II SA/Ol 855/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2007 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy oddala skargę Decyzjami Nr "[...]", Nr "[...]" oraz "[...]" z dnia "[...]" roku Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej wniosku W. P., działającego w imieniu swojej żony T. P. o udzielenie pomocy finansowej w formie zasiłku na pokrycie zaległości za wodę, energię elektryczną, zakup żywności w wysokości 500 złotych oraz pokrycie kosztów założenia centralnego ogrzewania, zakupienia materiałów do zabezpieczenia dachu i sfinansowania kosztów nauki córki. W uzasadnieniach powyższych decyzji wskazano, iż w postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż albo sprawa została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną (zasiłek na pokrycie zaległości za wodę oraz energię elektryczną), albo w tej samej sprawie toczy się postępowanie odwoławcze. Z kolei decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" r. ten sam organ odmówił przyznania T. P. zasiłku wyrównawczego podając w uzasadnieniu, iż w katalogu świadczeń wymienionych w obecnie obowiązującej ustawie o pomocy społecznej nie ma zasiłku stałego wyrównawczego. Natomiast decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]"r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił przyznania T. P. pomocy społecznej w postaci zasiłku pieniężnego na pokrycie wydatków na leczenie i leki, podnosząc iż wnioskodawczyni nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających konieczność leczenia i kupowania leków. Na skutek wniesionego odwołania decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]"r. oraz decyzjami Nr "[...]" i Nr "[...]" z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzje umarzające postępowanie w sprawie wniosku T. P. o udzielenie pomocy finansowej na pokrycie zaległości za wodę, energię elektryczną, zakup żywności w wysokości 500 (pięćset) złotych oraz pokrycie kosztów założenia centralnego ogrzewania, zakupienia materiałów do zabezpieczenia dachu i sfinansowania kosztów nauki córki i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia o wniosku strony lub toczącego się postępowania odwoławczego nie świadczy o bezprzedmiotowości postępowania. Ustawa o pomocy społecznej nie ogranicza bowiem częstotliwości składania wniosków o pomoc, ani wysokości żądanych kwot, zaś niezasadność żądania świadczenia na ten sam cel może stanowić co najwyżej podstawę odmowy przyznania świadczenia, a nie umorzenia postępowania. Ponadto decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję odmawiającą przyznania zasiłku wyrównawczego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując, iż wprawdzie z dniem 1 maja 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, która nie przewiduje świadczeń w postaci zasiłku stałego wyrównawczego, ale stosownie do art. 144 pkt 1 tej ustawy ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o zasiłku stałym wyrównawczym rozumie się przez to zasiłek stały. W związku z tym nakazano organowi wyjaśnić stronie aktualny stan prawny i ustalić, o jakie świadczenie się ubiega. Natomiast decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pieniężnego na zwrot wydatków poniesionych na leczenie i leki, wskazując iż do odwołania strona dołączyła kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego, a w związku z tym zmienił się stan faktyczny mający wpływ na uprawnienie strony do otrzymania pomocy. Decyzją z dnia "[...]" r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku na zakup żywności w kwocie 500 zł, założenia centralnego ogrzewania, zakupienia materiałów do zabezpieczenia dachu, sfinansowania rozpoczęcia nauki córki, zakupu leków, wniesienia opłaty za wodę i energię elektryczną oraz udzielenia zasiłku wyrównawczego. W uzasadnieniu podano, iż pomimo parokrotnych pism informujących o dacie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie zastano wnioskodawczyni w domu. Nie odniosły skutku także wezwania do stawienia się w biurze Ośrodka. W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej postępowanie w sprawie w ocenie organu jest bezprzedmiotowe. Na skutek kolejnego odwołania strony decyzją z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż uniemożliwienie przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego utrudnia przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, lecz nie powoduje iż sprawa wniosku T. P. traci charakter sprawy administracyjnej. Sprawy dotyczące przyznania pomocy społecznej są załatwiane w drodze decyzji administracyjnej, a wniosek złożony w niniejszej sprawie został wniesiony przez uprawniony podmiot i we właściwym organie. Wskazano, iż brak jest podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, lecz należy sprawę rozpatrzeć merytorycznie i wydać decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania wnioskowanych świadczeń. Jednocześnie wyjaśniono wnioskodawczyni, iż brak udokumentowania istnienia podnoszonych potrzeb bytowych może być podstawą do wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia. Decyzją z dnia "[...]"r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił udzielenia pomocy w formie zasiłku na zakup żywności w kwocie 500 zł, założenia centralnego ogrzewania, zakupienia materiałów do zabezpieczenia dachu, sfinansowania rozpoczęcia nauki córki, zakupu leków, wniesienia opłaty za wodę i energię elektryczną oraz zasiłku wyrównawczego. W uzasadnieniu podano, iż pracownik socjalny wielokrotnie, po uprzednim powiadomieniu o terminach odwiedzin, próbował przeprowadzić wywiad i uzyskać niezbędne dokumenty, lecz nikogo nie zastawano w domu. Wysyłano także zawiadomienia o zgłoszenie się do biura Ośrodka celem ustalenia terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, lecz pisma te pozostały bez odpowiedzi. Wskazano, iż bez udziału strony organ nie jest w stanie ustalić istnienia wskazanych potrzeb bytowych, a także zbadać sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową wnioskodawczyni oraz zweryfikować i określić formy pomocy także o charakterze obowiązkowym. Podano, iż poza próbą ustalenia zakresu pomocy Ośrodek podejmuje też działania mające na celu udzielenie pomocy w innej formie nie wymagającej przeprowadzenia wywiadu przez wydawanie żywności lub skierowanie do prac społecznie użytecznych męża wnioskodawczyni, lecz jak wynika z informacji urzędu pracy został on wyłączony z ewidencji osób bezrobotnych w związku z niezgłoszeniem się na wezwanie w sprawie propozycji prac społecznie użytecznych. Wskazano także, iż organ podejmował próby skierowania do pracy także samej wnioskodawczyni oraz jej córek, lecz poszczególni członkowie rodziny nie chcą nawiązywać kontaktów z pracownikiem socjalnym ani współpracować w rozwiązywaniu swoich problemów, do czego są zobligowani zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie zaś z art. 11 ustawy o pomocy społecznej podstawę do odmowy przyznania świadczenia może stanowić brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył w imieniu swojej żony T. P. – jej mąż W. P. Zarzucił, że decyzja w przedmiotowej sprawie została wydana przez osobę podlegającą wyłączeniu z mocy art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego od załatwienia niniejszej sprawy, gdyż zarówno osoba ta, jak i wskazani przez niego urzędnicy złożyli fałszywe zeznania w sądzie odnośnie faktu doręczenia jednej z decyzji T. P., w wyniku czego została skazana przez sąd. Podniósł, iż rozstrzygnięcie jest stronnicze, zawiera orzeczenie co do kilku zaległych decyzji, co w jego ocenie jest niezgodne z prawem. Wskazał na słuszność swoich żądań w związku z doprowadzeniem rodziny do ubóstwa z winy urzędników gminy oraz podał, iż nie widzi możliwości żadnej współpracy z nieuczciwymi osobami. Pełnomocnik odwołującej zarzucił ponadto, iż bezprawnie prowadzono wywiad dotyczący jego osoby, gdyż nie jest on stroną w sprawie. W związku z tym wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi niepodlegającemu wyłączeniu, gdyż w jego ocenie pracownicy organu dopuszczają się mataczenia w sprawie oraz podejmują bezprawne i nierzetelne decyzje, pomimo wyroków WSA w Olsztynie. Decyzją z dnia "[...]" roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc ta jest instytucją polityki społecznej, która ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są oni w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W przepisie tym została wyrażona zasada subsydiarności. Zatem osoba ubiegająca się o wsparcie winna podejmować działania we własnym zakresie, a gdy nie daje sobie rady odpowiedzialność wobec niej przechodzi na rodzinę, a dopiero w dalszej kolejności możliwe jest udzielenie jej wsparcia z pomocy społecznej. Świadczy o tym treść art. 3 ustawy o pomocy społecznej, z którego jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zwrot "wsparcie" oznacza, iż pomoc społeczna pełni funkcje wspomagania osób i rodzin, w rozwiązywaniu trudności życiowych, w tym materialnych, ale niekoniecznie służy zaspokojeniu potrzeb w całości. Jednakże aby pomoc społeczna mogła zostać udzielona niezbędne jest ustalenie sytuacji materialnej wnioskodawcy i jego rodziny. W tym celu przeprowadza się wywiad środowiskowy, który w myśl art. 107 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej ma za zadanie ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin, w tym małżonka, zstępnych, oraz wstępnych, a jego przeprowadzenie jest nieodzownym elementem poprzedzającym wydanie decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia (art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Zatem wydanie decyzji przyznającej świadczenie bez przeprowadzenia wywiadu środowiskowego należałoby uznać za niezgodne z prawem. Wskazano, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że organ pierwszej instancji czterokrotnie zawiadamiał wnioskodawczynię o planowanych wizytach pracowników socjalnych celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, do którego jednak nie doszło z uwagi na nieobecność zainteresowanych w domu. Bezskuteczne okazały się również próby wzywania wnioskodawczyni do organu. Zatem organ pierwszej instancji próbował ustalić rzeczywistą sytuację majątkową odwołującej się i jej rodziny, lecz nie zdołał tego uczynić z powodu działania samej zainteresowanej. Kolegium wskazało, że wprawdzie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego to na organie spoczywa ciężar udowodnienia danej okoliczności, jednakże nie zwalnia to strony z aktywnego uczestniczenia w postępowaniu, zwłaszcza że leży to w jej interesie. Organ wprawdzie powinien wydać decyzję po zbadaniu sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wnioskodawcy, lecz nie musi poszukiwać dowodów na poparcie twierdzeń strony, jeżeli ona sama to utrudnia. Skoro zatem wnioskodawczyni wskazuje na wiele potrzeb, a organ nie może tego zweryfikować oraz określić żądanej formy pomocy, to niemożliwe jest udzielenie pomocy. Wydanie decyzji w oparciu wyłącznie o wniosek, w którym zawarte są żądania i wymienione potrzeby bytowe, bez przeprowadzenia wywiadu środowiskowego byłoby sprzeczne z wyrażoną w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą, zgodnie z którą wszyscy są równi wobec prawa oraz wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 Konstytucji). Organ odwoławczy wskazał, że za wydaniem decyzji odmownej przemawiał także fakt, iż mąż wnioskodawczyni W. P. z dniem 6 kwietnia 2006 roku został wyłączony z ewidencji osób bezrobotnych z uwagi na fakt, że nie zgłosił się na wezwanie w sprawie propozycji prac społecznie użytecznych. W świetle art. 11 ust.2 ustawy o pomocy społecznej okoliczność powyższa może stanowić podstawę odmowy świadczeń. Z tych wszystkich powodów Kolegium rozpoznając niniejszą sprawę uznało, że decyzja będąca przedmiotem odwołania nie narusza prawa. Organ odwoławczy odniósł się także do podnoszonej przez stronę kwestii wyłączenia pracowników oraz całego organu. Wskazano, iż zarzuty dotyczące mataczenia przez nich w sprawie, a także wskazywane okoliczności iż pracownicy Urzędu Gminy i Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej nie są bezstronni, gdyż uczestniczyli w wydaniu sfałszowanego zaświadczenia i doprowadzili rodzinę do ubóstwa, a także będąc świadkami w sprawie karnej T. P. składali fałszywe zeznania, a także iż są skorumpowani stwierdził, że po części są one gołosłowne oraz mają charakter pomówień czy wręcz zniesławień osób w stosunku do których zostały skierowane. Wyjaśniono, iż fakt iż pracownicy organu byli świadkami w toku postępowania cywilnego czy też karnego nie świadczy o tym, iż zaszła podstawa do ich wyłączenia. Podano także, iż brak jest dokumentów, iż w takcie postępowania sądowego składali fałszywe zeznania. Podano, iż pełnomocnik odwołującej się nie uprawdopodobnił okoliczności, które mogą wywoływać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Brak jest także podstaw do wyłączenia urzędników z mocy art. 24 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie występują oni w żadnej z ról określonych w tym przepisie w sprawie dotyczącej przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Stroną takiego postępowania nie jest także gmina "[...]". Podniesiono ponadto, iż postępowanie odnośnie wyłączenia pracowników z mocy rat. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego było prowadzone wielokrotnie, zaś przyczyny włączenia zawsze były te same. Powołano się na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który oddalając skargi strony w innych sprawach podzielił stanowisko organu odwoławczego odnośnie braku podstaw do wyłączenia pracowników, a argumenty tam podnoszone były tożsame jak w sprawie niniejszej. Na powyższą decyzję obszerną skargę wniosła T. P. Ponownie przytoczyła argumenty zawarte w odwołaniu dotyczące podstaw wyłączenia pracowników organu od załatwienia jej sprawy. Wskazała, iż ze względu na niewłaściwe zachowanie pracowników Ośrodka w stosunku do jej rodziny nie podpisała wywiadu środowiskowego, a pracownik socjalny sam go dowolnie uzupełnił, co powinno także stanowić podstawę jego wyłączenia. Zarzuciła, że organ I instancji w bezprawny sposób uzyskał informacje z Urzędu Pracy o sytuacji zawodowej członków jej rodziny. Podała, iż ona i jej rodzina żyje w ubóstwie, za co winę ponosi Urząd Gminy, a także inne organy. Ponadto zarzuciła, iż Kolegium nie przeprowadziło właściwego postępowania wyjaśniającego co do przyczyn jej żądań, a także nie wskazało, iż w WSA w Olsztynie zapadły także korzystne dla niej orzeczenia. W związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz udzielenie żądanej pomocy zgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono, iż w sprawie nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wyłączenie pracowników organu pierwszej instancji od rozpatrzenia sprawy skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64 poz. 593 ze zm.) prawo do świadczeń pieniężnych przysługuje