II SA/Ol 858/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzją z [...] r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania E. J. od decyzji Starosty B. z [...]r., zatwierdzającej projekt budowany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. wieża typ [...] w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych wynika, że 29 marca 2019 r., do Starostwa Powiatowego w B. wpłynął wniosek A. Sp. z.o.o. (dalej Spółka), o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Starosta B. postanowieniem z dnia [...] r., zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, to jest sprawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla powyższego zamierzenia budowlanego. Podczas zawieszonego postępowania do Starosty B. wpłynęły następujące dokumenty: - Postanowienie Burmistrza B. z dnia [...]r., nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr [...], obr. [...] w B., - Zażalenie A. sp. z.o.o. z dnia 10 kwietnia 2020 r., na postanowienie Burmistrza B. z dnia [...]r., - Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., uchylające postanowienie Burmistrza B. z dnia [...] r., - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 17 listopada 2020 r., sygn. akt SA/Ol 704/20 oddalający skargę E. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]r., w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, - Decyzja Burmistrza B. z [...]r., umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr [...], obr. [...] w B. Starosta B. postanowieniem z dnia [...]r., podjął zawieszone postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a następnie decyzją z dnia [...]r., zatwierdził projekt budowany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w B. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł E. J. Po rozpoznaniu tego środka zaskarżenia Wojewoda decyzją z [...]r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu swojego stanowiska, Wojewoda w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Następnie Organ II instancji przytoczył i omówił treść art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę). Mając na uwadze powyższe Organ wywiódł, że Inwestor spełnił wymagania przewidziane art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor złożył w dniu 29 marca 2019 r., wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zakres zamierzenia potwierdza złożona dokumentacja projektowa. Z załączonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że A. Sp. z.o.o. dysponuje prawem do prowadzenia robót budowlanych określonych we wniosku o pozwolenie na budowę. Projekt budowlany spełniał wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935) w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego. Organ II instancji, w oparciu o dokonane ustalenia faktyczne przyjął także, że planowana inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności Organ wskazał, że dołączona analiza występowania obszaru pół elektromagnetycznych i poziomów gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 oraz analiza kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej pod względem oddziaływania na środowisko, potwierdzają ustalenia Burmistrza B. zawarte w decyzji z dnia [...]r., postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 704/20 w zakresie braku podstawy do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ zaznaczył w tym kontekście, że nie każda inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog takich przedsięwzięć został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). W kontekście przywoływanych regulacji prawnych organ zauważał, że jak wynika z danych zawartych w kwalifikacji przedsięwzięcia, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten sektorowych planowanego przedsięwzięcia (o planowanej mocy promieniowania większej niż 1000 W i mniejszej niż 2000 W), w odległości nie większej niż 70 m, nie występują miejsca dostępne dla ludności. W analizie środowiskowej przedstawiono przekroje pionowe wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów przy maksymalnym ich pochyleniu. Z powyższego wynika że, środek elektryczny anten i oś główna wiązek promieniowania znajduje się na wysokości 59,3 m. Minimalna wysokość osi głównych nad poziomem terenu, przy ich maksymalnym pochyleniu - 6° wynosi odpowiednio: dla azymutu 0° - 50,8,m nad poziomem terenu (w odległości 70,00 m od środka elektrycznego anteny): teren pod osią główną w tym sektorze nie jest zabudowany; dla azymutu 1100, - 52,0 m nad poziomem terenu (w odległości 70,00 m od środka elektrycznego anten): teren pod osią główną w tym sektorze nie jest zabudowany; dla azymutu 2200 - 51,0 m nad dachem istniejącego budynku gospodarczego o wysokości 7,06 m (w odległości 33,4 m od środka elektrycznego anten) oraz 53,1 m nad poziomem terenu (w odległości 70,00 m od środka elektrycznego anten). Mając na uwadze powyższe, Wojewoda podzielił ocenę organu I instancji zgodnie z którą planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest wymagane dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Organ podkreślał, że ocena ta jest zbieżna ze stanowiskiem, jakie zajęły w tej sprawie wyspecjalizowane organy opiniujące: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny i Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Organy