II SA/Ol 842/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]"Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]"Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 24 czerwca 2014 r. nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier bez wymaganego zezwolenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. F. sp. z o.o. w Warszawie w skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 24 czerwca 2014 r. w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier bez zezwolenia, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w O., a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkował będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Skarżąca wskazała na znaczną wysokość kary pieniężnej nałożonej na Spółkę, która jest bardzo dotkliwa i może spowodować - w przypadku wykonania decyzji - istotną szkodę w jej majątku, której następstwa mogą być nieodwracalne. Podkreśliła, że obecnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kar (wymieniono 35 spraw znajdujących się na etapie odwoławczym, w których w pierwszej instancji wydano decyzje nakładające kary pieniężne w łącznej wysokości 14.464.401,00 zł). Wywiedziono, że nałożona zaskarżoną decyzją kara, choć sama w sobie będzie dla Spółki dotkliwa, to mając na uwadze także wysokość nałożonych kar w innych postępowaniach, przyczyni się do wyrządzenia znacznej szkody oraz do powstania trudnych, czy wręcz niemożliwych do odwrócenia, skutków. Zapłata powyższych kwot spowoduje załamanie się sytuacji finansowej Spółki, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego. Spółka podkreśliła, że jej główne źródło dochodów stanowi działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Załączone do rozpoznawanego wniosku dokumenty, jak również wyjaśnienia strony, pozwoliły na ocenę jej sytuacji finansowej i uprawdopodobniły wystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżoną do Sądu decyzją nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 104.551 zł. Jednocześnie kontroli tutejszego Sądu poddane są cztery inne decyzje nakładające na skarżącą kary pieniężne w łącznej wysokości 858.746 zł. Aktualnie wymierzono skarżącej z tego samego tytułu również kary na łączną kwotę 14.464.401 zł. Biorąc natomiast pod uwagę wynik finansowy Spółki za 2013 r. oraz fakt, że jej główne źródło dochodu opiera się na zezwoleniach na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, można przyjąć, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi karami) będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa, zaś ich następstwem będzie ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa lub zwolnienie pracowników. Sąd uwzględnił, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi zmusi de facto Spółkę do wycofania z eksploatacji automatów objętych cofniętym nieostatecznie zezwoleniem. W takiej sytuacji zaś zastosowanie znajdzie art. 23c pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), który stanowi wprost, że podmiot eksploatujący zarejestrowany automat jest obowiązany informować pisemnie naczelnika urzędu celnego o zawieszeniu lub wycofaniu z eksploatacji automatu w terminie 7 dni od dokonania tej czynności. Również § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r. poz. 312) wymaga poinformowania właściwego miejscowo naczelnika urzędu celnego o zawieszeniu lub wycofaniu z eksploatacji automatu lub urządzenia do gier. Wycofanie z eksploatacji automatu skutkuje zaś wygaśnięciem rejestracji (§ 12 tego rozporządzenia), co uniemożliwia jego późniejsze wykorzystanie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji.