sanitarnej" oznacza odprowadzenie ścieków z omawianego terenu do systemów kanalizacji sanitarnej zakończonych istniejącą gminną oczyszczalnią ścieków, jak w stanie istniejącym. Na omawianym terenie nie przewiduje się innego odprowadzenia ścieków, gdyby tak zakładano, w planie miejscowym wyznaczony byłby teren infrastruktury technicznej - urządzeń kanalizacji, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczony symbolem K lub P/K, lub P,K, albo w ustaleniach dotyczących tego terenu dopuszczono by możliwość budowy oczyszczalni ścieków, które to ustalenie byłoby przedmiotem rozważań w prognozie oddziaływania ustaleń projektu planu miejscowego na środowisko; projekt z takimi ustaleniami podlegałby uzgodnieniom i wyłożeniu do publicznego wglądu. Autor opinii wskazał nadto, że opracowując plan miejscowy oraz tworząc ustalenia w zakresie odprowadzenia ścieków w obszarze planu miejscowego brano pod uwagę zapisy ustaw i rozporządzeń, m.in. ustawę z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (w szczególności art. 5 ust. 1 i 2), ustawę Prawo wodne (zgodnie z art. 86 ust.1. aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2000 powinny być wyposażone w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych), ustawę o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (art. 5 ust. 1 - przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków.) Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że sporny zapis planu oznacza odprowadzanie ścieków z tego terenu do systemów kanalizacji sanitarnej zakończonych istniejącą gminną oczyszczalnią ścieków. Wskazało, że zgodnie kartą informacyjną przedsięwzięcia, oczyszczone ścieki przemysłowe z zakładu wprowadzane będą projektowanym wylotem, który znajdować się będzie w odległości około 350 m od istniejącego wylotu ścieków komunalnych oczyszczalni miejskiej, co oznacza, że zaplanowana oczyszczalnia nie będzie stanowić sieci sanitarnej znajdującej się w aglomeracji miasta M, o której mowa w planie zagospodarowania przestrzennego. Spółdzielnia Mleczarska (dalej jako: "skarżąca") zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się uchylenia obu decyzji instancyjnych. Skarżąca nie zgodziła się z uznaniem organów, iż budowa zakładowej oczyszczalni ścieków jest niezgodna z m.p.z.p. Zdaniem skarżącej, obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dla miasta M. nie wskazuje jednoznacznie na obowiązek odprowadzenia ścieków do kanalizacji zakończonej komunalną oczyszczalnią ścieków. Obowiązek zapewnienia przez lokalne przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne zdolności posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod wymaganym ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także należytej jakości wody i odprowadzanych ścieków dotyczy wyłącznie osób fizycznych. W związku z tym nie istnieje obowiązek odbioru ścieków przemysłowych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Wskazała, że w wielu krajowych lokalizacjach nie jest realne ze względów technicznych i ekonomicznych przyjęcie ścieków przemysłowych i są one oczyszczane odrębnie. Zauważyła, że oczyszczalnie ścieków przemysłowych można budować na terenach obiektów produkcyjnych i składów. Gdyby było to możliwe jedynie na terenach oznaczonych symbolem K lub P/K lub P,K to niemożliwe byłoby na tym terenie wykonanie nawet podczyszczalni ścieków, która w przedmiotowej sytuacji jest praktycznie niezbędna. Skarżąca nie zgodziła się także ze stwierdzeniem o potencjalnym znaczącym, negatywnym oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Oświadczyła, że jest wprost przeciwnie, gdyż ścieki produkcyjne mleczarni są wytwarzane w chwili obecnej i planowane przedsięwzięcie w postaci budowy oczyszczalni ścieków zakładowych ma ograniczyć wpływ zakładu na środowisko i poprawić bezpieczeństwo środowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium podniosło, że zakwalifikowanie planowanej oczyszczalni ścieków do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nastąpiło na podstawie § 3 ust. 1 pkt 78 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Taką kwalifikację podała sama strona skarżąca we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r., pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał argumenty zawarte w skardze. Podniósł, iż do tej pory nie były skarżone zapisy planu, bo nie było takiej potrzeby. Wskazał, że w jego ocenie czym innym jest sieć kanalizacyjna, a czym innym jest kanalizacja sanitarna. Kanalizacja sanitarna to są rurociągi i wynika to z przepisów, a sieć kanalizacyjna to: rurociągi, osadniki, przepompownie, zbiorniki uśredniające i na końcu oczyszczalnia biologiczna. Podał, że Spółdzielnia chce wybudować oczyszczalnię, ponieważ bez niej niemożliwy jest jej rozwój. Istniejąca miejska oczyszczalnia nie jest w stanie przyjąć większej ilości ścieków, gdyż jest przestarzała i ma małą przepustowość. Już teraz są problemy z przyjęciem produkowanych przez Spółdzielnię ścieków, bo jest ich