II SA/Ol 843/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na pracownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej na skutek skargi kasacyjnej skarżącej od postanowienia z dnia 31 października 2017 r. w przedmiocie odrzucenia skargi postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Pismem z dnia 2 października 2017 r. Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej poinformował M. W. (dalej jako: "skarżąca") o nieuwzględnieniu jej skargi na pracownika Zespołu ds. Realizacji Wywiadów Środowiskowych i Pracy Socjalnej. Organ podał motywy, z powodu których uznał skargę za bezzasadną. W dniu 10 października 2017 r. skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając, że pracownicy MOPS oszukują, są wrogo nastawieni przeciwko niej i podburzają przeciwko niej jej ojca, lekarzy syna oraz nie przedstawiają wszystkich jej pism Dyrekcji. Postanowieniem z dnia 31 października 2017r., sygn. akt II SA/Ol 843/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę na pracownika MOPS. Orzeczenie to doręczone zostało skarżącej w dniu 8 listopada 201 7r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 10 listopada 2017 r. skarżąca wniosła, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, sporządzoną osobiście. Zarzuciła, że postanowienie nie uwzględnia spraw zainicjowanych jej wnioskami w MOPS. Podkreśliła, że od dwóch lat czeka na pomoc przy remoncie mieszkania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2017r. poz. 1369 ze zm., zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia: "p.p.s.a."), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2., Warszawa 2009 r. str. 493.). Tym samym, wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony. W postanowieniu z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 502/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że tryb z art. 49 p.p.s.a. (wezwania do uzupełnienia braków formalnych) przy skardze kasacyjnej jest możliwy do zastosowania tylko do wyjaśnienia, czy osoba która podpisała skargę kasacyjną jest umocowana do jej sporządzenia w świetle art. 175 p.p.s.a. (por. też postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013r., sygn. akt II FZ 1082/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza akt rozpoznawanej sprawy nie dała podstaw do przyjęcia, że skarżąca jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1 lub § 2 p.p.s.a. Skoro więc wniesiona skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz przez skarżącą, która nie jest podmiotem uprawnionym do jej sporządzenia, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w postanowieniu