II SA/Ol 822/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.M. na Komendanta Powiatowego Policji w G. w przedmiocie interwencji Policji postanawia odrzucić skargę. L.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pismo z dnia 19 maja 2001r, w którym zarzuciła Komendantowi Powiatowemu Policji w G. bezprawną interwencję w dniu 15 grudnia 2006 r. w jej mieszkaniu. Wyjaśniła, że wbrew twierdzeniom funkcjonariuszy Policji, nie zgłaszała telefonicznie w tym dniu Komendzie Powiatowej Policji w G. zamiaru popełnienia samobójstwa. W efekcie przedmiotowej interwencji skarżąca została, wbrew swojej woli, umieszczona w Szpitalu Psychiatrycznym w W., gdzie przebywała do dnia 9 lutego 2007 r. Zaznaczyła, że była tam pozbawiona niezbędnych leków i przedmiotów codziennego użytku, a ponadto długi czas nie informowano jej o powodach hospitalizacji. Zaznaczyła, że po powrocie do domu jej stan zdrowia znacznie się pogorszył, a powyższe działania naruszyły, jej dobra osobiste i materialne, wobec czego zażądała zasądzenia na jej rzecz kwoty 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że zwłoka w dochodzeniu jej praw wynikała z bardzo złego stanu zdrowia i konieczności uzyskania rzetelnych wyjaśnień od organów Policji. Z akt wynika, że L.M. wielokrotnie w tej sprawie występowała do Komendanta Powiatowego Policji w G., który rozpoznawał jej sprawę w trybie art. 239 Kodeksu postępowania administracyjnego, o czym poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pismem z dnia10 czerwca 2011 r. Postanowieniem z dnia 13 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał w dniu 5 października 2011r. sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). Analiza treści cytowanych przepisów wskazuje, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc tak, jak w niniejszej sprawie, skarg związanych z wykonywaniem zadań bieżących przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników. Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227 - art. 240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarga powszechna jest bowiem odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego. Z treści skargi wynika zaś, że skarżąca kwestionuje legalność i prawidłowość działań podjętych przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w G. w dniu 15 grudnia 2006 r. w związku z umieszczeniem jej w specjalistycznym szpitalu. Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Skarżąca domaga się głównie zasądzenia zadośćuczynienia za naruszenie w czasie opisanej wyżej interwencji jej dóbr osobistych. Mając to na uwadze należy jednoznacznie wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania takiego wniosku. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 448 zd. pierwsze Kodeksu cywilnego, w razie naruszenia dobra osobistego tylko sąd powszechny mógłby być właściwy do rozpoznania sprawy związanej z przyznaniem zadośćuczynienia temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, i ewentualnie zasądzić odpowiednią sumą pieniężną za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest zatem rozpoznawane także powództwo o zadośćuczynienie, gdyż stanowi ono sprawę z zakresu prawa cywilnego i podlega właściwości sądów powszechnych. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji.