II SA/Ol 83/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2011r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" NR "[...]" w przedmiocie wydalenia ze służby – wznowienia postępowania dyscyplinarnego postanawia odrzucić skargę, A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]"., nr "[...]", odmawiającego wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby z dnia "[...]"r. W pouczeniu postanowienia poinformowano skarżącego o przysługującym prawie wniesienia odwołania do Sądu Rejonowego w B. IV Wydział Pracy w terminie 14 dni od dnia doręczenia. W zarzutach skargi skarżący wskazał, że powyższe postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 261 ust. 1 pkt 1-4, ust. 2 i 8 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, reprezentowany przez r.pr. J. W., wniósł o odrzucenie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wobec uchybienia terminu do wniesienia skargi. Wskazał, iż niniejsze postanowienie doręczone zostało skarżącemu w dniu 30 listopada 2010r. Natomiast skarga na nie wpłynęła do organu w dniu 26 stycznia 2011r. (data stempla pocztowego 25 styczeń 2011r.). Ewentualnie organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że nie zaistniała żadna z przesłanek, która stanowiłaby podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Dodatkowo organ wyjaśnił, że orzeczenie dyscyplinarne o wymierzeniu skarżącemu kary wydalenia ze służby było poddawane kontroli sądowoadministracyjnej. Zaznaczono również, że zgodnie z art. 263 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o służbie więziennej (Dz. U. Nr 79, poz.523 ze zm.) pouczono skarżącego, że od postanowienia przysługuje mu zażalenie do właściwego miejscowo sądu pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga podlega odrzuceniu, bowiem przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Wskazać należy, iż stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, z kolei granice właściwości sądów administracyjnych i zakres ich kompetencji określają art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 w/w ustawy rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. W związku z tym sąd administracyjny musi zbadać, czy w świetle przepisów mających w sprawie zastosowanie może objąć kontrolą zaskarżony akt lub czynność. W szczególności sąd administracyjny musi ustalić czy przedmiotem postępowania jest sprawa podlegająca rozstrzygnięciu w trybie administracyjnym, gdyż co do zasady sąd administracyjny nie jest władny rozpoznać skargi w sprawie, co do której ustawodawca zastrzegł właściwość sądu powszechnego. I tak analiza przepisów obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej z 9 kwietnia 2010r. (Dz. U. Nr 79, poz. 253) przekonuje o niedopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Ustawa ta jednoznacznie zastrzega w art. 263, że wszystkie orzeczenia i postanowienia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej, które kończą to postępowanie, podlegają kontroli sądu powszechnego - właściwego miejscowo sądu pracy. Zatem organ prawidłowo pouczył skarżącego o przysługującym mu środku zaskarżenia. Powyższe oznacza jednocześnie, że w obecnym stanie prawnym sąd administracyjny nie ma podstaw do rozpatrywania skarg na orzeczenia zapadłe w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy SW. Brak jest bowiem unormowania, które upoważniałoby go do tego, tak jak to czynił art. 132a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. (t.j. Dz. U. z 2002 Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Ponadto wyjaśnić należy skarżącemu, że do postępowania dyscyplinarnego nie mają w ogóle zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Prowadzone jest ono bowiem według zasad ustanowionych w ustawie o Służbie Więziennej, a w zakresie nią nieuregulowanym odpowiednio stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego. Stanowi o tym art. 259 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. W związku z tym przełożony funkcjonariusza nie działa w postępowaniu dyscyplinarnym jako organ administracji publicznej. Tym samym przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku skarżącego, nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, nie może więc podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Z tych też względów, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić.