II SA/Ol 829/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego - oddala skargę. W.P. zarejestrował się w Urzędzie Pracy Powiatu w dniu 19 listopada 2004 r. uzyskując decyzją Starosty z dnia 22 listopada 2004 r. status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Pismem z dnia 4 kwietnia 2006 r. organ zatrudnienia wezwał W.P. do zgłoszenia się w dniu 6 kwietnia 2006 r. w Urzędzie Pracy w sprawie propozycji pracy społecznie użytecznej oraz poinformował, iż w przypadku otrzymania niniejszego wezwania po wskazanym wyżej terminie należy zgłosić się w urzędzie w terminie 3 dni od dnia jego otrzymania. Pouczono stronę, iż niezgłoszenie się we wskazanym terminie i niepowiadomienie organu w terminie 7 dniu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa spowoduje utratę statusu bezrobotnego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej korespondencji wynika, iż W.P. wezwanie to otrzymał w dniu 6 kwietnia 2006 r. (w jego imieniu przesyłkę odebrała córka A.P. - dorosły domownik). Decyzją z dnia 19 kwietnia 2006 r. Nr "[...]", działająca z upoważnienia Starosty Kierownik Działu Urzędu Pracy, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001, ze zm.) orzekła o utracie przez W.P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu tej decyzji podano, iż strona nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jednocześnie organ pouczył stronę, iż odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa, w wyniku ponownej rejestracji. Decyzję tę doręczono stronie w dniu 24 kwietnia 2006 r., a jej odbiór pokwitowany został przez dorosłego domownika A.P. Pismem z dnia 17 maja 2007 r. skierowanym do Urzędu Pracy Powiatu W.P. złożył wniosek o uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia 19 kwietnia 2006 r. Nr "[...]". Organ uczynił przedmiotem rozpatrzenia wniosek o uchylenie wskazanej decyzji na podstawie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast wniosek o stwierdzenie nieważności przekazał pismem z dnia 31 maja 2007 r. Wojewodzie jako organowi wyższego stopnia. Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" działająca z upoważnienia Starosty Zastępca Dyrektora Urzędu Pracy Powiatu, na podstawie art. 154 Kpa odmówiła uchylenia własnej decyzji ostatecznej tego organu z dnia 19 kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu orzeczenia powołano się na art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i podano, że wnioskodawca jako bezrobotny miał obowiązek zgłaszania się do urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Organ wskazał, że przyczyną usprawiedliwiającą niestawienie się w wyznaczonym terminie może być choroba bezrobotnego lub konieczność sprawowania osobistej opieki nad chorym członkiem rodziny potwierdzona zwolnieniem lekarskim albo udokumentowane zdarzenie losowe. Usprawiedliwienie takie winno być dokonane najpóźniej w ciągu 7 dni od ustalonej daty wizyty. Natomiast W.P. został poinformowany w sposób właściwy przez Urząd Pracy o obowiązku zgłaszania się w tym Urzędzie w wyznaczonym terminie oraz sankcji przewidzianej za niestawiennictwo w wyznaczonym terminie oraz został właściwie pouczony o obowiązku zgłoszenia okoliczności powodującej brak gotowości do pracy, a z całą pewnością taką okolicznością w ocenie organu jest wyjazd poza miejsce zamieszkania na dłuższy okres. W sposób prawidłowy zostało także doręczone wezwanie. Ponadto organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał interesu społecznego lub słusznego interesu strony umożliwiającego uchylenie decyzji. Mając to na uwadze stwierdzono brak przesłanek do usprawiedliwienia nieobecności w wyznaczonym terminie, a tym samym do uchylenia decyzji ostatecznej i przywrócenia statusu bezrobotnego. Od decyzji tej W.P. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej, poszukującej pracy w zgłoszonych zawodach. Decyzji tej zarzucił "próbę tworzenia niewolnictwa", "mataczenia prawne", naruszenia prawa materialnego, ukrywanie rzeczywistości w sprawie, polegające na utrzymywaniu bezprawnej decyzji Starosty z dnia "[...]". Zarzucił również, iż decyzja została wydana bez faktycznej podstawy prawnej w uzasadnieniu oraz w art. 73a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, mając na uwadze składane przez niego uprzednio oświadczenie o niekorzystaniu z pomocy społecznej, oraz potwierdzenie w marcu 2006 r. gotowości do podjęcia pracy w poszukiwanych zawodach, zgłoszonych podczas rejestracji. Zarzucając, iż zaskarżona decyzja została oparta także na bezprawnym wezwaniu stwierdził, że nie miał i nie ma obowiązku stawiania się w jakimkolwiek urzędzie na bezprawne wezwania, w tym wypadku do podjęcia pracy społecznie użytecznej. W ocenie odwołującego się zacytowany w decyzji art. 33 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie dotyczy jego sprawy, ponieważ przy potwierdzaniu gotowości do pracy w marcu 2006 r. wyznaczono mu następny termin zgłoszenia w lipcu 2006 r. Podniósł, że kolejnym oszustwem organu I instancji jest podpisanie decyzji przez osobę wskazaną jako upoważnioną przez Starostę, bowiem według niego "z upoważnienia starosty, to nie to samo co w imieniu starosty", przy czym wskazał na regulację art. 268a kpa. Zaznaczył, że zawsze był obecny w wyznaczonych terminach, wobec czego uważa, że decyzja z dnia 19 kwietnia 2006 r. dotknięta jest wadami nieważności, określonymi w art. 156 § 1, 2, 5 i 7 kpa. Natomiast zaskarżonej decyzji zarzucił brak faktycznej podstawy prawnej, ponieważ powoływany w niej art. 154 kpa mówi wyłącznie o zmianie lub uchyleniu decyzji. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania W.P., decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia, po obszernym przeprowadzeniu analizy przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 kpa, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do braku istnienia zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu skarżącego, przemawiającego za wzruszeniem decyzji ostatecznej z dnia "[...]". Organ podniósł, iż formułując swój wniosek z dnia 17 maja 2007 r. oraz odwołanie W.P. podniósł jedynie zarzuty co do działalności urzędu pracy, bezprawności rozstrzygnięcia oraz treści decyzji. Organ odwoławczy uznał zarzuty te za nieuzasadnione, a decyzję Starosty z dnia "[...]" za niedotkniętą wadami kwalifikującymi ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Zauważył, że powodem orzeczenia utraty statusu osoby bezrobotnej nie była odmowa przyjęcia propozycji wykonywania prac społecznie użytecznych, lecz jego niestawienie się w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu, którą to kwestię reguluje art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odpowiadając na zarzut odwołującego się, iż "jako osoba niespełniająca kryterium uczestnictwa w pracach społecznie użytecznych, o których mowa w art. 73a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, został bezpodstawnie wezwany do stawiennictwa w dniu 6 kwietnia 2006 r. celem przedstawienia mu takiej propozycji pracy, a co za tym idzie nie powinien tracić statusu bezrobotnego z powodu niezgłoszenia się w Urzędzie Pracy w tym terminie" organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z regulacją art. 33 ust. 3 wskazanej ustawy - bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Wojewoda podkreślił jednocześnie, iż obowiązek ten nie dotyczy wyłącznie ustalanych cyklicznie wizyt, podczas których bezrobotni potwierdzają gotowość do podjęcia pracy. Bezrobotni są bowiem zobowiązani stawić się na wezwanie urzędu pracy w innych, nieuzgodnionych uprzednio terminach, np. gdy organ zatrudnienia będzie dysponował odpowiednią dla bezrobotnego propozycją pracy. W Urzędzie Pracy Powiatu zamierzano przedstawić wnioskodawcy propozycję podjęcia pracy społecznie użytecznej, mając na uwadze informacje uzyskane z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, jednakże W.P. nie zgłosił się we wskazanym czasie. Wprawdzie wezwanie do zgłoszenia się W.P. w urzędzie pracy w dniu 6 kwietnia 2006 r. zostało odebrane w miejscu określonym dla doręczeń przez jego córkę również w dniu 6 kwietnia 2006 r., jednakże Starosta wskazał możliwość zgłoszenia się do Urzędu Pracy nie tylko na dzień 6 kwietnia 2006 r., lecz także w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania w przypadku ewentualnego późniejszego jego doręczenia. W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że niezgłoszenie się we wskazanym terminie i niepowiadomienie w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa spowoduje utratę statusu. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że skoro skarżący nie stawił się w Urzędzie w wyznaczonym terminie i nie usprawiedliwił nieobecności w wymaganym czasie, to zasadne było pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej. Nadmienił, iż długotrwały pobyt poza miejscem zamieszkania jest w zasadzie równoznaczny z brakiem gotowości do podjęcia pracy zwłaszcza, gdy bezrobotny nie zgłosi urzędowi pracy takiego faktu. Stanowić to może samoistnie negatywną przesłankę weryfikacji zasadności posiadania statusu bezrobotnego. Ustosunkowując się do pozostałej argumentacji podniesionej we wniosku z dnia 17 maja 2007 r. oraz w odwołaniu od decyzji, organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego przy wydawaniu decyzji Starosty z dnia 19 kwietnia 2006 r. Podał, że skarżący nie wskazał o jakie konkretnie naruszenia prawa chodzi. Z tego samego powodu za niezrozumiałe uznał zarzuty dotyczące "próby tworzenia niewolnictwa" i "mataczenia prawnego". Co do okoliczności niekorzystania przez wnioskodawcę z pomocy społecznej dokumentowanej zaświadczeniem GOPS z dnia 19 października 2006 r., Wojewoda stwierdził, że odwołujący istotnie nie występował osobiście o udzielenie pomocy społecznej jako wnioskodawca, lecz jako pełnomocnik wnioskodawcy, którym była jego żona. Niemniej jednak pomoc społeczna nie jest udzielana wyłącznie wnioskodawcy, lecz całej jego rodzinie, której sytuacja wymaga otrzymania tej pomocy. Organ II Instancji wskazał ponadto, że osoba bezrobotna nie może oczekiwać, że otrzyma jedynie ofertę pracy w zawodzie wyuczonym lub dotychczas wykonywanym. Musi bowiem