II SA/Ol 854/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółki A. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z "[...]" r. Prezydent "[...]" (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji"), po rozpoznaniu wniosku "[...]" (dalej: "spółka", "skarżąca") o wydanie zaświadczenia o możliwości przyjęcia od 45 do 55 nowych uczniów do Szkoły Podstawowej "[...]" (dalej: "szkoła podstawowa") w związku z planowaną inwestycją mieszkaniową, polegającą na realizacji zespołu zabudowy wielorodzinnej z niezbędną infrastrukturą, w rejonie "[...]", odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku spółki z 4 marca 2021 r. o ponowne rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia, postanowieniem z "[...]"r., organ pierwszej instancji, powtórnie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wyjaśnił, że zwiększenie liczby uczniów, mogących potencjalnie uczęszczać do ww. szkoły podstawowej, począwszy od roku szkolnego 2023/2024, nie będzie możliwe ze względu na trudną sytuację lokalową szkoły. Wskazał, że zgodnie z aktualnymi danymi demograficznymi, od 1 września 2021 r. w tej szkole w klasach I powinno rozpocząć naukę 67 dzieci zamieszkałych w obwodzie szkoły podstawowej, a obecnie w klasach VIII jest 48 uczniów, co oznacza zwiększenie liczby uczniów. Po rozpoznaniu zażalenia spółki na ww. postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" (dalej: "Kolegium") postanowieniem z "[...]"r. uchyliło postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść art. 17 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 ustawy z 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2020 r. poz. 219), dalej: "ustawa". Wskazało, że zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 lit. a uchwały Rady Miasta "[...]" nr "[...]" r. w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta "[...]"inwestycję mieszkaniową lokalizuje się w odległości nie większej niż 750 m od szkoły podstawowej, która jest w stanie przyjąć nowych uczniów w liczbie dzieci stanowiącej nie mniej niż 10% planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej. Kolegiom stwierdziło, że jeżeli wniosek budził wątpliwości, organ pierwszej instancji powinien ustalić z udziałem wnioskodawcy istotne elementy i zakres wniosku w sposób pozwalający na merytoryczne załatwienie sprawy, w tym ustalić dane o umiejscowieniu inwestycji, jeżeli wnioskodawca określił je zbyt ogólnikowo. Ponadto powinien we własnym zakresie ustalić, które szkoły spełniają wymóg przewidziany w § 1 ust. 1 pkt 2 lit. a uchwały nr "[...]", mimo że wnioskodawca wskazał na ww. szkołę. Konieczne było również ustalenie, z udziałem wnioskodawcy, liczby mieszkańców planowanej inwestycji w oparciu o powierzchnię użytkową mieszkań i wskaźnik z art. 17 ust. 9 ustawy. Kolegium zarzuciło, że z akt sprawy nie wynika, aby organ prowadził jakiekolwiek czynności wyjaśniające. Dodało, że z uzasadnienia projektu ww. ustawy wynika, iż prawodawca dążąc do zapewnienia mieszkańcom tworzonego nowego zasobu mieszkaniowego dostępu do placówek oświatowych, w tym szkół, miał na myśli przyszłe, potencjalne możliwości placówki oświatowej, nie zaś dysponowanie określoną liczbą wolnych miejsc w dacie wystawiania zaświadczenia. Postanowieniem z "[...]"r. organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w skład ww. Zespołu Szkolno-Przedszkolnego wchodzi przedszkole miejskie i szkoła podstawowa. Zespół funkcjonuje w jednym budynku szkolnym, a w roku szkolnym 2020/2021, w 20 oddziałach klas I-VIII, obowiązek szkolny realizuje 453 uczniów. Przedstawił prognozowaną na lata następne liczbę uczniów i stwierdził, że ilość średnio 20 oddziałów utrzymywać się będzie przez następne lata. Wskazał, że baza lokalowa szkoły podstawowej to: 4 sale lekcyjne dla klas I-III, 10 sal lekcyjnych dla klas IV - VIII, sala gimnastyczna, 2 sale świetlicy, plac zabaw i boisko "Orlik". Dodał, że w kuchni w szkole przygotowywane są całodzienne posiłki dla 68 dzieci z przedszkola i obiady dla ok. 300 uczniów szkoły. Stwierdził, że brak właściwej bazy lokalowej utrudnia objęcie opieką świetlicową wszystkich chętnych dzieci. Ze świetlicy może korzystać ok. 150 uczniów tylko klas I-III, lecz wniosków jest znacznie więcej. Stwierdził ponadto, że zajęcia edukacyjne powinny odbywać się w pomieszczeniach, w których na jednego ucznia przypada co najmniej 2 m2 wolnej powierzchni podłogi niezajętej przez sprzęt, a tworzenie w ww. szkole podstawowej oddziałów klas I-III liczących więcej niż 20 uczniów nie pozwala na dotrzymywanie tego wskaźnika. Ocenił, że w przedmiotowej szkole podstawowej od wielu lat baza lokalowa jest niewystarczająca do organizowania prawidłowych warunków nauki uczniom i pracy nauczycielom oraz odpoczynku podczas przerw międzylekcyjnych. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto na brak możliwości właściwej organizacji uczniom zajęć pozalekcyjnych z uwagi na wysoką zmianowość i organizację zajęć edukacyjnych, konieczność organizacji zajęć wspierających uczniów. Dodał, że powiększenie od roku szkolnego 2018/2019 bazy szkolnej Zespołu Szkolno-Przedszkolnego o dwie nowe pełnowymiarowe sale lekcyjne nie wpłynęło znacząco na poprawę sytuacji. Mieszkańców ww. Osiedla z roku na rok przybywa, dlatego zasoby Zespołu Szkolno-Przedszkolnego stają się niewystarczające. Prezydent zauważył również, że od kilku lat nie można ustalić liczby kandydatów do klasy I, gdyż liczby dzieci zameldowanych na pobyt stały i czasowy, które stanowiły podstawę do ustalania liczby oddziałów, różnią się znacząco od liczby dzieci faktycznie zamieszkałych w obwodzie tej szkoły, które biorą udział w procesie naboru do klasy I. Ponadto, organ pierwszej instancji stwierdził, że lokalne standardy urbanistyczne, przyjęte uchwałą nr "[...]", obowiązują tylko dla inwestycji procedowanych w trybie ww. ustawy, a nie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku realizacji inwestycji zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązek szkolny spełniany jest na zasadach wynikających z Prawa oświatowego. Zauważył, że wydając zaświadczenie, o którym mowa w ustawie, gmina zobowiązuje się do przyjęcia do konkretnej szkoły, w odległości maksymalnej 750 m od planowanej inwestycji, konkretnej liczby uczniów. Po analizie przestrzennej, jedyną szkołą podstawową znajdującą się w ww. odległości od wnioskowanej inwestycji, jest przedmiotowa szkoła podstawowa. W złożonym zażaleniu spółka zarzuciła, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent zignorował wskazania Kolegium i powielił argumentację zawartą w poprzednich postanowieniach. Podniosła, że teren osiedla "[...]"jest objęty ustaleniami planu miejscowego, który przewiduje dla terenu planowanej inwestycji i terenu bezpośrednio przylegającego, o łącznej powierzchni 68.418 m2, przeznaczenie pod zabudowę wielorodzinną, na obszarze gdzie niezbędne będzie zapewnienie realizacji obowiązku szkolnego łącznie 120-130 uczniom, przy obliczeniu zapotrzebowania w sposób zgodny z uchwalonymi przez Gminę "[...]"Lokalnymi Standardami Urbanistycznymi. Zaznaczyła, że poprzedni plan miejscowy przewidywał w przedmiotowej lokalizacji możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej o podobnej intensywności. Spółka podniosła ponadto, że uchwałą Rady Miasta "[...]"ustalono plan sieci publicznych szkół podstawowych prowadzonych przez Miasto "[...]"i granice obwodów publicznych szkół podstawowych. Zgodnie z tą uchwałą do obwodu ww. szkoły podstawowej należy cały obszar objęty planem miejscowym osiedla "[...]". Konsekwencją ustalenia obwodów szkół podstawowych jest zaś obowiązek gminy przyjęcia do szkoły dzieci zamieszkujących w granicach obwodu. Spółka zauważyła również, że obowiązujący na obszarze objętym planowaną inwestycją miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Miasta nr "[...]"r., który obejmuje teren o powierzchni ok. 184 ha, przeznacza pod zabudowę wielorodzinną nowe obszary (42, 44, 45 MW o łącznej powierzchni ponad 8,5 ha oraz nowe tereny pod zabudowa jednorodzinną (84, 85, 87, 101, 109, 110, 111, 120, 121, 122, 137, 141, 142 MN) o powierzchni ponad 17,5 ha, a ponadto znaczne powierzchnie terenów przeznaczono do uzupełniania zabudowy wielorodzinnej i jednorodzinnej w obszarach już częściowo zainwestowanych. Na tym terenie funkcjonuje tylko jedna szkoła podstawowa, a cały obszar planu znajduje się w granicach jej obwodu. Spółka stwierdziła, że sporządzając plan Prezydent uznał, że szkoła ta dysponuje wystarczającą ilością miejsc, skoro poza terenem istniejącej szkoły, w granicach planu na usługi oświatowe z możliwością zamiany ich na usługi kultury, sportu lub ochrony zdrowia przeznaczono jedynie obszary: 4UO - o pow. 0,22 ha, 5UO - o pow. 0,35 ha i 6UO - o pow. 1,41 ha. Spółka zauważyła, że z powyższego wynika, że przedmiotowa szkoła podstawowa nie będzie miała możliwości przyjęcia nowych uczniów, jeśli zabudowa wielorodzinna realizowana będzie na podstawie ustawy, jeżeli natomiast zabudowa wielorodzinna na tym terenie, o takie samej intensywności, zrealizowana zostanie na podstawie ustaleń ww. planu miejscowego - nie będzie przeszkód w przyjęciu dzieci do tej szkoły, zgodnie z rejonizacją uchwaloną przez Radę Miasta. Oceniła, że takie podwójne standardy, mające cechy dyskryminacji, nie są prawnie dopuszczalne. Ustalając Lokalne Standardy Urbanistyczne, gmina stawia potencjalnym inwestorom surowsze wymagania co do standardów zagospodarowywanych przestrzeni niż sama zapewnia w uchwalanych przez siebie planach miejscowych. Zdaniem skarżącej, nie do przyjęcia jest sytuacja, w której gmina uchwalając plany projektuje "pustynię społeczną", a uchwalone standardy mają obowiązywać wyłącznie inwestorów planujących realizacje inwestycji mieszkaniowych w trybie ww. ustawy. Spółka dodała, że z raportu o stanie miasta wynika, że systematycznie spada liczba mieszkańców "[...]". Podała, że w latach 2015 -2020 był to spadek o 8.000, a w latach 2020-2030 przewidywany jest 2% spadek liczby mieszkańców, tj. ok. 3.500. Do 2050 r. liczba mieszkańców ma spaść o ok. 23.000, to jest o ok. 27%. Dane te nie zostały uwzględnione przy wydawaniu zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z "[...]"r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium oceniło, że podane przez organ pierwszej instancji motywy wydania postanowienia uzasadniają odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, a argumentacja jest przekonywująca. Wywiodło, że konstrukcja zaświadczenia zakłada, że będzie to oświadczenie wiedzy organu administracji publicznej, mające moc dokumentu urzędowego (publicznego). Zauważyło, że żądanie wydania zaświadczenia musi mieć podstawę w przepisie prawa, wymagającym urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego albo być uzasadnione ze względu na inny interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Wyjaśniło, że w przypadku zaświadczenia wydanego w wykonaniu przepisu prawa, organ administracji publicznej - przed wydaniem zaświadczenia - może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W niniejszej sprawie żądanie wydania zaświadczenia opiera się na art. 17 ust. 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w odpowiednim zakresie, gdyż ujawniło wszystkie istotne okoliczności. Kolegium przypomniało, że przedmiotem zaświadczenia, o którym mowa w art. 17 ust. 3 ustawy jest poświadczenie możliwości przyjęcia nowych uczniów w szkole podstawowej w liczbie dzieci stanowiącej nie mniej niż 7% planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji przeprowadził wnikliwą analizę i zasadnie wskazał, że nie ma obiektywnie możliwości przyjęcia nowych uczniów do Szkoły Podstawowej w liczbie 46 - 55 nowych uczniów, począwszy od roku szkolnego 2023/2024. W złożonej skardze spółka zarzuciła, że ww. postanowienie Kolegium zostało wydane z naruszeniem: - art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", przez uznanie, że argumentacja organu pierwszej instancji jest przekonywująca, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w odpowiednim zakresie, w sytuacji gdy Prezydent zaniechał wnikliwego zbadania sprawy i ograniczył się wyłącznie do pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy, - art. 219 w zw. z art. 218 § 2 k.p.a., przez uznanie, że brak jest możliwości wydania zaświadczenia o żądanej treści, w sytuacji gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w ograniczonym zakresie, bez analizy argumentów wskazanych we wniosku skarżącego, postanowieniu Kolegium z "[...]"r. i w zażaleniu skarżącego, - art. 19 ust. 1 ustawy, przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy Rada Miasta "[...]"podjęła 6 listopada 2018 r. uchwałę nr "[...]"w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta "[...]". Skarżąca zarzuciła ponadto błąd w ustaleniach faktycznych, przez przyjęcie, że w stanie faktycznym nie ma możliwości wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, w sytuacji gdy uchwała nr "[...]" taką możliwość przewiduje, a także że przewidywana sytuacja demograficzna Olsztyn nie pozwala na wydanie zaświadczenia o żądanej treści, w sytuacji gdy z przeprowadzonych analiz i raportów wynika, że populacja miasta będzie ulegała stopniowemu zmniejszeniu. W uzasadnieniu skargi, spółka powtórzyła argumentację, którą zawarła w opisanym wyżej zażaleniu. Wskazała ponadto na brak konsekwencji w zajmowaniu stanowiska przez Kolegium w przedmiotowej sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Kolegium i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta w całości, ewentualnie uchylenie ww. postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i argumentację tam przedstawioną. Kolegium wywiodło ponadto, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach postępowania, w którym nie dokonuje się ustaleń faktycznych i nie orzeka w sprawie, a jedynie urzędowo potwierdza istnienie określonych faktów lub stanu prawnego. Z uwagi na to, art. 7 k.p.a., który ma zastosowanie do ogólnego postępowania jurysdykcyjnego, nie może być wzięty pod uwagę. Kolegium przytoczyło ponadto uzasadnienie uchwały nr "[...]"i stwierdziło, że ze zgromadzonego materiału wynika, że wskazana szkoła podstawowa nie jest w stanie przyjąć nowych uczniów w liczbie stanowiącej nie mniej niż 10% planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub gdy osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 k.p.a.). W myśl art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z cytowanych przepisów wynika, że ustawodawca różnicuje przesłanki wydawania zaświadczeń. W sytuacji przewidzianej w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. musi istnieć przepis prawa, z którego wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. Natomiast w sytuacji opisanej w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ powinien zbadać kwestię interesu prawnego w postępowaniu wyjaśniającym. Skarżąca powołała się na art. 17 ust. 3 ustawy z 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2020 r., poz. 1496 z późn. zm.), jako na przepis obligujący organ do wydania zaświadczenia żądanej treści. Zgodnie z tym przepisem spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 2 w zakresie możliwości przyjęcia nowych uczniów w szkole podstawowej lub zapewnienia wychowania przedszkolnego dzieciom ocenia się na podstawie zaświadczenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Art. 17 ust. 2 pkt 2 stanowi zaś, że inwestycję mieszkaniową lokalizuje się w odległości nie większej niż 3000 m, a w miastach, w których liczba mieszkańców przekracza 100 000 mieszkańców - 1500 m od szkoły podstawowej, która jest w stanie przyjąć nowych uczniów w liczbie dzieci stanowiącej nie mniej niż 7% planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej. W art. 19 ww. ustawy wskazano natomiast, że standardy, o których mowa w art. 17 ust. 2, 4, 6 i 7 obowiązują, o ile gmina nie określi w drodze uchwały lokalnych standardów urbanistycznych w zakresie parametrów określonych w ust. 2. Na podstawie art. 19 ww. ustawy Rada Miasta "[...]"podjęła uchwałę "[...]"r. w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta "[...]". Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 lit. a tej uchwały inwestycję mieszkaniową lokalizuje się w odległości nie większej niż 750 m od szkoły podstawowej, która jest w stanie przyjąć nowych uczniów w liczbie dzieci stanowiącej nie mniej niż 10% planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej. Zauważyć należy, że w odróżnieniu od zaświadczeń wydawanych na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., w którym dokonuje się prostego przeniesienia zapisów określonych rejestrów czy ewidencji pozostających w dyspozycji organu, w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 3 ustawy organ ocenia czy istnieje możliwość lokalizacji nowej inwestycji mieszkaniowej z uwagi na spełnienie warunku określonego w ustawie lub uchwale podjętej w trybie