II SA/Ol 873/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi A. i P. W., H. i Z. B. oraz A. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy - stwierdzenie nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę WSA/post.1 -sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia "[...]" Nr "[...]", którą odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]", znak "[...]", ustalającej, na wniosek E. L., warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr "[...]", obręb "[...]", dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu domów jednorodzinnych wraz z obiektami towarzyszącymi. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podstawę takiego rozstrzygnięcia, stanowiła okoliczność, iż wnioskodawcy: H. i Z. B., A. i J. S. oraz A. i P. W. nie mają legitymacji wynikającej z uprawnień strony do skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji, gdyż są właścicielami działek, z których żadna nie graniczy z działką nr "[...]" w obrębie "[...]", dla której decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu 29 września 2006r. w ustawowym terminie profesjonalny pełnomocnik H. i Z. B., A. i J. S. oraz A. i P. W. wywiódł skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), pisma wnoszone bezpośrednio do Sądu przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2139), w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł. Reprezentujący skarżących radca prawny, przed wniesieniem skargi, w dniu 27 września 2006r. uiścił wpis w takiej właśnie wysokości. Jednakże należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie po stronie skarżącej zachodzi jedynie współuczestnictwo procesowe. H. i Z. B. oraz A. i J. S., są właścicielami odrębnych działek ("[...]" - małżonkowie B. i "[...]","[...]" ,"[...]" - małżonkowie S.), dlatego też każda z tych rodzin ma własną legitymację do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego i mogłaby ją zrealizować odrębnie. Natomiast A. i P. W. oraz A. i J. S. są współwłaścicielami kolejnej odrębnej działki (nr "[...]") wspólnie z jeszcze jednym małżeństwem. Dlatego też małżonkowie W. mają obowiązek wykazać istnienie ich indywidualnego interesu prawnego w toczącym się postępowaniu. W takiej sytuacji, każda ze stron zobowiązana jest do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł., co daje łącznie sumę 600 zł. Skoro zatem reprezentujący skarżących radca prawny, składając skargę, nie uiścił wpisu w należytej wysokości, na podstawie art. 221 cytowanej wyżej ustawy, skargę należało odrzucić. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 września 2006r. w sprawie "[...]" ( niepublikowane).