te nie stwierdziły konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiskowo planowanej inwestycji, oceniając że przedmiotowe zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że projekt zagospodarowania terenu odpowiada wymaganiom określonym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.). W promieniu 10 metrów od wieży nie znajduje się żaden obiekt budowlany, który mogłaby przysłonić projektowana wieża. Spełnione są również przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty/budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864 ze zm.) w zakresie ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku - § 9 pkt 1. Z projektu budowlanego wynika, że pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy większej/równej 0,1 W/m2 pochodzące od anten sektorowych występują wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Jak wynika z analizy występowania obszaru pół elektromagnetycznych i poziomach gęstości mocy, wartość gęstości mocy wyższa bądź równa 0,1 W/m2 została wyliczona zgodnie z metodologią określoną w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Wojewoda zaznaczył, że w oparciu o akta sprawy należało przyjąć, że promieniowania od anten sektorowych, przekraczające gęstość mocy promieniowania 0,1 W/m2 rozkładają się w trzech obszarach o długości 39,0 m w azymutach: 00, 1100 i 2200 na wysokościach osi głównych odpowiednio: 54,2 m; 54,8 m i 52,4 m nad terenem bądź istniejącą zabudową. Zatem zasięgi obszarów przekraczających gęstość mocy promieniowania 0,1 W/m2 dzieli wolna przestrzeń położona w odległości od 52,4 m do 54,8 m od przestrzeni potencjalnie dostępnej dla ludności. Ponadto, zasięgi obszarów przekraczających gęstość mocy promieniowania 0,1 W/m2 od anten sektorowych przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej położone są w znacznych odległościach od przestrzeni potencjalnie dostępnej dla ludności. Zatem przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje negatywnie, ani nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy dopuszczonej obowiązującym planem, terenu położonego wokół stacji bazowej. Załączony projekt budowlany jest kompletny, a zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Wojewoda ustosunkowując się bezpośrednio do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że bez wpływu na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji pozostają zarzuty, sprowadzające się do wykazania istnienia obowiązku badania w kontrolowanym postępowaniu takich kwestii, jak: maksymalne możliwe emitowanie pola z anteny, maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania, czy potencjalna kumulacja pól elektromagnetycznych projektowanych anten i stacji telefonii komórkowej istniejących w okolicy. Podkreślił że w obowiązującym rozporządzeniu prawodawca doprecyzował poprzednio obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., które w tym zakresie wzbudzały wątpliwości i w § 2 ust. 1 pkt 7 in fine oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 in fine przesądził, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy - na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wojewoda zwrócił także uwagę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz Burmistrz Miasta B. ustalili w postępowaniu w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, że nie istnieje możliwość kumulacji wartości pola elektromagnetycznego z innymi stacjami bazowymi telefonii komórkowej znajdującymi się w odległości odpowiednio 186 m oraz 434 m od miejsca planowanej inwestycji. Z uwagi na powyższe Organu II instancji nie podzielił również stanowiska Odwołującego się, że dokonując kwalifikacji inwestycji organy powinny wziąć pod uwagę wpływ całego przedsięwzięcia, czyli wszystkich wchodzących w jego skład urządzeń oraz urządzeń znajdujących się w okolicy, a nie pojedynczych anten, zwłaszcza że nie ma podstaw do przyjęcia, iż jakakolwiek kumulacja będzie miała miejsce. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wywiódł E. J. (dalej Skarżący). Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w odpowiednim zakresie oraz brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego polegające m. in. na pominięciu kwestii maksymalnego możliwego emitowania pola z anten, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt) , a także potencjalnej kumulacji pól elektromagnetycznych projektowanych anten, a także istniejących w okolicy stacji telefonii komórkowej, co doprowadziło do wyciągnięcia błędnych wniosków z materiału dowodowego i przyjęciu, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie oddziaływało na środowisko, na znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości. Nie wyjaśniono także dokładnie kwestii czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, opierając się w tym zakresie wyłącznie na dokumencie prywatnym opracowanym na zlecenie inwestora, podczas gdy dla poczynienia prawidłowych ustaleń w tym zakresie niezbędne było określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny zarówno inwestycji planowanej jak i z wiązkami emitowanymi przez anteny posadowione w najbliższej okolicy; - art. 107 § 3 k.p.a, w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez niepełne uzasadnienie decyzji - nie wynika z niego