art. 19 ustawy, a uzyskany rezultat przedstawia w zaświadczeniu lub w postanowieniu odmawiającym wydania zaświadczenia. Podnieść ponadto należy, że pomimo iż postępowanie o wydanie zaświadczeń jest postępowaniem uproszonym, to prowadzące je organy administracji nie są zwolnione od obowiązku stosowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Jej idea sprowadza się do obowiązku dwukrotnego merytorycznego rozpoznania tej samej administracyjnej. Rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy obejmuje ponowne merytoryczne rozpatrzenie w zakresie ustalenia stanu faktycznego i rozważań prawnych, które mają w tej sprawie zastosowanie. Oceniając zaskarżone postanowienie należy stwierdzić, że Kolegium uchyliło się od oceny postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawarto jedynie teoretyczne wywody dotyczące charakteru postanowienia wydawanego w trybie art. 217 k.p.a. oraz treść art. 17 ustawy. Bez powołania się na jakiekolwiek konkretne fakty czy argumenty organu pierwszej instancji Kolegium oceniło, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i zostało przekonująco uzasadnione. Nie podało jednak żadnych merytorycznych argumentów, które choćby w minimalnym stopniu uzasadniałyby zajęte stanowisko. Ogólnikowego i nieprzekonującego stwierdzenia Kolegium o prawidłowości postanowienia organu pierwszej instancji nie można uznać za uzasadnienie postanowienia, wskazujące na to, że Kolegium rzeczywiście rozpoznało sprawę w drugiej instancji, co narusza art. 15, art. 138 § 1 w zw. z art. 144 i art. 107 § 3 k.p.a. Co więcej, Kolegium pominęło całkowicie zarzuty zawarte w zażaleniu i nie odniosło się w jakikolwiek sposób do ich zasadności. Nie wypowiedziało się, w szczególności odnośnie do zarzutu spółki dotyczącego stosowania przez organ pierwszej instancji różnych standardów lokalizacyjnych, dotyczących dostępności miejsc w szkole podstawowej dla nowych uczniów, którzy zamieszkają w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, w zależności od tego, czy inwestycja, w wyniku której wybudowano by te budynki byłaby realizowana na podstawie uchwały Rady Miasta "[...]" w sprawie w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]"), czy też na podstawie uchwały rady gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w trybie art. 7 ustawy. Kolegium nie odniosło się również do kwestii obowiązku przyjęcia do przedmiotowej szkoły podstawowej uczniów, którzy będą mieszkać w granicach obwodu tej szkoły, ustalonego uchwałą Rady Miasta "[...]" r. w sprawie planu sieci publicznych ośmioletnich szkół podstawowych prowadzonych przez Miasto "[...]", a także określenia granic obwodów publicznych szkół podstawowych z wyjątkiem specjalnych mających siedzibę na obszarze Miasta "[...]", prowadzonych przez Miasto "[...]"i inne organy, na okres od dnia 1 września 2019 r., który obejmuje m.in. teren planowanej przez skarżącą inwestycji mieszkaniowej, bez względu na tryb powstania budynków mieszkalnych "[...]". Nie ustosunkowało się także do argumentacji zażalenia, dotyczącej prognozowanego spadku liczby mieszkańców miasta, a także do wywodów wskazujących na spełnienie warunku z art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z uwzględnieniem nie tylko aktualnej sytuacji szkoły podstawowej, ale także przyszłych, potencjalnych możliwości tej placówki. Należy ponadto zauważyć, że Kolegium nie dostrzegło, że w sprawie miały zastosowanie warunki określone w § 1 ust. 1 pkt 2 lit. a uchwały "[...]", ustanawiającym surowsze parametry w zakresie warunków lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, niż określone w powołanym przez Kolegium art. 17 ust. 3 ustawy. Mając na uwadze, że Kolegium nie tylko nie odniosło się do zarzutów zażalenia, lecz przede wszystkim uchyliło się od uzasadnienia zajętego w sprawie stanowiska, Sąd uznał, że przedwczesne byłoby zastępowanie w tej sprawie organu odwoławczego i rozstrzyganie w przedmiocie prawidłowości odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez spółkę treści. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, będącego adwokatem, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800, z późn. zm.). Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.