II SA/Ol 826/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym - oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Referatu Zgłoszeń Celnych i Procedur Uproszczonych Oddziału Celnego w "[...]", działający z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego, nałożył na A. K., prowadzącego Zakład Produkcyjno-Handlowy "[...]" Import - Export z siedzibą w "[...]", karę pieniężną w kwocie 600 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jako podstawę prawną orzeczenia organ wskazał art. 61 ust. 1, 2 pkt 1 oraz ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908) w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r. Nr 32, poz. 262); art. 13g ust. 1,2 i 4, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086z późn. zm.) w związku z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli Nr 357. W uzasadnieniu organ podał, że na przejściu granicznym w "[...]" dnia 6 grudnia 2006r. przeprowadzono kontrolę masy całkowitej, nacisków na osie oraz wymiarów zewnętrznych pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Polski, o nr rej. "[...]". Stwierdzono wówczas przekroczenie masy całkowitej, co udokumentowane zostało protokołem ważenia nr 357, stanowiącym integralną część decyzji. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 61 ust. 11 ustawy Prawo o ruchu drogowym - przejazd pojazdu o masie, naciskach osi lub wymiarach pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku większej od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, jest możliwy tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Dopuszczalną masę całkowitą, naciski na osie oraz wymiary określa natomiast rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. W związku z tym, wobec przejazdu po drogach publicznych bez wymaganego zezwolenia, zgodnie z art. 13 g ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, wymierzono karę pieniężną. Odwołanie od tej decyzji złożył A. K., zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu w sprawie co do właściwego określenia stanu faktycznego ( zważenia pojazdu w całości). Odwołujący podniósł, iż wykonywany przejazd dotyczył transportu żywych zwierząt - trzody chlewnej. W związku z tym stwierdzone naruszenia, przy pomiarze dokonanym wagą najazdową, nie są adekwatne do rzeczywistości. Zwierzęta są ładunkiem ruchomym, który przemieszcza się podczas transportu i podczas samego ważenia w swojej wyznaczonej przestrzeni na skrzyni ładunkowej odpowiednio do ilości sztuk, stosownie do przepisów ustawy o ochronie zwierząt. Zdaniem odwołującego, podczas ważenia doszło do zjawiska przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie zespołu pojazdów, ponieważ przemieszczające się zwierzęta są podwójnie ważone. Niewielkie bowiem nawet przemieszczanie się ładunku w okolicach osi pojazdu powoduje rozłożenie się sił w postaci nacisków na osie zespołu pojazdów. W związku z tym odwołujący wniósł o przeprowadzenie szczegółowego dowodu, bardziej dokładnego i adekwatnego do warunków wykonywanego transportu żywych zwierząt, np. zważenia całego zespołu pojazdów na wadze stacjonarnej, a nie najazdowej ważącej poszczególne osie zespołu pojazdów. Ponadto A. K. zarzucił naruszenie art. 10 kpa, polegające na nieumożliwieniu mu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu oraz nieuwzględnieniu złożonych wyjaśnień, które miały znaczenie dla sprawy. Wskazał, że decyzja została wydana przed upływem terminu wyznaczonego przez organ do złożenia wyjaśnień przez stronę. Zdaniem odwołującego się, ze względu na powyższe uchybienia oraz wobec popełnionych błędów merytorycznych, postępowanie stało się bezprzedmiotowe i dlatego, na podstawie art. 105 kpa, wniósł o jego umorzenie. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej powołując się na art. 138 § 1 ust. 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji i podniósł, iż zgodnie z art. 40 b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, osoby upoważnione przez naczelnika urzędu celnego są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami prawa o ruchu drogowym. Art. 40b ust. 2 ustawy stanowi natomiast, że w razie przekroczenia dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiarów pojazdów, urzędy celne pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13c ust. 4 i kary pieniężne ustalone zgodnie z art. 13g ust. 2. W niniejszej sprawie organ celny, na podstawie przyznanych mu uprawnień, dokonał pomiarów nacisków osi i masy całkowitej pojazdu. Pomiar odbył się przy użyciu wagi, która spełniała wymogi techniczne na dzień przeprowadzenia badania, tj. posiadała ważne świadectwo legalizacji wydane przez Urząd Miar w "[...]" nr "[...]" z dnia "[...]" oraz spełniała wymogi do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu. Organ wyjaśnił, że waga dynamiczna MARS zainstalowana w Oddziale Celnym w Bezledach jest przystosowana do ważenia pojazdów bez wzglądu na rodzaj przewożonego towaru. Wynik ważenia dynamicznego pojazdu jest drukowany przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze. Dla zapewnienia prawidłowego wjazdu na urządzenie pomiarowe, zamontowane są specjalne oznaczenia wskazujące sposób wykonania czynności przejazdu, a wynik ważenia uzyskiwany jest za pomocą programu komputerowego. W przypadku nieprawidłowego przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje tę nieprawidłowość przerywając proces ważenia oraz komunikuje o konieczności ponownego przejazdu przez wagę. Błędne wskazanie wagi, tj. wskazanie, którego błąd przekracza wartość błędu dopuszczalnego, może wystąpić w przypadku niezachowania odpowiednich warunków pomiaru, co jest sygnalizowane przez wagę przez pojawienie się na ekranie komputera informacji o wystąpieniu błędu. W takim przypadku ważenie jest przerywane a pomiar powinien być powtórzony. Brak sygnalizacji oznacza, że nie ma podstaw do kwestionowania wyniku pomiaru. Jak wynika z wydruku komputerowego protokołu nr "[...]" z kontroli pojazdu uzyskanego z wagi, w procesie ważenia nie miały miejsca żadne nieprawidłowości. Organ zauważył, iż przeprowadzenie dowodu poprzez zważenie pojazdu w całości należy przeprowadzać tym samym samochodem, załadowanym tym samym towarem, w takich samych warunkach, bezpośrednio po pierwszym ważeniu. Podał, iż pismem z dnia 29 marca 2007 r. przedsiębiorstwo "Elektroniczne Wagi Przemysłowe" w Gdańsku, będące przedstawicielem producenta wagi, wyjaśniło, że przy przejeździe z jednostajną prędkością do 5 km/h przez wagę, waga powinna wskazywać prawidłowe obciążenia na osiach. Jeżeli nie ma miejsca hamowanie lub przyspieszanie pojazdu ważenie powinno przebiegać bez zakłóceń, ale przy gwałtownych ruchach zwierząt, w czasie gdy koła samochodu znajdują się na pomoście wagi, może wystąpić przerwanie ważenia i konieczność jego powtórzenia, w niniejszej sprawie kierowca nie zgłosił uwag co do procesu ważenia. W ocenie organu, zaistnienie podstawy do nałożenia kary pieniężnej nie jest uzależnione od rodzaju przewożonego ładunku lub środka przewozowego. Okoliczność przewozu żywych zwierząt, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie może powodować wyłączenia z przestrzegania masy całkowitej pojazdu oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogę. Organ podniósł, iż pojazd poruszający się po drogach publicznych musi spełniać wszystkie wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U z 2003 r. nr 32, póz. 262), a tym samym naciski osi pojazdu oraz masa całkowita pojazdu nie mogą być przekroczone. Ponadto zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym "ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu". W myśl ust. 2 pkt 1 tego artykułu, "ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę". Natomiast w myśl art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 10, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Reasumując organ stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, a strona nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, wobec tego w sprawie brak jest podstaw do kwestionowania zasadności wymierzenia kary pieniężnej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 10 kpa, organ wskazał, że w dniu 9 stycznia 2007 r. strona została powiadomiona o toczącym się postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się w sprawie co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni. Termin na złożenie wyjaśnień upłynął 16 stycznia 2007 r. W dniu 17 stycznia 2007r. strona złożyła w kancelarii Izby Celnej pismo adresowane do Dyrektora Izby Celnej, który nie wiedząc o toczącym się postępowaniu potraktował pismo jako skargę na działanie podległej komórki i w ramach kontroli przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Ponadto w dniu 24 kwietnia 2007 r. strona zapoznała się ze zgromadzonymi w toku postępowania materiałami i nie wniosła żadnych uwag. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w związku z naruszeniem następujących przepisów postępowania administracyjnego w postaci: - art. 7, 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 kpa poprzez błędne ustalenie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności przyjęcie, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, wyjeżdżającego z terytorium Polski, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrola wagi tego zespołu nastąpiła bez uwzględnienia rodzaju przewożonego ładunku, który to z uwagi na ruchomy charakter nie mógł być ważony na wadze dynamicznej, co winno być uwzględnione w następczych czynnościach organu administracyjnego, w tym w protokole pokontrolnym; - art. 136 w zw. z art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 75 kpa poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z żywcem (towarem ruchomym), mimo kwestionowania przez skarżącego, w toku postępowania I-instancyjnego i w odwołaniu, stosowania przy wykonywanym ważeniu przedmiotowego urządzenia ważącego; - art. 138 § 2 kpa poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy przeprowadzenie wymienionej opinii biegłego powodowałoby konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W odpowiedzi na skargę Zastępca Dyrektora Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że skarżący nie kwestionuje wyników kontroli pojazdu i ustalenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej o 4,59 tony. Zaznaczył, iż obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia jest obligatoryjne. Przepisy art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych nie przewidują bowiem żadnych wyjątków od przewidzianych w nich zasad, bez względu na rodzaj przewożonego towaru. Wyjaśnił, iż w świetle zebranego materiału dowodowego i przytoczonych przepisów prawa organ II instancji nie widział konieczności powoływania biegłego, podobnie jak skarżący, który w toku postępowania administracyjnego, zarówno przed organem I jak i II instancji, nie wnioskował o jego powołanie. Z tych samych powodów nie było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pismem procesowym z dnia 31 sierpnia 2007r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z protokołu ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów, dokonanego w dniu "[...]" przez Zakład w Rosji na wadze stacjonarnej. Zdaniem skarżącego z załączonej kopii dokumentu wynika, że całkowita waga pojazdu wjeżdżającego na ubojnię wynosiła 41500 kg. Na rozprawie w dniu 16 października 2007r. skarżący zakwestionował prawidłowość użycia wagi dynamicznej do ważenia takiego ładunku jak żywe zwierzęta, ponieważ podczas przewozu zwierząt musi być zachowana odpowiednia powierzchnia dla 1 zwierzęcia, a przy przesunięciu się zwierzęcia przy ważeniu wagą dynamiczną może powstać rozbieżność co do masy całkowitej ładunku. Pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowo, że na innych przejściach granicznych znajdują się wagi stacjonarne i w związku z tym pojazd jest ważony w całości i nie ma problemów z ustaleniem masy całkowitej ładunku. Pełnomocnik organu oświadczył, że dopuszczalna masa przewożonego ładunku w dniu przewozu towaru w przypadku skarżącego wynosiła 40 ton. Na rozprawie w dniu 28 listopada pełnomocnik skarżącego przedłożyła do akt dwa świadectwa sprawdzenia