II SA/Ol 825/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2008r. sprawy ze skargi Andrzeja Urbańskiego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie opłaty za odbieranie odpadów komunalnych – uznania niezasadności zażalenia na bezczynność postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 sierpnia 2008r. A. U. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta. Zarzucił, iż organ ten nie wydał z urzędu decyzji, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz.2008), w związku z czym w/w nie ma możliwości wywiązania się z obowiązku nałożonego w art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy. Wskazał, że Straż Miejska nałożyła na niego z tego tytułu mandat i wniosła do Sądu Grodzkiego o jego ukaranie. Na dowód toczącego się postępowania administracyjnego A. U. załączył kopie adresowanych do niego wezwań Straży Miejskiej. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w trybie art. 37 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uznało zażalenie za nieuzasadnione. Z ustaleń organu wynika, że Prezydent Miasta (ani podległy mu Wydział Ochrony Środowiska) nie prowadził i nie wszczynał żadnego postępowania dotyczącego nałożenia na A. U. obowiązku uiszczenia opłat za odbieranie odpadów komunalnych. Stąd nie można uznać, iż Prezydent Miasta naruszył termin określony w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaznaczono też, że przedłożone wezwania Straży Miejskiej dotyczą wykroczenia z art. 10 wskazanej ustawy. W dniu 29 września 2008r. A. U. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wskazując jako podstawę działania art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący zarzucił, że jego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, Kolegium rozpatrzyło jako zażalenie na przewlekłość postępowania. Zdaniem skarżącego, zaskarżonym postanowieniem Kolegium zwolniło Prezydenta z ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust 1 pkt 7 w zw. z art. 3 ust 3 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz w art. 61 Kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia. Wskazało, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie to wydane zostało bowiem w oparciu o przepis art. 37 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie przysługuje na nie zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Kwestionowane skargą rozstrzygnięcie, wbrew stanowisku skarżącego, nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. Dlatego też przedmiotowa skarga nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 141 § 1 Kpa zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Przepisy rozdziału siódmego, działu I Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące kwestie terminowości załatwiania spraw, nie przewidują możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 2 Kpa. Rozstrzygnięcie takie ani nie kończy postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W doktrynie do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty zalicza się postanowienie organu współdziałającego z organem załatwiającym sprawę, wydawane w oparciu o art. 106 Kpa, czy też postanowienia zatwierdzające ugodę, o których mowa w art. 119 Kpa. (vide: Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata i M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, str. 21). Postanowieniami kończącymi postępowanie administracyjne są zaś: postanowienie o niedopuszczalności odwołania i o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 Kpa) oraz postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 Kpa). Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 Kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego i postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Przepisy art. 37 mają na celu jedynie zwalczanie bezczynności organu I instancji w merytorycznym załatwieniu sprawy zawisłej przed tym organem. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 Kpa warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego, ale na bezczynność organu I instancji. Mając powyższe na względzie należy jednoznacznie stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić.