II SA/Ol 864/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi M. M. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 192 zł (słownie: sto dziewięćdziesiąt dwa złote), tytułem wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla osoby nieznanej z miejsca pobytu. Decyzją z "[...]"r. Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego "[...]" (dalej: organ pierwszej instancji) nałożył na A.P. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 36.000 zł z tytułu urządzania gry na trzech automatach poza kasynem gry, w punkcie gier znajdującym się "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w opisanym lokalu funkcjonariusze organu pierwszej instancji ujawnili 20 marca 2017 r. automaty do gier: "[...]". Przeprowadzono oględziny tych automatów oraz eksperyment procesowy, polegający na doświadczalnym odtworzeniu gier dostępnych na automatach, w wyniku czego ustalono, że oferowane przez automaty gry są grami losowymi, urządzanymi o wygrane pieniężne. Organ pierwszej instancji dopuścił ponadto dowód z kopii opinii biegłego z badań przedmiotowych automatów, z których również wynikało, że badane urządzenia oferują gry zdefiniowane jako gry na automatach w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2019 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471, z późn. zm., dalej: u.g.h.). Organ pierwszej instancji stwierdził ponadto, że w stanie faktycznym sprawy mają zastosowanie przepisy u.g.h., w tym art. 89. Wywiódł też, że z uwagi na stwierdzenie w grach na przedmiotowych automatach elementu losowości i konieczność odpłatności za możliwość skorzystania z gier, urządzenia te umożliwiły rozgrywanie gier opisanych w art. 2 ust. 3 u.g.h. Gry te były urządzane w ogólnodostępnym lokalu, a nie w kasynie gry, a ponadto bez koncesji na prowadzenie kasyna gier lub gier na automatach o niskich wygranych i bez rejestracji automatów. Jak ustalił organ pierwszej instancji, umowę najmu opisanego wyżej lokalu zawarł z jego właścicielem skarżący, jako prezes zarządu "[...]" spółki z o.o. w organizacji. Organ pierwszej instancji podniósł, że z uwagi na brak zgłoszenia zawiązania spółki do sądu rejestrowego w ustawowym terminie, umowa spółki uległa rozwiązaniu, a ponadto skarżący, jako jedyny wspólnik tej spółki, nie mógł jej reprezentować. W konsekwencji skarżący zawierając umowę najmu lokalu i urządzając w nim gry na automatach podejmował czynności prawne we własnym imieniu. Tym samym, to skarżący był w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., urządzającym gry na zatrzymanych automatach. W przedstawionym stanie sprawy organ pierwszej instancji był zobligowany do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry na podstawie art. 90 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. W złożonym odwołaniu skarżący, reprezentowany przez kuratora ustanowionego dla nieobecnego, zarzucił, że powyższa decyzja została wydana z naruszeniem art. 2 ust. 3 i 6 u.g.h., przez brak rozstrzygnięcia ministra właściwego do spraw finansów publicznych, czy zatrzymane automaty rzeczywiście stanowią automaty do gier, na których są zainstalowane gry losowe albo gry na automacie w rozumieniu u.g.h. Podniósł też zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. przez ich zastosowanie, chociaż przepisy te – jako przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE- nie zostały notyfikowane i nie powinny być stosowane, w konsekwencji czego bezpodstawne było wymierzenie kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz odmowę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej i umorzenie postępowania w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zasądzenie na rzecz kuratora kosztów zastępstwa procesowego (zastępstwa adwokackiego), według norm przepisanych, które nie zostały opłacone w całości ani w części. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. (dalej: DIAS, organ odwoławczy) decyzją z "[...]"r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii prawidłowości zastosowania w sprawie art. 89 ust. 1 i 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz wykładni art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Stwierdził, że zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy daje podstawę do uznania, że kontrolowane urządzenia są automatami do gier w rozumieniu przepisów u.g.h. oraz że skarżący był urządzającym gry, o którym mowa w art. 89 ust. 1 u.g.h. DIAS wywiódł ponadto, odwołując się do argumentacji zawartej w orzeczeniach sądowych i uchwale NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, że ustawodawca nie naruszył zasad prawa unijnego przy ustanowieniu art. 14 ust. 1 u.g.h. i art. 89 ust. 1 u.g.h. Zaznaczył, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do skutecznego uruchomienia procedury badania zgodności prawa krajowego z przepisami prawa wspólnotowego, a także nie może odmówić stosowania obowiązującego przepisu prawa, korzystającego z domniemania konstytucyjności. Powołał się także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r. (sygn. akt P 4/14). W złożonej na powyższą decyzję skardze skarżący, w imieniu którego działa kurator ustanowiony dla nieobecnego, powtórzył zarzuty zwarte w odwołaniu, dotyczące naruszenia art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. i art. 14 ust. 1 u.g.h. i art. 6 ust. 1 u.g.h. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy brak jest aktu prawnego określającego wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie administracyjnej, przy czym wynagrodzenie przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego ustanowionego na wniosek organu administracyjnego, zgłoszony na podstawie art. 34 § k.p.a., należy do kosztów postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zasądzenie na rzecz kuratora kosztów zastępstwa procesowego (zastępstwa adwokackiego), według norm przepisanych, które nie zostały opłacone w całości ani w części. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że argumenty strony skarżącej, zmierzające do wykazania, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, które jako niepoddane procedurze notyfikacji, określonej w tej Dyrektywie, nie mogą być stosowane, są nieuzasadnione z uwagi na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. (sygn. akt II GPS 1/16, dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale tej NSA orzekł, że: 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W uzasadnieniu uchwały NSA, analizując orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE, wskazał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, gdyż przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania lub konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie, w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Według NSA dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. W sytuacji gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą - w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził, pomimo że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie. W zakresie odnoszącym się zarówno do dokonywania ustalenia faktycznego, jak i jego oceny z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., o czym przesądzają okoliczności konkretnej sprawy oraz zestawienie, w jakim ten przepis występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do konkretnie ustalonego stanu faktycznego, nie ma miejsca na żadną dowolność. Zwłaszcza zaś taką, która miałaby polegać na dokonywaniu oceny spełnienia (wstępnych) warunków stosowania (stosowalności) przywołanego przepisu prawa, nie tyle przez uprawniony do tego organ, co przez samych zainteresowanych. W szczególności zaś przez tych, którzy podejmując działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w zakresie urządzania gier na automatach, sposobu urządzania tych gier nawet nie konfrontowali - w przedstawionym powyżej i pozytywnym tego słowa znaczeniu - z treścią zawartych w tej ustawie unormowań w zakresie, w jakim określają one zasady organizowania i urządzania gier na automatach, ograniczając się w tym względzie do postawy, że prowadzenie tej działalności poprzez ignorowanie określonych ustawą zasad "legitymizuje" stanowisko Trybunału Sprawiedliwości zawarte w pkt 25 wyroku w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 oraz budowany na tej podstawie wniosek o niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. NSA stwierdził, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Natomiast odnosząc się do ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, wskazano, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Nie budzi także zastrzeżeń Sądu twierdzenie organów obu instancji, oparte między innymi na wynikach eksperymentu i opinii biegłego, że ujawnione w lokalu urządzenia są automatami do gier hazardowych w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., gdyż cechuje je cel komercyjny, gry mają charakter losowy, a automaty realizują samodzielnie wygrane pieniężne. W świetle bowiem art. 2 ust. 3-5 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości; wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze; grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Sąd nie podziela zarzutu skarżącego co do naruszenia art. 2 ust. 6 u.g.h. przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy podmiotem wyłącznie uprawnionym do rozstrzygania charakteru gry urządzanej na konkretnym automacie jest minister właściwy do spraw finansów. Decyzja ministra w ww. zakresie wymagana jest na etapie planowania lub podjęcia realizacji przedsięwzięcia, a postępowanie w sprawie o jej wydanie inicjowane jest na wniosek podmiotu realizującego lub planującego realizację przedsięwzięcia, który powziął wątpliwości co do jego charakteru (por. wyrok WSA w