wagi, na której dokonano ważenia pojazdu w Kaliningradzie, jedno z datą ważności do 29 września 2007r., a drugie do 29 września 2008r. wraz z polskimi tłumaczeniami, których odpisy zostały doręczone pełnomocnikowi organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), następuje jedynie wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Kwestią sporną jest okoliczność, czy w stanie faktycznym sprawy zasadnie nałożono na skarżącego karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym. W świetle ustaleń dokonanych przez organy orzekające w sprawie uprawniony jest pogląd, iż istniały podstawy do nałożenia na skarżącego przedmiotowej kary. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) ładunek w pojeździe nie może przekraczać dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności. Cytowany artykuł dopuszcza jednakże w ust. 11 przejazd pojazdem, którego masa, naciski osi lub wymiary z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w ust. 6, 8 i 10, jednakże wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia. Natomiast przepis art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) przewiduje obowiązek wymierzenia, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do ustawy (art. 13g ust. 2). Wielkość dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu z ładunkiem regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, z późn. zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu w przypadku zespołu pojazdów mających 5 lub 6 osi nie może przekraczać 40 ton. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy może wynosić 42 tony, ale tylko w przypadku gdy były one zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. (§ 57 ust. 3 cytowanego rozporządzenia). Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpatrywanym przypadku. Ze znajdujących się w aktach kserokopii dowodów rejestracyjnych samochodu i przyczepy (k-36-37) wynika, iż zostały one wyprodukowane i po raz pierwszy zarejestrowane w 2006r. Zatem wskazany wyjątek nie może mieć zastosowania do przedmiotowego zespołu pojazdów. W rozpatrywanej sprawie ustalono niewątpliwie, że przedmiotowy pojazd skarżącego przekroczył dopuszczalną masę całkowitą przewidzianą dla tego typu pojazdu. Z treści protokołu dołączonego do akt administracyjnych z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynika, iż w dniu 7 grudnia 2006r. na przejściu granicznym w "[...]" funkcjonariusz celny przeprowadził kontrolę zespołu pojazdów wyjeżdżającego z terytorium Polski - tj. trzyosiowego pojazdu samochodowego wraz z trzyosiową przyczepą o oznaczonych numerach rejestracyjnych. W wyniku ważenia ustalono, iż całkowita masa zespołu pojazdów wyniosła 48,75 t., a po odjęciu prawnie dopuszczalnego błędu granicznego wyniosła ona 46,60 tony. Wobec powyższego, mimo sporu co do rodzaju użytej wagi, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż masa całkowita zespołu pojazdów przekroczyła 40 ton. W związku z tym słusznie stwierdzono przekroczenie masy całkowitej zespołu pojazdów. Okoliczności tej zdaje się nie kwestionować skarżący, który sam przedłożył świadectwo ważenia na terytorium Rosji, z którego wynika, iż waga pojazdu wynosiła więcej niż 40 ton. Przedmiotowy pojazd był zatem pojazdem nienormatywnym i zgodnie z art. 61 ust. 11 Prawa o ruchu drogowym jego przejazd był dozwolony wyłącznie pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego skarżący nie posiadał. W tej sytuacji prawidłowo organy celne wymierzyły skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 13g ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Wysokość kary pieniężnej w kwocie 600 zł jest zgodna z Ip. 9 pkt 3 lit."b" załącznika nr 2 do tej ustawy. Wskazać należy, iż organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, iż przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu wynosi 4,59 tony. Jak już wskazano, nie wiadomo z jakiego powodu organy przyjęły, że dopuszczalna masa całkowita dla przedmiotowego zespołu pojazdów wynosi 42 tony. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy dopuszczalna masa całkowita wynosiła 40 ton. Nieprawidłowość ta jednak nie wpływa na wysokość kary pieniężnej. Przy jednym, i przy drugim przekroczeniu wysokość kary jest taka sama. Cytowany bowiem Ip. 9 pkt 3 lit."b" załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych przewiduje karę w wysokości 600,- zł za przekroczenia masy całkowitej w przedziale od 40 do 50 ton. Głównym zarzutem podnoszonym przez skarżącego było ważenie pojazdu, przewożącego żywe zwierzęta, na wadze, która - w ocenie strony - nie zapewniała prawidłowego wyniku ważenia. Skarżący, kwestionując prawidłowość procedury ważenia przedmiotowego pojazdu, podnosił, iż szczególny rodzaj przewożonego ładunku powoduje, że pomiar na wadze dynamicznej, którą zastosowano w stanie faktycznym sprawy, nie odzwierciedla rzeczywistej wagi pojazdu. Zdaniem strony skarżącej pojazd przewożący ruchomy ładunek powinien być ważony wyłącznie przy zastosowaniu wagi stacjonarnej, na której zważony zostałby cały zestaw pojazdów. Dlatego też w ocenie strony skarżącej organy administracji publicznej powinny przeprowadzić dowód z opinii biegłego, który jednoznacznie rozstrzygnąłby jakiego rodzaju wagi powinny być używane przy ważeniu pojazdów z ładunkiem ruchomym. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, iż nie znajduje on oparcia w przepisach prawa. W art. 61 ustawy o ruchu drogowym, stanowiącym, iż ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy, ustawodawca używa wyrażenia "ładunek", w żadnej jednostce redakcyjnej nie różnicując rodzaju ładunku. W ust. 3 tego artykułu natomiast nakłada na przewoźnika obowiązek takiego umieszczenia ładunku, aby był zabezpieczony przed zmianą położenia. Jeśli więc skarżący powołuje się na przemieszczanie się żywego ładunku na pojeździe, to oznacza, iż nie dopełnił obowiązku określonego w omawianym przepisie i ponosi konsekwencje z tego wynikające. Ponadto zauważyć należy, że ustawodawca, regulując w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316) kwestię m.in. wymagań metrologicznych w zakresie konstrukcji i wykonania wag oraz charakterystyki metrologicznej wag, nie unormował odrębnie wymogów dla wag w zależności od rodzaju przewożonego ładunku. Oznacza to, że pojazd z każdym ładunkiem można ważyć na każdej wadze, pod warunkiem, że będzie ona posiadała świadectwo legalizacji. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 12 lutego 1998r. (sygn. II SA 1409/9) stwierdził, że legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi. Natomiast rozporządzenie nie stawia żadnych warunków odnośnie do rodzaju wagi w zależności od rodzaju ładunku przewożonego na ważonym pojeździe Zatem wywody o braku przydatności stacjonarnej wagi, której użyto do ważenia pojazdu skarżącego, do dokonania pomiaru jego masy całkowitej nie znajdują oparcia w przepisach prawa. W tym miejscu należy zauważyć, że omawiane rozporządzenie, w ogóle nie przewiduje rodzaju wagi, na którą powołuje się skarżący. Określa ono jedynie w § 1 dwie metody ważenia statyczną i dynamiczną, nie przypisując ich do ważenia określonych rodzajów ładunków. Stąd wniosek, że prawodawca dopuszcza ważenie ( statyczne lub dynamiczne) wszelkiego rodzaju ładunków na wagach stacjonarnych i przenośnych. Tak więc ważeniu, które miało miejsce w przedmiotowej sprawie, nie można zarzucić wadliwości. Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanym wyroku z dnia 10 sierpnia 2005 r. sygn. OSK 1826/04 stwierdził, że jeżeli użyta do ważenia waga posiada ważne świadectwo legalizacji, używana jest w sposób zgodny z instrukcją obsługi i brak jest ograniczeń co do rodzajów ważonych ładunków, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia. Z protokołu z kontroli przedmiotowego pojazdu wynika, że pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu skarżącego dokonano stacjonarną wagą, która posiadała ważną legalizację właściwego urzędu miar. Reasumując sąd ocenił legalność nałożenia kary z tytułu przekroczenia całkowitej masy przedmiotowego zespołu pojazdów i doszedł do przekonania, iż