II SA/Ol 883/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby oddala skargę. W dniu 6 listopada 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga K. D. (dalej zwanego skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby. Skarga ta została przekazana tutejszemu Sądowi przez organ, którego decyzję zaskarżono, wraz z aktami osobowymi skarżącego i odpowiedzią na skargę. Jak wynika z przekazanych przez organ akt osobowych, pismem z dnia "[...]", które skarżący otrzymał w dniu "[...]", Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej zwany organem), powołując art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.); dalej jako "P.w.u.KAS", złożył skarżącemu propozycję określającą warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej, a w tym: 1) rodzaj służby – służba stała; 2) stopień służbowy - podkomisarz 3) stanowisko służbowe – młodszy ekspert Służby Celno-Skarbowej, zaliczane do kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy; 4) jednostka organizacyjna KAS, w której skarżący będzie realizować zadania - Urząd Celno-Skarbowy, Delegatura w O., 5) komórka organizacyjna - Drugi Dział Kontroli Celno-Skarbowej Rynku, 6) miejsce pełnienia służby – O., W piśmie tym określono także wysokość uposażenia zasadniczego (według mnożnika 2,210 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej), wysokość dodatku za stopień służbowy (według mnożnika 0,572 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej) oraz sposób ustalenia wysokości dodatku za wieloletnią służbę. Ponadto wskazano, że zaproponowane warunki służby, po ich przyjęciu, będą obowiązywać od 1 czerwca 2017 r. Jednocześnie pouczono, że zgodnie z art. 169 ust. 4 i 5 P.w.u.KAS, niniejsza propozycja pełnienia służby stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby, od której, w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji służby, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu "[...]" skarżący złożył oświadczenie, że przyjmuje propozycję służby w Izbie Administracji Skarbowej. Natomiast w dniu "[...]" skarżący złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej wysokości uposażenia zasadniczego i przyjętego dla niego wysokości mnożnika kwoty bazowej, która została obniżona w stosunku do poprzedniego uposażenia z 2,326 na 2,210. Ocenił, że obniżenie mu uposażenia zasadniczego jest działaniem niesprawiedliwym, krzywdzącym go i niezgodnym z prawem. Przyjął, że okoliczność ta ma charakter nierównego traktowania i dyskryminacji, bo funkcjonariusze pełniący służbę w komórkach, gdzie nie ma dodatku kontrolerskiego, mieli inaczej przeliczone uposażenie zasadnicze i nie obniżono im tego uposażenia. Z tego też powodu skarżący wniósł o złożenie mu nowej (lub poprawionej) propozycji służby zawierającej propozycję uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości. Decyzją z dnia "[...]" organ, powołując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 169 ust. 4 i ust. 6 P.w.u.KAS, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję zawartą w treści propozycji z dnia "[...]" określającej warunki pełnienia służby. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że zgodnie z art. 165 ust. 3 P.w.u.KAS, skarżący stał się z dniem 1 marca 2017 r. funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej. Jednocześnie ocenił, że w 165 ust. 7 P.w.u.KAS ustawodawca nie ograniczył w żaden sposób kompetencji organu co do ustalenia treści przedłożonej propozycji, a w tym warunków pełnienia służby. Przyjął, że mając zatem wyłączne prawo kształtowania stosunku służbowego, złożył skarżącemu pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby, która uwzględnia posiadane przez skarżącego kwalifikacje i przebieg jego dotychczasowej służby, a także miejsce zamieszkania. Wskazał, że przedkładając skarżącemu nowe warunki pełnienia służby, miał na uwadze rodzaj wykonywanych zadań służbowych w Drugim Dziale Kontroli Celno-Skarbowej Rynku, gdyż zgodnie z art. 148 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej i na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie dodatku kontrolerskiego dla osób zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. poz. 868); dalej jako "rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie dodatku kontrolerskiego", funkcjonariuszowi wykonującemu zadania kontrolne przysługuje dodatek kontrolerski w wysokości od 2% do 50 % uposażenia zasadniczego. Podał, że w związku z tym, że zakres wykonywanych przez skarżącego na zajmowanym stanowisku zadań służbowych znalazł się w katalogu zadań, za które przysługuje dodatek kontrolerski, organ przyznał ten dodatek skarżącemu (pismem z dnia 26 czerwca 2017 r.) w wysokości 2 % uposażenia zasadniczego na czas wykonywania zadań określonych w art. 148 ust. 1 ustawy o KAS, jako podstawowych zadań o charakterze ciągłym, biorąc pod uwagę m.in. rodzaj, stopień złożoności i uciążliwość wykonywanych zadań. Ponadto organ wyjaśnił, że przedkładając skarżącemu propozycję służby wziął pod rozwagę również ustalenia Porozumienia w sprawie zabezpieczenia praw i interesów pracowników oraz funkcjonariuszy oraz zabezpieczenia realizacji zadań organów państwa w związku z wdrażaniem Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 