Gdańsku z 26 marca 2013 r., sygn. akt. I SA/Gd 37/13, CBOSA). Zgodnie z art. 2 ust. 6 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6 art. 2 u.g.h., należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister wydaje zatem decyzję tylko w sytuacji, gdy przedsięwzięcie w postaci gry lub zakładu nie zostało jeszcze zrealizowane lub jest w toku realizacji. W tym stanie rzeczy, skoro postępowanie organów nie dotyczyło planowanego lub realizowanego działania (automaty do gry były już użytkowane bez zezwolenia), to art. 2 ust. 6 u.g.h. nie znajdował zastosowania. Należy przypomnieć, że w celu uzyskania wiążącej decyzji w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h., to - co do zasady - urządzający gry na automacie powinien złożyć wniosek (spełniając stosowne warunki), przy czym winien on dołączyć do wniosku badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. W przypadku zaś, gdy urządzający gry na automacie nie skorzysta z tego uprawnienia, pozwalającego mu na pozyskanie pewności co do charakteru prowadzonej działalności, organy na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry (por. art. 8 i art. 91 u.g.h.). Przyjęcie odmiennej koncepcji prowadziłoby do uznania, że w każdym przypadku uruchamiania na terenie Polski jakiejkolwiek gry, na jakimkolwiek automacie, wymagane jest uzyskanie decyzji organu centralnego co do charakteru takiej gry. Prowadziłaby to do paraliżu organu centralnego, który zmuszony byłby orzekać o charakterze gry w niezliczonej liczbie spraw (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 sierpnia 2014 r. sygn. III SA/Gl 45/14, CBOSA). Powyższe oznacza, że organy podatkowe mają kompetencję do samodzielnego rozstrzygania w tym zakresie, co zarzut skargi czyni bezzasadnym (por. wyrok NSA z 25 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 183/14, CBOSA). Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 obowiązującej w dacie przeprowadzania eksperymentu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1404) kontrola przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie o grach hazardowych oraz zgodność tej działalności z udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem należy do obowiązków Służby Celnej. W świetle art. 32 ust. 1 pkt 13 tej ustawy funkcjonariusze wykonujący kontrolę są uprawnieni m.in. do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. Stwierdzić więc należy, że przeprowadzony w niniejszej sprawie eksperyment znajdował umocowanie w przepisach prawa obowiązujących w dniu kontroli. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowany stan faktyczny sprawy co do ustalenia osoby urządzającego gry na wskazanych automatach do gier, a także zastosowanie w tej sprawie przepisów u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzonej kontroli i ujawnienia automatów, to jest 20 marca 2017 r., czyli przed zmianą ustawy o grach hazardowych, wprowadzoną ustawą z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz o niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 88), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2017. Stanowisko organów w tym zakresie jest prawidłowe i zgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r. w sprawie wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków po niesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 536) dalej: rozporządzenie z 9 marca 2018 r., należy wyjaśnić, że kwestia ta pozostaje poza rozstrzygnięciem kontrolowanej decyzji, gdyż DIAS rozstrzygnął tę kwestię w postanowieniu z 7 października 2019 r., które nie jest objęte wniesioną skargą w tej sprawie. W pouczeniu do wydanego postanowienia organ wskazał właściwy tryb odwoławczy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Orzeczenie o kosztach ustanowionego w postępowaniu administracyjnym kuratora dla nieobecnego, który reprezentował stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym było niezbędnym elementem wyroku. Zgodnie z art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w sprawie - art. 213 pkt 1 p.p.s.a Stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia z 9 marca 2018 r. wysokości wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nie przekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2017 r. poz. 2368 z późn. zm.), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny (...), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Zgodnie z § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi nie była wysokość kary, lecz sam fakt jej wymierzenia skarżącemu z uwagi na brak notyfikowania przez Polskę przepisów technicznych zawartych w u.g.h. Z tego względu, stosownie do § 1 ust. 2 rozporządzenia z 9 marca 2018 r. w zw. z § 14 ust. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2015 r. poz. 1800), kuratorowi przyznano kwotę 192 zł. jako stanowiącą kwotę nieprzekraczającą 40 % stawki minimalnej (480 zł).