za dużo w ocenie miasta. Miasto obiecuje modernizację istniejącej oczyszczalni ścieków, ale robi to od 15 lat, a żadne kroki nie zostały w tej kwestii podjęte. Spółdzielnia chce wybudować nowoczesną oczyszczalnię ścieków, w której koszt oczyszczenia 1 m3 będzie wynosił do 2 zł. W tej chwili Spółdzielnia płaci miastu prawie 6 zł za 1 m3. Stwierdził, że miasto nie mogło zapisać w planie, że Spółdzielnia ma odprowadzać ścieki przemysłowe do sieci, bo byłoby to sprzeczne zarówno z rozporządzeniami jak i ustawą. Zapisy te dotyczącą tylko osób fizycznych. Przepisy ustawy o zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków dotyczą tylko mieszkańców, a nie zakładów przemysłowych. Wody z miasta Spółdzielnia nie pobiera, gdyż ma wykopane dwie własne studnie głębinowe. Miasto nie byłoby w stanie dostarczyć takiej ilości wody, chyba że wybudowałoby nową sieć i wykopało nowe studnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.")), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" r. o odmowie wydania na rzecz skarżącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację oczyszczalni ścieków dla zakładu Spółdzielczej Mleczarni, na wskazanych działkach, obręb nr "[...]". W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionego w skardze zarzutu, że wnioskowana oczyszczalnia ścieków przemysłowych nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak słusznie zauważyło w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w takiej sytuacji nie byłoby podstaw do wydania spornej decyzji, gdyż zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sama zaś strona skarżąca we wniosku i załączonej do niego karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazywała, że może ono potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 78 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. 2016 r., poz. 71). Zgodnie z tym unormowaniem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do oczyszczania ścieków przemysłowych z wyłączeniem instalacji, które nie powodują wprowadzania do wód lub urządzeń ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, wymienione w załączniku nr 11 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984 oraz z 2009 r. Nr 27, poz. 169). Powołane w tym przepisie rozporządzenie utraciło moc z dniem 31 grudnia 2014 r. na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014r., poz. 850), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2014 r. Aktualnie obowiązuje w tym względzie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1800). Zgodnie z wykazem II Załącznika nr 1 do tego rozporządzenia do substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, powodujących zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane, zalicza się m. in. substancje, które ujemnie wpływają na bilans tlenu w wodzie, szczególnie amoniak i azotyny (pkt 2 lit. i). W przedłożonej przez skarżącą wraz z wnioskiem karcie informacyjnej przedsięwzięcia autorzy tego opracowania wyjaśnili, że w omawianym przypadku mamy do czynienia z typowymi ściekami z przemysłu spożywczego. Są one ujęte w załączniku nr 5 do rozporządzenia: sektory przemysłowe, z których są odprowadzane ścieki przemysłowe biologicznie rozkładalne (Lp. 1 Przetwórstwo mleka). Przyznali przy tym, że ścieki zawierają minimalne ilości azotu amonowego (azot w ściekach mleczarskich występuje w formie azotanowej). Ścieki zawierają materię organiczną. Każda materia organiczna będzie ujemnie wpływała na bilans tlenu w wodzie. W związku z tym, dla potrzeb wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, przyjęto kwalifikację z pkt. 78 rozporządzenia. Stanowisko to jest prawidłowe, w myśl bowiem § 3 ust. 1 pkt 78 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., co do zasady, każda instalacja do oczyszczania ścieków przemysłowych stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem instalacji, które nie powodują wprowadzania do wód lub urządzeń ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. W rozpoznawanej sprawie zaś sama strona skarżąca przyznała, że ścieki będą zawierały materię organiczną – azot amonowy, który ujemnie wpływała na bilans tlenu w wodzie. Ponieważ rozporządzenie Ministra Środowiska z 18 listopada 2014 r. wprost kwalifikuje tego typu substancje jako szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, bez określania minimalnego ich stężenia, należy uznać potencjalne znaczące oddziaływanie wnioskowanej inwestycji na środowisko, które wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.). Jednym z warunków uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest, z mocy art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem strony skarżącej warunek ten jest spełniony, gdyż przyjęty dla wnioskowanego terenu w m.p.z.p. wymóg odprowadzanie ścieków do kanalizacji sanitarnej nie oznacza nakazu podłączenia nieruchomości skarżącej do zbiorczej sieci kanalizacyjnej zakończonej gminną oczyszczalnią ścieków, do której zakład skarżącej jest już