osobie lub rodzinie, której dochód nie przekracza określonego w tym przepisie kryterium dochodowego oraz występuje przynajmniej jeden z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub inne okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy społecznej. Do przesłanek przyznania pomocy społecznej zalicza się sieroctwo, bezdomność, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwałą lub ciężką chorobę, przemoc w rodzinie, potrzebę ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, brak umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizm lub narkomanię, zdarzenie losowe i sytuację kryzysową, klęskę żywiołową lub ekologiczną. Organ pomocy społecznej musi zatem najpierw ustalić, czy osoba ubiegająca się o świadczenie (o charakterze obowiązkowym lub fakultatywnym) spełnia wskazane wyżej kryteria, a także inne warunki określone w przepisach regulujących poszczególne rodzaje zasiłków. W tym celu w myśl art. 107 powołanej wyżej ustawy o pomocy społecznej przeprowadza się wywiad środowiskowy, a w przypadku ubiegania się po raz kolejny o przyznanie świadczenia, lub gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie – sporządza się aktualizację wywiadu środowiskowego (art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Przeprowadzenie wywiadu jest nieodzownym elementem poprzedzającym wydanie decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia (art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). W niniejszej sprawie przeprowadzenie wywiadu nie było możliwe z przyczyn leżących po stronie skarżącej. Pomimo kilkakrotnych zawiadomień o terminie sporządzenia wywiadu skarżąca ani nie przebywała w miejscu zamieszkania, ani nie stawiła się w siedzibie organu. Nie jest przy tym wiarygodne jej twierdzenie, iż odmówiła podpisania wywiadu ze względu na zachowanie pracownika socjalnego, zaś pracownik ten uzupełnił sam jego treść. Takiego dokumentu organ nie przedstawił, ani też nigdzie powołał się na jego treść. Natomiast skarżącej należy wyjaśnić, iż sam fakt iż w jej ocenie pracownicy organu pomocy społecznej podlegają wyłączeniu nie uzasadnia odmowę sporządzenia wywiadu środowiskowego. W przypadku bowiem, gdyby ustalenia organu co do jej sytuacji osobistej i majątkowej odbiegały od stanu faktycznego, to okoliczność tę może podnosić korzystając ze środków zaskarżenia. Natomiast uniemożliwienie organowi sporządzenia wywiadu środowiskowego, a tym samym przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, pozbawia organ w ogóle możliwości podjęcia pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej. Podkreślić przy tym należy, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej finansowaną ze środków publicznych, a w związku z tym nie może być udzielona w przypadku, gdy brak jest możliwości ustalenia, czy wnioskodawca w ogóle spełnia przesłanki do uzyskania świadczeń. Skoro zaś skarżąca wystąpiła o przyznanie jej świadczeń, to ma obowiązek udzielania wszelkich informacji dotyczących jej nie tylko jej sytuacji osobistej i majątkowej, ale także sytuacji rodziny. W związku z tym nie jest zasadny zarzut, iż organy nie mogły czynić ustaleń co do sytuacji jej męża. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii żądania wyłączenia pracowników stwierdzić należy, iż okoliczność ta była przedmiotem rozpatrzenia przez organ odwoławczy. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało oceny zarzutów co do podstaw wyłączenia pracowników zarówno pod kątem art. 24 § 1 jak i art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie znalazło uzasadnienia do uwzględnienia wniosków skarżącej w tym zakresie. Należy przy tym podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 24 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż fakt iż pracownicy organu byli świadkami w sprawie karnej lub cywilnej toczącej się z udziałem skarżącej nie wyczerpuje którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. Ponadto organ odwoławczy rozpatrywał także wniosek skarżącej odnośnie przesłanek określonych w art. 24 § 3 Kpa i także w tym zakresie nie znalazł podstaw do wyłączenia pracowników. Należy bowiem wskazać, iż myśl tego przepisu strona musi uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika, a w ocenie organu odwoławczego strona takiej okoliczności nie uprawdopodobniła. Ocena ta w świetle akt sprawy nie budzi zastrzeżeń. Wskazać przy tym należy, iż także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 19 grudnia 2006r. "[...]", rozpatrując skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej, gdzie skarżąca podnosiła identyczne argumenty dotyczące wniosku o wyłączenie pracowników organu pomocy społecznej, nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Kolegium odnośnie braku powodów do wyłączenia pracowników organu pomocy społecznej. Podobnie orzeczono także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006r. "[...]". W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną należało oddalić.