jakie moce anten objęto pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym i co najważniejsze czy są one maksymalnymi według ich danych technicznych (co było niemożliwe, wobec braku przedstawienia przez inwestora tych danych), a także nie wyjaśniono, czy istnieje techniczna (a nie tylko deklarowana przez inwestora) możliwość większego pochylenia (tiltu) poszczególnych anten i tym samym, czy istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga bowiem uwzględnienia maksymalnej możliwości emisyjnych urządzenia, a więc uwzględnienia także maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Wobec pominięcia tych kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie sposób poddać weryfikacji stanowiska zajętego w decyzji i nie sposób ocenić oddziaływanie inwestycji na otoczenie, w efekcie czego dojść mogło również do naruszenia art. 28 ust. 2 k.p.a. - nie sposób było ustalić obszar oddziaływania obiektu, wobec czego nie było możliwe prawidłowe ustalenie wszystkich stron postępowania, tym bardziej, że planowana inwestycja znajduje się w obszarze silnie zurbanizowanym, na którym znajduje się wiele miejsc, w których przebywają ludzie; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie - środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez jego błędną wykładnię i niedokonanie wymaganej kwalifikacji (oceny) w zakresie czy inwestycja wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - oparcie się w tym zakresie jedynie na prywatnych dokumentach sporządzonych przez inwestora, podczas gdy ocena ta winna mieć charakter zobiektywizowany, nie oparty jedynie na twierdzeniach strony. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi, Skarżący po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy oraz przywołaniu szeregu judykatów wywiódł, że organy w niewystarczającym stopniu wyjaśniły stan faktyczny sprawy nie dokonując wszechstronnej oceny materiału dowodowego, nie została dokonana wymagana kwalifikacja w zakresie czy inwestycja wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzez oparcie się w tym zakresie jedynie na prywatnych dokumentach sporządzonych przez inwestora, podczas gdy ocena ta winna mieć charakter zobiektywizowany, nie oparty jedynie na twierdzeniach strony, a uchybienia w tym zakresie doprowadzić mogły także do niemożliwości prawidłowego określenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, a w efekcie - poprawnego ustalenia wszystkich stron postępowania, uniemożliwiając de facto udział w postępowaniu osobom, które zamieszkują w bliskiej odległości planowanego przedsięwzięcia, lecz ze względu na zawężenie obszaru oddziaływania przez inwestora zostały pozbawione w sposób nieuprawniony przymiotu strony. Dodatkowo uzasadnienie sporządzone zostało w sposób, który faktycznie uniemożliwia jego ocenę. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych. W pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Powyższa sytuacja zaistniała na gruncie rozpatrywanej sprawy, gdyż organ taki wniosek zawarł w odpowiedzi na skargę, a pozostałe strony temu wnioskowi nie oponowały. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325., dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Zaskarżona decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty z [...]r., zatwierdzającą projekt budowany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zostały wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy zakreśla art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) (dalej P.b.). Przywoływany przepis określa, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, oraz ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia danych specjalności oraz legitymujące się na dzień sporządzania projektu odpowiednim zaświadczeniami potwierdzającymi wpisy na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany jest kompletny, bowiem zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Bezsprzecznie inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zasadniczą rozbieżnością między stronami w postępowaniu poddanym kontroli Sądu była poprawność kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, jako niemogącego znacząco ani też niemogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w konsekwencji czego organ I instancji uznał za zbędne uzyskiwanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do tego sprowadzić można bowiem zarówno zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak i treść zarzutów dotyczących naruszenia norm procesowych. Skarżący wyraźnie bowiem wskazał, że skutkiem braku wszechstronnej oceny materiału dowodowego było przyjęcie że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie oddziaływało na środowisko. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie są zatem następujące kwestie: - dlaczego Wojewoda przyjął, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej z jej parametrami technicznymi (zwłaszcza mocą EIRP i tiltami) nie stanowi przedsięwzięcia mogącego choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., - kwestii ewentualnego sumowania mocy promieniowania izotropowego anten, - w rezultacie zaś czy organy zrealizowały wynikający z art. 7 k.p.a. obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W tym kontekście wskazać należy, na art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Art. 171 p.p.s.a., stanowi zaś, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę winien uwzględnić zatem stanowisko wynikające z prawomocnego wyroku WSA w Olsztynie z 17 listopada 2020 r. (sygn. akt II SA/Ol 704/20) oraz oddalającego skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyroku NSA z 23 listopada 2021 r. (sygn. akt III OSK 4390/21). Przywoływane orzeczenia wydane zostały w ramach kontroli postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]r. uchylającego postanowienie Burmistrza B. z dnia [...]r., którym nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji radiokomunikacyjnej stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim judykacyjnie w bardzo wyraźny sposób odniósł się do kwestii kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalenia, czy jest to przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej w związku z obowiązującymi w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wywiódł NSA skarżący nie zakwestionował skutecznie w skardze kasacyjnej ustaleń stanu faktycznego, jak i interpretacji obowiązujących w ustawie środowiskowej i rozporządzeniu przepisów prawa materialnego, które podważałaby kwalifikację przedsięwzięcia. NSA wskazał, że zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego (nie kwestionowanymi przez WSA), wynika, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten sektorowych planowanego przedsięwzięcia (o założonej mocy promieniowania większej niż 1000 W i mniejszej niż 2000 W), w odległości nie większej niż 70 m, nie występują miejsca dostępne dla ludności. W dokumentacji przedstawionej przez inwestora uwzględniono maksymalne i minimalne deklarowane pochylenie głównej wiązki promieniowania, sposób wykorzystania najbliższego terenu oraz jego zabudowy i ukształtowania. Również w przypadku przyjęcia sumy równoważnej mocy promieniowania izotropowo anten sektorowych dla danego azymutu, wskazany zakres EIRP będzie większy niż 1000 W i mniejszy niż 2000 W. Przedsięwzięcie będzie kwalifikować się do potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, jeżeli miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak podkreślił NSA w analizowanej odległości nie stwierdzono występowania miejsc dostępnych dla ludności. Ponadto, nie istnieje możliwość kumulacji wartości pola elektromagnetycznego z innymi stacjami bazowej telefonii komórkowej znajdującymi się w odległości 186 m i 434 m od miejsca planowanego przedsięwzięcia. Oznacza to, że planowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. NSA zaznaczył również , że prawidłowe było w tym zakresie stanowisko Sądu I Instancji. Wskazać należy zatem w pierwszej kolejności, że w obrocie prawnym znajduje się Decyzja Burmistrza Miasta B. z [...]r., umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. Ponadto kwestia braku możliwości kwalifikacji spornej inwestycji dotyczącej masztu telekomunikacyjnego jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko została przesądzona w wyroku WSA w Olsztynie z 17 listopada 2020 r. (sygn. akt II SA/Ol 704/20) oraz oddalającym skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyroku NSA z 23 listopada 2021r. (sygn. akt III OSK 4390/21). Tym samym dokonanie odmiennej oceny tej kwestii zarówno na gruncie postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę jak i postępowania sądowoadministracyjnego nie jest możliwe. Zwrócić należy uwagę również na kwestię granic sprawy administracyjnej, która to kwestia determinuje zarówno zakres w jakim sprawę rozpoznaje organ administracji jak i granice kontroli sądowo-administracyjnej. W przedmiotowej sprawie kwestia badania obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko co do planowanej inwestycji, w sposób bezpośredni rozstrzygnięta została w odrębnym postępowaniu administracyjnym, a następnie poddana kontroli sądowoadministracyjnej. W postępowaniach tych w sposób pośredni, acz jednoznaczny odniesiono się także do kwestii ewentualnej kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Taka kwalifikacja została wykluczona. Nie można zatem zaakceptować sytuacji w której na etapie wydawania pozwolenia na budowę obszar ten stanie się polem ponownej analizy organu lub sądu administracyjnego. Stanowiłoby to naruszenie granic postępowania dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jak i naruszenie art. 170 p.p.s.a. Powtórzyć należy zatem, że NSA w przywoływanym już rozstrzygnięciu z 23 listopada 2021r. (sygn. akt III OSK 4390/21) stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzały się w istocie do wykazania istnienia obowiązku badania w kontrolowanym przez Sąd I instancji postępowaniu administracyjnym takich kwestii jak maksymalne możliwe emitowanie pola z anteny, maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania lub potencjalna kumulacja pól elektromagnetycznych projektowanych anten i stacji telefonii komórkowej istniejących w okolicy. W tym kontekście NSA zajął jednoznaczne stanowisko w którym podzielił wyrażony wcześniej pogląd WSA w Olsztynie, zgodnie z którym doszło do doprecyzowania przez prawodawcę, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jednocześnie NSA stwierdził, że nie jest prawidłowe stanowisko skarżącego przedstawione