podłączony. W przekonaniu skarżącej obowiązek odprowadzania ścieków do komunalnej sieci kanalizacyjnej dotyczyć może tylko osób fizycznych, a nie zakładów przemysłowych. Stanowisko to nie ma uzasadnionych podstaw prawnych. Zaznaczyć należy, że poza zakresem niniejszego postępowania jest ocena legalności ustaleń m.p.z.p., a dopuszczalna jest interpretacja jego treści. Organy orzekające prawidłowo w tym względzie przedstawiły rozumienie użytego w m.p.z.p. pojęcia "kanalizacji sanitarnej", poparte przytoczoną wykładnią autentyczną. Dodać należy, że zgodnie ze Słownikiem języka polskiego, wydawnictwa PWN przymiotnik "sanitarny" rozumieć należy, jako dotyczący spraw zdrowia, higieny i profilaktyki. Ustawodawca nie podaje wprost definicji pojęcia "kanalizacji sanitarnej", jednak można ją zrekonstruować na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1152, dalej jako: "u.z.w.o.ś."). Sformułowanie to użyte zostało przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że zabrania się wprowadzania ścieków bytowych i ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych będących skutkiem opadów atmosferycznych, a także wprowadzania tych wód opadowych i roztopowych oraz wód drenażowych do kanalizacji sanitarnej. Z unormowania tego wynika, że urządzenia kanalizacyjne (zdefiniowane w art. 2 pkt 14 u.z.w.o.ś.) mają służyć odrębnie do odprowadzenia wód opadowych i roztopowych (kanalizacja deszczowa) i odrębnie do odprowadzenia ścieków bytowych i ścieków przemysłowych (kanalizacja sanitarna). Kanalizację sanitarną stanowią zatem urządzenia kanalizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 14, na które składają się sieć kanalizacyjna, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służących do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz urządzenia podczyszczające i oczyszczające ścieki oraz przepompownie ścieków - służące do odprowadzania ścieków bytowych i ścieków przemysłowych. W rozumieniu art. 2 pkt 7 u.z.w.o.ś. sieć kanalizacyjna to przewody wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Cytowana ustawa, jak głosi jej tytuł, ustanawia zasadę zbiorowego odprowadzania ścieków, nie czyniąc żadnych w tym względzie odstępstw wobec podmiotów gospodarczych. Art. 2 pkt 20 u.z.w.o.ś. stanowi, że zbiorowe odprowadzanie ścieków oznacza działalność polegającą na odprowadzaniu i oczyszczaniu ścieków, prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.z.w.o.ś. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Natomiast kwestie dotyczące sporów pomiędzy przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi a odbiorcami usług, dotyczące m.in. odmowy zawarcia umowy o odprowadzanie ścieków przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne, regulują postanowienia rozdziału 5b u.z.w.o.ś. W myśl art. 2 pkt 3 u.z.w.o.ś. odbiorcą usług jest każdy, kto korzysta z usług wodociągowo-kanalizacyjnych z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Ustawodawca zaakcentował też w art. 2 pkt 8 lit. a u.z.w.o.ś. , że ścieki to wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze. Z treści art. 9 ust. 1 u.z.w.o.ś. wynika wyraźnie, że kanalizacją sanitarną objęto też ścieki przemysłowe. Przy czym na dostawcę ścieków przemysłowych ustawodawca nałożył dodatkowe obowiązki (art. 10 i art. 11 u.z.w.o.ś.). Dostawca ścieków przemysłowych ma szczególnie obowiązek zapewnienia odpowiednich parametrów odprowadzanych ścieków przemysłowych. Kwestie te reguluje rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1757), wydane na podstawie delegacji z art. 11 u.z.w.o.ś. W tym celu dostawca ścieków przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych jest obowiązany do instalowania niezbędnych urządzeń podczyszczających ścieki przemysłowe i prawidłowej eksploatacji tych urządzeń (art. 10 pkt 2 u.z.w.o.ś.). Powyższe rozważania potwierdzają, że ustanowiony w m.p.z.p. dla wnioskowanego terenu obowiązek odprowadzania ścieków do kanalizacji sanitarnej oznacza obowiązek odprowadzania zarówno ścieków bytowych, jak i przemysłowych do istniejącej zbiorczej sieci kanalizacyjnej, będącej w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Wnioskowane zamierzenie ma na celu zaś wyłączenie skarżącej z systemu zbiorowego odprowadzania ścieków, z którego to systemu skarżąca aktualnie korzysta, a więc jest sprzeczne z ustaleniami m.p.z.p. i przepisami powołanych aktów wyższego rzędu. Oceny tej nie zmienia także wskazywany przez skarżącą potencjalnie niższy koszt oczyszczania ścieków w objętej wnioskiem oczyszczalni, niż dotychczasowy wynikający z odprowadzania ścieków do istniejącej sieci. Obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej przez każdy podmiot władający nieruchomością, bez względu na sposób wykorzystania nieruchomości, a więc też rodzaj wytworzonych ścieków, został wyartykułowany wprost również w art. 2 pkt 4 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1454). W tym stanie rzeczy, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.