II SA/Ol 826/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na działalność Burmistrza Miasta w przedmiocie opuszczenia wynajmowanego lokalu postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę - zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez Gminę Miejską reprezentowaną przez Burmistrza Miasta, polegającym na łamaniu prawa, doprowadzeniu do eksmisji i fizycznej likwidacji jego przedsiębiorstwa. Uzasadniając skargę wskazał, iż przez 10 lat dzierżawił od Urzędu Miasta nieruchomość, na której prowadził działalność gospodarczą. Po upływie okresu dzierżawy starał się wykupić dzierżawiony grunt, ale ze względu na złą wolę władz samorządowych, a w szczególności Burmistrza Miasta - miasto zrezygnowało ze sprzedaży działki, uniemożliwiono mu bezprzetargowy wykup nieruchomości. Podniósł, iż taka postawa burmistrza jest szkodliwa społecznie, jest sprzeczna z interesem gminy i lokalnej społeczności, którą rzekomo ma reprezentować Burmistrz. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga J. T. jest skargą powszechną i nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Wskazać należy, że czynności organów administracji publicznej dotyczące spraw spoza zakresu administracji publicznej nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Do takich należy w szczególności zakwalifikować czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów działu VIII (art. 221-256) ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, odnoszące się do skarg i wniosków, a poza tym również czynności dotyczące kwestii cywilnoprawnych, należących do materii prawa cywilnego i będących sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Skoro więc czynności dotyczące kwestii cywilnoprawnych, do których bez wątpienia należy kwestia zawarcia - rozwiązania umowy dzierżawy, jak też kwestia sprzedaży nieruchomości nie podlegają merytorycznej ocenie przez sąd administracyjny, to tym bardziej działalność Burmistrza polegająca na odmowie sprzedaży w trybie bezprzetargowym nieruchomości gminnej, nie podlega kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlega odrzuceniu. Na marginesie niniejszej sprawy wskazać należy skarżącemu, iż ochrona interesów jednostki, które nie dają podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego (wniesienia skargi do sądu administracyjnego) możliwa jest, zgodnie z art. 229 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez wniesienie skargi na działalność Burmistrza do Rady Gminy.