w skardze kasacyjnej, że dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia organy powinny wziąć pod uwagę wpływ całego przedsięwzięcia, czyli wszystkich wchodzących w jego skład urządzeń oraz urządzeń znajdujących się w okolicy, a nie pojedynczych anten. NSA stwierdził również, że błędna jest teza zgodnie z którą organ odwoławczy powinien dokonać badania planowanego przedsięwzięcia pod kątem każdego, maksymalnego ustawienia anten. Dokonując kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia, organ związany jest granicami wniosku inwestora i nie ma możliwości zakładać, że przedsięwzięcie zostanie zrealizowane niezgodnie z wnioskiem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje, że przedstawione wyżej stanowisko NSA zachowuje swoją aktualność na gruncie niniejszej sprawy, zachodzi bowiem pełna tożsamość przedmiotu sprawy, tj. zamierzenia inwestycyjnego. Przypomnieć trzeba zatem, że zarzuty skargi w niniejszej sprawie co do istoty dotyczą kwestii tożsamych z tymi jakie ocenione zostały już przez Naczelny Sąd Administracyjny. Co oczywiste redakcja zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w niniejszej sprawie jak i kontekst ich powiązania z naruszeniami norm procesowych zmierzają do zamaskowania tej zbieżności. Podkreślić należy jednak, że w istocie skarżący podważa dokonaną przez organy kwalifikację zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko. Jasno wskazał to w pierwszym z zarzutów skargi podnosząc, że w postępowaniu administracyjnym "Nie wyjaśniono także dokładnie kwestii czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Identyczny cel ma także materialnoprawny zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś. W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem przepisu 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie prowadzono postępowanie dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zostało ono zakończone decyzją Burmistrza B. z [...]r., umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Kwestia ta została już zatem przesądzona. Co więcej, jak wskazano wyżej zagadnienie to stanowiło przedmiot postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zasygnalizować należy również zakres związania organu architektoniczno-budowlanego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak przyjął NSA w wyroku z 13 lipca 2016 r. (sygn. akt II OSK 2751/14 dostępne w CBOSA) związek taki istnieje. NSA wskazał, że skoro organy właściwe do ochrony środowiska nie stwierdziły takiego oddziaływania, które przekraczałoby granice działki sąsiedniej, to okoliczność ta nie mogła być ponownie oceniana przez organ architektoniczno-budowlany. Stanowisko to przenieść można na grunt niniejszej sprawy i przyjąć, że skoro w odrębnym postępowaniu dokonano kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego co do jego oddziaływania na środowisko to ustalenia te wiążą organy architektoniczno-budowlane. Skoro zatem w odrębnym postępowaniu wykluczono potrzebę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia to nie można stwierdzić by organ naruszył art. art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś. wydając decyzję o pozwoleniu na budowę bez decyzji środowiskowej. Nie doszło również do naruszenia art. art. 35 ust. 1 pkt. 1 P.b. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest bowiem sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W przedmiotowej sprawie postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało jednak umorzone. Organy administracji architektoniczno-budowlanej skonfrontowały zamierzenie inwestycyjne z wymaganiami ochrony środowiska co znajduje swoje potwierdzenie z uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ szczegółowo przedstawił warunki techniczne przedsięwzięcia, omówił też obszar i moc promieniowania. Końcowo stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie było dotknięte istotnymi wadami procesowymi mogącymi mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organy w sposób szczegółowy zbadały stan faktyczny sprawy, co znajduje swoje odzwierciedlenie z uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podnoszona przez Skarżącego kwestia oceny maksymalnego możliwego emitowania pola z anten, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt) , potencjalnej kumulacji pól elektromagnetycznych projektowanych anten, była już przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu administracyjnym oraz sadowoadministarcyjnym. Organ w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy przedstawił wnioski płynące z rozstrzygnięć jakie zapadły w tych postępowaniach oraz ich wpływ na toczące się postępowanie. Z tego względu podniesione zarzuty naruszenia norm procesowych nie mogą być uznane przez sąd orzekający w niniejszej sprawie. W zakresie uwag skarżącego dotyczących oparcia się przez organy na prywatnych dokumentach sporządzonych przez inwestora, wskazać należy na stanowisko WSA w Gdańsku ( wyrok z dnia 28 marca 2018 r. II SA/Gd 33/18 CBOSA). Sąd wskazał, że z istoty postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia wynika, iż poddane ocenie są dane przedstawione przez inwestora. Organy nie mogą z góry zakładać, że inwestor podaje dane fałszywe. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.