II SA/Ol 864/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2007 r. sprawy ze skargi B. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy – opinii w sprawie budowy drogi dojazdowej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. B. D. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu obiektów usługowych dla potrzeb obsługi motoryzacyjnej w obrębie działki "[...]" wraz z budową drogi dojazdowej łączącej obszar planowanej inwestycji z ul. "[...]". Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2006r. Prezydent Miasta E. negatywnie zaopiniował realizację wyżej wskazanej inwestycji w zakresie dostępu realizowanego zamierzenia do drogi publicznej ul. "[...]" przez drogę dojazdową. W uzasadnieniu podano, iż z uwagi na położenie ul. "[...]" na terenie osiedla mieszkaniowego, parametry techniczne ulicy oraz istniejącą strukturę ruchu, obciążenie drogi dodatkowym ruchem (w tym ciężkim) zdecydowanie pogorszyłoby warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wskazano, iż zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w E. przewidziana jest rozbudowa infrastruktury drogowej dla nowych terenów inwestycyjnych obejmująca m.in. skomunikowanie terenów leżących w obrębie dzielnicy "[...]", w tym terenu objętego wnioskiem, z ul. "[...]" oraz nową drogą leżącą na przedłużeniu ul. "[...]", a obecnie trwają prace nad planem miejscowym, który uszczegółowi przebieg tej inwestycji. W związku z tym realizacja drogi dojazdowej łączącej przedmiotowe zamierzenie z ul. "[...]" jest nieuzasadniona ekonomicznie, nie spełnia wymogów bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz jest niezgodna z przyjętą koncepcją urbanistyczną oraz ładem architektonicznym. Wskazano, iż w chwili obecnej dostęp do drogi publicznej terenu objętego wnioskiem zapewniony jest przez drogę wewnętrzną. Na postanowienie to zażalenie wniósł B. D., zarzucając niedostateczne rozpoznanie sprawy i naruszenie jego istotnych interesów. Podniósł, iż wskutek wybudowania projektowanej drogi ruch kołowy na ul. "[...]" nie zwiększy się w zasadniczy sposób, zaś warunki komunikacji na "[...]" z racji częściowego odciążenia ruchu w ul. "[...]" ulegną polepszeniu. Wyjaśnił, iż na planowanym przejeździe nie planuje się ruchu ciężkich pojazdów, a budowa przejazdu poprawi efektywność działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorców na przedmiotowym terenie. Budowa drogi nie będzie przedsięwzięciem kosztownym, a jej sfinansowanie będzie możliwe z podatku od nieruchomości uiszczanego przez przedsiębiorców. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do inwestycji realizowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego, a tym bardziej gdy związane jest to ze zmianą organizacji ruchu na drodze publicznej. Wskazano, iż z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, iż ul. "[...]", przez którą inwestor przewiduje dojazd do planowanej inwestycji ma charakter ulicy osiedlowej, rozprowadzającej ruch do zabudowy wielorodzinnej oraz usytuowanych przy tej ulicy garaży. Wzdłuż tej ulicy znajdują się miejsca postojowe dla samochodów, co powoduje znaczne nasilenie ruchu ulicznego i samochodów na tej ulicy. W związku z tym organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie pogorszenia się warunków bezpieczeństwa na tej drodze w wyniku skierowania na nią dodatkowego ruchu samochodów, w tym samochodów ciężarowych, korzystających z usług planowanych przez inwestora. Wskazano, iż z uwagi na brak szczegółowych informacji inwestora odnośnie przewidywanej struktury ruchu kołowego związanego z inwestycją, organ pierwszej instancji opierając się na faktach znanych mu z urzędu, może ocenić wpływ planowanej inwestycji na bezpieczeństwo drogi i uznać, iż brak jest podstaw do kierowania na drogę osiedlową dodatkowego ruchu samochodowego, zwłaszcza z uwagi na inwestycje drogowe gminy planowane w tym rejonie. W związku z tym organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację zawartą w zażalonym postanowieniu odnośnie braku uzasadnienia dla planowanego przez inwestora dojazdu. Na postanowienie to skargę wniósł B. D., zarzucając niedostateczne rozpoznanie sprawy i naruszenie istotnych interesów skarżącego. Podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w postępowaniu administracyjnym, a ponadto wyraził zadowolenie z projektowanych rozwiązań komunikacyjnych. Wyraził przy tu nadzieję, iż nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uwzględni postulaty i oczekiwania dotyczące skomunikowania przedmiotowego obszaru z odpowiednim rozdzieleniem ruchu samochodowego ciężkiego i pozostałych pojazdów. Wskazał, iż zadowoli to nie tylko skarżącego, ale także użytkowników garaży znajdującym się na tym terenie, a także pozostałych właścicieli zakładów usługowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia sprawy przez Kolegium w toku wznowionego postępowania administracyjnego. Podano, iż na posiedzeniu w dniu 16 października 2006r. Kolegium postanowiło o wznowieniu postępowania z uwagi na fakt, iż w trakcie podejmowania zaskarżonego postanowienia Kolegium nie znało dowodu w postaci pisma strony z dnia 16 czerwca 2006r., które wprawdzie zostało skierowane do organu odwoławczego, ale nie zostało przekazane przez organ pierwszej instancji. Ponadto w ocenie Kolegium wyjaśnienia wymaga kwestia roli w postępowaniu osób, które podpisały się pod przedmiotowym pismem. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w odmówił zawieszenia postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję bądź postanowienie Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, iż sąd odmówił zawieszenia postępowania, gdyż zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 20002r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "Ppsa" sąd obligatoryjnie zawiesza postępowanie w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie zaś wniesienie skargi nastąpiło przed wznowieniem postępowania w niniejszej sprawie (skarga została wniesiona w dniu 26 września 2006r., zaś postanowienie o wznowieniu postępowania zostało wydane w dniu 16 października 2006r. W tej sytuacji jedyną podstawą zawieszenia postępowania sądowego (i to o charakterze fakultatywnym) mógł stanowić art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa. W ocenie Sądu jednak orzeczenie w niniejszej sprawie nie zależy od wyniku postępowania wznowieniowego, gdyż w myśl art. 145 § 1 pk 1 ppkt b Ppsa naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jest także podstawą do uchylenia zaskarżonego aktu przez sąd. Zatem Sąd może dokonać oceny podstaw wznowieniowych we własnym zakresie i o ile stwierdzi ich zaistnienie – podjąć stosowne orzeczenie. Przechodząc do meritum sprawy należy zauważyć, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zatem z treści powołanego przepisu wynika, iż uzgodnieniu podlega nie sam wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, lecz decyzja jaka ma być wydana w tej sprawie. Organ winien zatem najpierw ustalić, czy planowana inwestycja spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonując stosownej analizy zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 164 poz. 1588). Dopiero zaś w przypadku pozytywnych ustaleń w tym zakresie organ sporządza projekt decyzji, która podlega uzgodnieniu z właściwymi organami. Za taką interpretacją przemawia fakt, iż stosownie do art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnieniu podlega jedynie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Jeżeli zaś organ ustali, iż dana inwestycja jest w ogóle niedopuszczalna, to nie ma potrzeby prowadzenia uzgodnień z innymi organami. Ponadto w niniejszej sprawie zarządcą drogi jest ten sam organ, co organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, tj. Prezydent Miasta. Zgodnie z art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei art. 106 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, iż jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Wskazać przy tym należy, iż w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001r. (Sygn. akt OPK 26/00, opublik. w ONSA z 2001r. 4 poz. 153) wskazano, iż wymóg uzgodnienia oparty jest o takie założenie, iż w określonym zakresie konieczne jest zajęcie stanowiska przez innych organ, niż właściwy do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Jeżeli zatem organ uzgadniający jest jednocześnie organem wydającym decyzję kończącą postępowanie, to rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia winno zbyć zawarte w treści podjętej decyzji wraz z uzasadnieniem zajętego stanowiska. Zatem w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydawania odrębnego postanowienia. Odnosząc się zaś do kwestii nowych dowodów nie znanych organowi w dacie rozstrzygania a istniejących w tym dniu w postaci pisma skarżącego z dnia 16 czerwca 2006r. podnieść należy, iż z uwagi na uchylenie zaskarżonych postanowień okoliczności tam wskazane będą mogły być przedmiotem rozpoznania przez organy w toku dalszego postępowania w niniejszej sprawie. W związku z tym zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.