II SA/Ol 87/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Asesor WSA Irena Szczepkowska (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2004 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku okresowego: oddala skargę. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., po rozpatrzeniu wniosku H. P., decyzją z dnia 19 listopada 2003 r. wydaną z powołaniem się na art. 3 pkt 5 i art. 31 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) odmówił wnioskodawczyni przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że H. P. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnego stałego źródła dochodu. Odmowę przyznania zasiłku okresowego organ uzasadnił posiadaniem ograniczonych środków finansowych, wystarczających jedynie na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb bytowych osób ubiegających się o udzielenie pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania H. P., decyzją z dnia 18 grudnia 2003 r. Nr "[...]" uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego podniósł, iż z uzasadnienia decyzji tego organu nie wynika, jak na tle innych rodzin występujących o pomoc, kształtuje się sytuacja finansowa rodziny H. P. Wskazano na brak w aktach sprawy informacji o stanie budżetu w październiku i listopadzie 2003 r. oraz o liczbie osób, które ubiegały się w tym czasie o świadczenia ze środków pomocy społecznej. Organ podał, iż w aktach jest ogólna informacja, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. dysponuje jedynie środkami pozwalającymi na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb bytowych ubiegających się o pomoc osób, których liczba jest bardzo duża. Jednakże z tej krótkiej informacji nie sposób ustalić rzeczywistej kondycji finansowej Ośrodka, a także nieznane są kryteria jakimi kierował się organ określając "najpilniejsze potrzeby". W reasumpcji organ odwoławczy skonkludował, iż nie sposób jest stwierdzić, czy środków brakuje tylko dla rodziny wnioskodawczyni, czy także dla innych osób. Na powyższą decyzję H. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której opisała swoją bardzo trudną sytuację zdrowotną i materialną. Podała, iż od listopada 2003 r. oczekuje pomocy w kwocie 270 zł na naprawę pralki i w kwocie 400 zł na leczenie zębów. Nadmieniła, ze od października 2003 r. złożyła w organie pomocy społecznej 30 podań o przyznanie pomocy. Skarżąca twierdzi, iż ciągle otrzymuje decyzje odmowne w sprawie przyznania zasiłku okresowego. Według skarżącej systematyczna pomoc jest udzielana osobom nadużywającym alkoholu oraz samotnym matkom pobierającym alimenty z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i podniosło, że w skardze H. P. nie zakwestionowała motywów tego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga H. P. nie mogła być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżąca w istocie nie zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa, ale prosi "o załatwienie jej problemów" związanych między innymi z nie przyznaniem jej pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego. W tym miejscu należy podkreślić, iż zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyeliminowało z obrotu prawnego decyzję odmowną organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta nie rozstrzygała zatem, co trafnie podkreśla Kolegium w odpowiedzi na skargę, kwestii zasadności odmowy przyznania zasiłku celowego. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, ze zm.). W świetle tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Analizując materiał dowodowy, na podstawie, którego zapadło rozstrzygnięcie organu I instancji, należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. wydając negatywną dla strony skarżącej decyzję nie wykazał rzeczywistej sytuacji finansowej organu pomocy społecznej, a także nie określił kryteriów, jakimi kierował się określając "najpilniejsze potrzeby". Odmawiając bowiem przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia organ podał lakonicznie, iż dysponuje jedynie środkami na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb bytowych osób ubiegających się o pomoc. Wykazane przez Kolegium braki w zgromadzonym materiale dowodowym nie uprawniały tego organu do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie przez organ pierwszej instancji. Koniecznym zatem było uchylenie wadliwej decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia w celu uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym zakresie i wydania na jego podstawie stosownego rozstrzygnięcia. Zarzuty skargi sprowadzające się do twierdzenia o nieprawidłowym przyznawaniu pomocy finansowej nie mogą być - z uwagi na zakres uprawnień sądu - przedmiotem badania w tej sprawie. Kwestie związane z działalnością organu pomocy społecznej m.in. dotyczące przyznawania środków z jego funduszy mogą być zbadane i wyjaśnione przez organ sprawujący nadzór nad pracą ośrodka, sąd administracyjny takiego nadzoru nie sprawuje. Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.