II SA/Ol 840/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie wydania odpisu wniosku dotyczącego listy bezrobotnych – uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę. W.P. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) dalej zwanej jako K.p.a., zażalenie na bezczynność Wójta Gminy D. w sprawie wydania uwierzytelnionego odpisu wniosku, na podstawie którego sporządzono z jego nazwiskiem listę osób skierowanych do tzw. pracy społecznie użytecznej, przesłaną następnie do Urzędu Pracy w O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia "[...]", uznało to zażalenia za nieuzasadnione. Wyjaśniło w uzasadnieniu, że organ pomocy społecznej w D. przesłał bezzwłocznie wnioskodawcy dokumenty, których treść odpowiada jego żądaniu. Wyjaśniło w oparciu o art. 73a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przepisów rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, że przepisy prawa nie przewidują obowiązku sporządzenia dokumentu o nazwie "wniosek", na podstawie którego sporządzana byłaby lista bezrobotnych bez prawa do zasiłku, którzy mogą być skierowani do wykonywania prac społecznie użytecznych na terenie gminy. Listę taką sporządza ośrodek pomocy społecznej na podstawie porozumienia między gminą a starostą. W złożonej skardze W.P. zarzucił, że nadal nie otrzymał od Wójta Gminy D. żądanych dokumentów, ponadto organ ten nie odmówił dokonania powyższego w procesowej formie przewidzianej w art. 74 § 2 K.p.a. Treść nadesłanych dokumentów, zdaniem skarżącego, nie dotyczy sprawy z jego wniosku z dnia 27 marca 2008 r. Wobec powyższego zarzucił Kolegium, że z naruszeniem art. 37 K.p.a. wydało zaskarżone postanowienie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wskazał na brak podstawy prawej do zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje prawidłowość postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym uznano za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie. Sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie została spełniona żadna przesłanka z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). Wprawdzie organ administracji publicznej wyższego stopnia, załatwiając zażalenie na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 K.p.a., wydaje postanowienie, jednakże ten akt nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Na postanowienie to nie służy bowiem zażalenie, co wynika z art. 141 K.p.a., nie kończy ono również postępowania administracyjnego. W tym postępowaniu organ wyższego stopnia nie rozstrzyga także merytorycznie sprawy administracyjnej. Żaden przepis szczególny również nie przewiduje sądowej kontroli w żądanym przez skarżącego zakresie (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Należy zatem stwierdzić, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 K.p.a. nie mieści się w katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., i jako takie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.