II SA/Ol 869/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku stałego postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego E. M. kwotę 12,- zł (dwanaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 -sentencja postanowienia W dniu 22 września 2006 r. B. M. działająca w imieniu swojego syna E. M. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]", utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, to jest działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta, Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, z dnia "[...]" w sprawie przyznania E. M. zasiłku stałego z pomocy społecznej w wysokości 281 zł miesięcznie poczynając od dnia 1 maja 2006 r. oraz składki zdrowotnej na czas trwania świadczenia. W ocenie skarżącego, zasiłek stały został przyznany w kwocie niższej, niż należna, gdyż zdaniem skarżącego zasiłek przysługiwał mu w pełnej wysokości. Ponadto, skarżący wskazał, iż jest zobowiązany do alimentacji własnego dziecka w kwocie 180 zł miesięcznie i powyższe należności opłacał do maja 2006 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Zdaniem organu zasiłek stały został wyliczony i przyznany skarżącemu w prawidłowej wysokości. Organ wskazał, iż zasiłek stały jest przyznawany tylko w określonej wysokości, wynikającej z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64 oz. 593 z późn. zm.) – w przypadku osoby prowadzącej samodzielne gospodarstwo domowe. W czerwcu i wrześniu 2006 r. tj. w okresie orzekania przez organy pierwszej i drugiej instancji o przyznaniu zasiłku stałego E. M., maksymalna kwota zasiłku dla osoby samotnie gospodarującej wynosiła 418 zł, z zastrzeżeniem, iż w przypadku uzyskiwania przez osobę samotną dochodu – kwota zasiłku stanowiła różnicę pomiędzy tym dochodem a kwotą 461 zł tj. ustaloną zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ ustalił, iż w kwietniu 2006 (w miesiącu złożenia wniosku o przyznanie zasiłku) E. M. otrzymywał od swojej matki dobrowolne alimenty w wysokości 180 zł miesięcznie. O powyższym świadczy umowa o alimentacji syna w wysokości 180 zł miesięcznie, jaką zawarła matka skarżącego z Dyrektorem Ośrodka Pomocy Społecznej, w dniu "[...]". Kwota otrzymywanych od matki alimentów stanowiła dochód ubiegającego się o zasiłek i został on uwzględniony przez organ przy obliczaniu należnego E. M. zasiłku. Wojewódzki Sąd administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Po złożeniu skargi, decyzją "[...]" z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło w całości skargę w ten sposób że: uchyliło decyzję własną "[...]" o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz uchyliło decyzję organu I instancji i przyznało skarżącemu zasiłek stały w kwocie 418 zł miesięcznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło zarzut skargi dotyczący obliczenia wysokości przysługującego zasiłku stałego. W uzasadnieniu organ podał, iż dochód skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie zasiłku. tj w kwietniu 2006 r. wynosił 0 zł, gdyż w tym miesiącu E. M. zapłacił alimenty na rzecz "[...]" w kwocie 180 zł miesięcznie. Wyżej wymienione alimenty nie zostały odliczone od dochodu strony, który ustala się zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, w związku z czym dochód za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku przez ubiegającego się został wyliczony nieprawidłowo. Organ uwzględnił zatem zarzut skarżącego, iż zasiłek stały obliczony na podstawie dochodu uzyskanego przez skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, powinien wynosić 418 zł, a nie 281 zł. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 stało się bezprzedmiotowe. W przedmiotowej sprawie organ, którego działanie zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględnił skargę w całości przed dniem rozpoczęcia rozprawy tj. skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 54 § 3 ust. p.p.s.a, a także wniósł o umorzenie postępowania w piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2006 r. Zastosowanie trybu autokontroli powoduje bezprzedmiotowość postępowania sądowego, które to postępowanie powinno zostać zakończone. Uznać należy bowiem, iż uwzględnienie przez organ skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi "inną przyczynę" bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a, uzasadniającą umorzenie. W doktrynie podkreśla się, iż wdrożenie trybu autokontroli i uchylenie w jego następstwie zaskarżonej decyzji jest jedną z przyczyn umorzenia postępowania przed Sądem, o jakich mowa w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (vide T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 495). Zauważyć również należy, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uwzględniająca skargę ("[...]") w ocenie Sądu jest prawidłowa i zgodna z żądaniem skarżącego. Uznać zatem należy, iż dalsze prowadzenie postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie byłoby niecelowe. Wprawdzie uchylając decyzję organu I instancji Kolegium podało błędny numer decyzji jednakże z treści zapisu i uzasadnienia decyzji wynika jednoznacznie, że rozstrzygnięcie dotyczy decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznaniu E. M. zasiłku stałego z pomocy społecznej w wysokości 281 zł. Uchybienie to nie jest na tyle istotne, że mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy jednakże jego usunięcie winno nastąpić w trybie sprostowania. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a, należało umorzyć przedmiotowe postępowanie. Na podstawie z art. 201 § 1 ust. p.p.s.a zasądzono kwotę 12 zł od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.