liczyć się z tym, że może otrzymać różne propozycje zatrudnienia, jak również udziału w formach aktywizacji zawodowej bezrobotnych. Nadmienił, iż kierowanie osób bezrobotnych do prac społecznie użytecznych stanowi jedną z form aktywizacji zawodowej, natomiast urząd pracy jest wręcz obowiązany do zaproponowania bezrobotnemu każdej dostępnej w danej chwili i możliwej do zastosowania formy aktywizacji zawodowej zwłaszcza, gdy nie dysponuje odpowiednią dla danej osoby ofertą zatrudnienia. Wyjaśnił nadto, że przez odpowiednią pracę, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, należy rozumieć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan jego zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Organ odwoławczy przypomniał, że rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny, co jednocześnie nie zwalania osób posiadających status bezrobotnego z konieczności wykazania się aktywnością i chęcią podjęcia zatrudnienia, jak również uczestnictwa w formach aktywizacji zawodowej proponowanej przez urząd pracy. Za niezrozumiały organ II instancji uznał także zarzut dotyczący faktu podpisania zaskarżonej decyzji przez zastępcę dyrektora urzędu pracy z upoważnienia starosty, wskazując, iż wymieniony przez stronę art. 268a kpa stanowi, że organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W ocenie organu odwoławczego nie ma wątpliwości, że osoba, która podpisała zaskarżoną decyzję z upoważnienia Starosty działała w imieniu tegoż organu, nie ma zatem podstaw do czynienia zarzutu z tego faktu. Kończąc Wojewoda wskazał, że W.P. chcąc korzystać z pomocy urzędu pracy mógł bez przeszkód ponownie zarejestrować jako osoba bezrobotna w UPP już we wrześniu 2006 r. zwłaszcza, że w momencie utraty statusu osoby bezrobotnej nie był uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych. Na powyższą decyzję Wojewody W.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się przywrócenia statusu bezrobotnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zażądał stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia "[...]", którą uznaje za wydaną niezgodnie z art. 73a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach ryku pracy oraz art. 56 i art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 7 kpa. Skarżący powołał się na swój bardzo ważny interes prawny nie określając jednak bliżej na czym miałby on polegać. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Informacyjnie podał, iż decyzją z dnia 25 czerwca 2007 r., nr "[...]", Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 19 kwietnia 2006 r. Nr "[...]", orzekającej o utracie przez W.P. statusu osoby bezrobotnej, a od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wzruszenie decyzji następuje w razie, gdy kontrola wykaże, że akt ten narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga jest niezasadna. Wobec zarzutów skargi i wniosków w niej zawartych należy na wstępie wyjaśnić skarżącemu, iż rzeczone postępowanie sądowoadministracyjne dotyczy decyzji wydanej w trybie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: kpa. W myśl tego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W takich sytuacjach organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 kpa jest nadzwyczajnym postępowaniem, którego przedmiotem, w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego), nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w przepisie art. 16 § 1 zd. 2 kpa, zgodnie z którą uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 154 jest tylko stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 154 kpa wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: – musi to być decyzja ostateczna, – decyzja ta nie może tworzyć praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania, – za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W przypadku, gdy organ administracji publicznej stwierdzi istnienie tych przesłanek, wówczas może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną. Decyzja wydana na podstawie art. 154 kpa może dotyczyć wyłącznie zagadnień rozstrzygniętych poprzedzającą ją decyzją ostateczną, a nie zagadnień nowych. W przypadku natomiast braku wystąpienia przesłanek wzruszenia decyzji na podstawie art. 154 kpa organ winien odmówić wnioskodawcy uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 1997 r. sygn. akt III SA 854/96, (LEX nr 30615), "postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 i 155 kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony". Oznacza to, iż w ramach tego postępowania organ administracji publicznej nie może ponownie merytorycznie rozpatrywać sprawy, przy czym w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 154 kpa organ administracji nie stosuje prawa materialnego. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia "[...]", utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]", którą organ ten odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 19 kwietnia 2006 r., orzekającej o utracie przez W.P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 kwietnia 2006 r. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone na wniosek W.P. w oparciu o art. 154 § 1 kpa. Podkreślić należy, że do decyzji ostatecznych, na mocy których strona nie nabyła prawa, należy zaliczyć decyzje, w których treścią rozstrzygnięcia jest pozbawienie strony posiadanych przez nią uprawnień (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck 2005, wydanie 7, s. 694). Zatem decyzja Starosty z dnia "[...]" została prawidłowo wydana w trybie art. 154 kpa, a nie 155 kpa. Użycie bowiem w przepisie art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) określenia, iż starosta pozbawia statusu bezrobotnego powoduje, że decyzja taka nie przyznaje praw, wobec tego do jej ewentualnego uchylenia lub zmiany może dojść na podstawie art. 154 kpa, a nie na podstawie przepisu art. 155 kpa (podobnie także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 lipca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 716/06, LEX nr 258441). Z treści odwołania od decyzji organu I instancji oraz samej skargi wynika, że skarżący sprzeciwia się pozbawieniu go statusu bezrobotnego. Intencją skarżącego jest przywrócenie mu tego prawa, a zaskarżoną decyzję z dnia "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia "[...]" uznaje za krzywdzące i niezgodne z prawem. Sąd bada jednak w niniejszym postępowaniu jedynie prawidłowość dokonanej przez organy obu instancji oceny, czy wystąpiły przesłanki do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 19 kwietnia 2006 r. w trybie art. 154 kpa. Dokonując pod tym względem kontroli Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów orzekających w niniejszej sprawie. Interes strony, na jaki powołuje się skarżący, sprowadza się do żądania przywrócenia statusu bezrobotnego od dnia jego utraty, tj. od dnia 6 kwietnia 2006 r., gdyż w jego przekonaniu niesłusznie został tego statusu pozbawiony. Jednak samo subiektywne przekonanie strony o słuszności jej racji, nie może być traktowane jako słuszny interes strony w rozumieniu przepisu art. 154 § 1 kpa. Nie można uznać za słuszny interes strony w świetle tego przepisu jej dążenia do dokonania przez organ innej oceny tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 309/06, LEX nr 221939). Podobnie także orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 października 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 1658/05 (LEX nr 188729), który wskazał, że słuszny interes strony (rozumiany aż do kolizji z interesem społecznym) nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 kpa, zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa. Tak też w niniejszej sprawie organy I instancji nie miały możliwości orzec w inny sposób, jak tylko odmówić uchylenia decyzji ostatecznej Starosty z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Skarżący w skardze wytyka braki formalne, jakich w jego ocenie miały dopuścić się organy oraz zarzuca bezpodstawne wezwanie go do stawienia się w Urzędzie Pracy Powiatu w dniu 6 kwietnia 2006 r. Uszło jednak uwadze skarżącego, iż zgodnie regulacją art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Należy w pełni podzielić stanowisko Wojewody, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że obowiązek ten nie dotyczy wyłącznie ustalanych cyklicznie wizyt, podczas których bezrobotni potwierdzają gotowość do podjęcia pracy. Bezrobotni są bowiem zobowiązani stawić się na wezwanie urzędu pracy także w innych, nieuzgodnionych uprzednio terminach, np. gdy organ zatrudnienia będzie dysponował odpowiednią dla bezrobotnego propozycją pracy. Zatem nie jest słuszny podstawowy zarzut skarżącego, że jako osoba niespełniająca kryterium uczestnictwa w pracach społecznie użytecznych, o których mowa w art. 73a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, został bezpodstawnie wezwany do stawiennictwa w dniu 6 kwietnia 2006 r. celem przedstawienia mu takiej propozycji pracy, a co za tym idzie nie powinien tracić statusu bezrobotnego z powodu niezgłoszenia się w urzędzie pracy w tym terminie. Bezzasadny jest także podnoszony w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzut, iż rozpatrując sprawę w trybie uchylenia decyzji ostatecznej z art. 154 kpa organ administracji nie posiada uprawnienia do odmowy uchylenia tej decyzji, podjętej w postępowaniu zwykłym. Wskazać należy, że ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej. W wypadku, gdy organ uzna za bezzasadne żądanie strony uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 kpa, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, wówczas jest obowiązany wydać decyzję odmawiającą uchylenia lub zmiany decyzji dotychczasowej. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego co do kwestii dotyczącej podpisania wydanej w I instancji decyzji przez pracownika działającego z upoważnienia Starosty. Oceniając zatem zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Wojewody z dnia "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, które skutkowałoby koniecznością ich uchylenia. Należało zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalić.