II SA/Ol 824/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2009r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy postanawia odrzucić skargę W dniu 17 czerwca 2009r. W. W. złożył za pośrednictwem Starosty do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność organu w sprawie rezygnacji z wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. W. W. złożył do tut. Sądu skargę na ww. postanowienie, podnosząc, że nie zawiera ono "informacji o terminie i trybie odwołania do WSA". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, wskazując, że zaskarżone postanowienie nie zawiera pouczenia co do jego sposobu zaskarżenia ponieważ ma ono charakter wpadkowy, zostało wydane w trybie art. 37 § 1 i w związku z tym nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty, a contrario skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) lub gdy przepis szczególny tak stanowi - jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które w zasadzie nie załatwia sprawy, lecz dotyczy samego postępowania w sprawie. Dlatego nie ma tu znaczenia wola podmiotu dotkniętego postanowieniem. Prawo zażalenia wynika z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo. W przedmiotowej sprawie na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071) nie przysługuje zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Tym samym skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z mocy art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy, skargę należało odrzucić