rozstrzygnięcie to odpowiada prawu. Sąd poddawał rozwadze zarzuty podnoszone przez skarżącego, jednak nawet dowód, na który powołuje się przedsiębiorca, tj. protokół ważenia na wadze stacjonarnej po stronie rosyjskiej potwierdza przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Ze znajdujących się w aktach kserokopii dowodów rejestracyjnych pojazdu i przyczepy wynika, iż zostały one wyprodukowane i po raz pierwszy zarejestrowane po 13 marca 2003 r. Tak więc ustawowy wyjątek, zezwalający na dopuszczalną masę 42 tony, nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. W związku z tym, ponieważ stwierdzono przekroczenie masy całkowitej, a przekroczenie owo dotyczy tego samego przedziału, to opłata ustalona za przedmiotowe naruszenie jest prawidłowa, aczkolwiek doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów o postępowaniu, to jest art. 107 § 1 i 3 kpa. Decyzje organów obu instancji zawierają uchybienia formalne. Po pierwsze powołano niepełną podstawę prawną rozstrzygnięcia, która powinna być wskazana dokładnie, a więc z określeniem wszystkich mających zastosowanie w sprawie przepisów właściwego aktu prawnego. W szczególności podstawa prawna decyzji organu odwoławczego nie może być ograniczona wyłącznie do przepisów art. 138 kpa, lecz musi przytaczać również przepisy prawa materialnego dotyczące rozstrzyganej sprawy, ponieważ organ ten nie jest wyłącznie kontrolerem decyzji organu I instancji, a ma obowiązek merytorycznego rozpatrzenia sprawy na skutek odwołania (vide: B. Adamiak i J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, wyd. 7 C.H.Beck, W-wa 2005, str. 511). Ponadto w uzasadnieniach decyzji, wbrew wymogom art. 107 § 3 kpa, organy nie wyjaśniły na jakiej podstawie ustaliły wysokość kary. Nie wskazano ustaleń faktycznych, odsyłając w tym zakresie jedynie do protokołu kontroli. Przede wszystkim jednak nie wskazano z jakiego przepisu wynikają przyjęte do obliczeń parametry i z jakiej dokładnie normy wynika wysokość orzeczonej kary (nie podano, która z wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych kar została wymierzona). Z wydanych w sprawie decyzji można się jedynie domyślać dlaczego powzięto takie rozstrzygnięcie. Zasadnym jest podnieść, że na organie administracji publicznej, orzekającym o karze, ciąży szczególny obowiązek dokładnego i czytelnego wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia, w taki sposób, aby strona wiedziała dlaczego kara została na nią nałożona i z czego wynika wysokość tej kary. Brak tych elementów w uzasadnieniu decyzji stanowi o naruszeniu przepisu art. 107 § 3 kpa. Pomimo stwierdzonych uchybień, Sąd uznał jednak, że naruszenia te pozostają bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Uchylenie zaskarżonej decyzji, skutkujące powrotem sprawy do rozpoznania w postępowaniu administracyjnym, byłoby zatem niecelowe, gdyż naruszenia formalne nie mogły mieć w rozpoznawanej sprawie wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, zarzucanych w skardze naruszeń art. 7, 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 kpa poprzez błędne ustalenie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, ponieważ jak już wskazano żadne przepisy ustawy o drogach publicznych ani też przepisy metrologiczne nie obligują organów administracji publicznej do stosowania określonego rodzaju wagi w zależności od rodzaju przewożonego ładunku. W związku z tym nie mogło także dojść do naruszenia art. 136 w zw. z art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 75 kpa poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z żywcem. Wobec tego, skoro stan faktyczny sprawy nie wymagał dodatkowego wyjaśnienia w całości lub w znacznej części, to nie doszło również do naruszenia art.138 § 2 kpa. W niniejszym uzasadnieniu nie ma potrzeby odnoszenia się do zarzutu nieprawidłowego ustalenia nacisku na osie pojazdu, gdyż z akt sprawy w sposób oczywisty wynika, iż w czasie kontroli pojazdu nie stwierdzono przekroczenia nacisku na osie pojazdu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.