1 marca 2017 r., zawartego pomiędzy Szefem Krajowej Administracji Skarbowej a NSZZ "Solidarność" z siedzibą w Gdańsku. Podał, że na mocy zapisów zawartych w tym Porozumieniu, Szef KAS zalecił kierownikom nadzorowanych jednostek organizacyjnych KAS zatrudniających pracowników i funkcjonariuszy, aby warunki wynagrodzenia lub uposażenia przedstawiane odpowiednio pracownikom i funkcjonariuszom, nie później niż do dnia 31 maja 2017 r., przewidywały, że ich wynagrodzenia będą miały wysokość nie niższą niż otrzymywana dotychczas, w ramach przyznanych tym jednostkom budżetów na wynagrodzenia z zastrzeżeniem, iż w przypadku pracownika lub funkcjonariusza, którego wysokość wynagrodzenia lub uposażenia jest w sposób nieuzasadniony znacznie wyższa od wynagrodzeń lub uposażeń pracowników albo funkcjonariuszy zatrudnionych lub pełniących służbę na takich samych stanowiskach, warunki wynagrodzenia przedstawione mogą przewidywać wysokość wynagrodzenia, lub uposażenia na poziomie niższym niż dotychczasowe. Organ wskazał, że mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż wysokość dotychczas otrzymywanego uposażenia zasadniczego skarżącego odbiegała od uposażeń funkcjonariuszy pełniących służbę na takich samych stanowiskach, organ określił mu wysokość uposażenia brutto uwzględniającego wszystkie składniki w wysokości "[...]" zł. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia zasady równego traktowania organ stwierdził, że skarżący został potraktowany w taki sam sposób, jak inni funkcjonariusze pełniący służbę w tutejszej Izbie. Wyjaśnił, że wysokość przyznanego mnożnika kwoty bazowej została ukształtowana na poziomie 2,210 i nie odbiega od mnożnika przyznanego funkcjonariuszom na podobnych stanowiskach. Wywiódł, że ustawa o Służbie Celnej oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie warunków otrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy celnych oraz wysokości tych dodatków (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 568) nie przewidywały wypłaty takiego składnika - dodatku kontrolerskiego za zadania wykonywane do tej pory przez funkcjonariusza, dlatego też dodatek ten nie był mu przyznany. Zauważył, że skarżący, oprócz uposażenia otrzymywał okresowo dodatek specjalny, który był przyznawany na podstawie § 5 pkt 5 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia z tytułu wykonywania zadań o wysokim stopniu złożoności, odpowiedzialności lub ryzyka. Rozwinął, że dodatek specjalny za wykonywanie ww. czynności był przyznawany i wypłacany w ramach posiadanych środków na uposażenie; nie był więc to obligatoryjny składnik wchodzący w skład uposażenia funkcjonariusza, a jedynie okresowy składnik przyznawany w związku z wykonywaniem zadań o wysokim stopniu złożoności, odpowiedzialności lub ryzyka. Podał, że skarżącemu w 2017 r. przyznano ww. dodatek pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. na okres od 1 stycznia 2017 r. jednak nie dłużej niż do dnia 28 lutego 2017 r. Skonstatował, że przedkładając skarżącemu propozycję służby, organ brał pod uwagę zadania ustawowe nałożone na jednostkę przy jednoczesnym zachowaniu limitu etatów funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej i środków przeznaczonych na ich uposażenia. Dodał, że mając na uwadze potrzeby pracodawcy, określił skarżącemu nowe warunki służby, a w tym: uposażenie zasadnicze, dodatek za stopnień służbowy, dodatek za wieloletnią służbę i dodatek kontrolerski. W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił organowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez pominięcie przy wydaniu decyzji, że: a) dodatek kontrolerski, jak również jego wysokość (od 2 % do 50 % uposażenia) przyznawany jest pod pewnymi warunkami (art. 148 ust. 1 i 2 ustawy o KAS i rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie dodatku kontrolerskiego) i jego przyznanie uzależnione jest od wykonywania zadań, na których przyznanie skarżący nie ma wpływu i może w dowolnym momencie otrzymać od organu zadania, które nie będą uprawniały do otrzymania dodatku kontrolerskiego i tym samym uposażenie zostanie ponownie skarżącemu obniżone; b) skarżący może zostać przeniesiony do innych komórek, gdzie zadania uprawniające do dodatku kontrolerskiego w ogóle nie będą wykonywane, i tym samym spowoduje to dodatkowe obniżenie uposażenia skarżącego, które już i tak organ obniżył o kwotę "[...]" zł. miesięcznie ("[...]" zł. w skali roku); c) uposażenie zasadnicze przed dniem wręczenia propozycji służby w wysokości 2,326 mnożnika kwoty bazowej wynikało z posiadanych przez skarżącego kwalifikacji zawodowych, wykształcenia i przebiegu dotychczasowej służby; wywiódł, że skarżący utracił zatem uposażenie zasadnicze, na które zapracował dotychczasową służbą i podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, natomiast na obecnym etapie organ pozbawia skarżącego tego uposażenia bez jakiegokolwiek merytorycznego i obiektywnego uzasadnienia, podając jedynie, że zaproponowane uposażenie w wysokości 2,210 kwoty bazowej nie odbiega od mnożnika przyznanego funkcjonariuszom na podobnych stanowiskach; W skardze zarzucono także naruszenie § 1 Porozumienia zawartego dnia 1 marca 2017 r. pomiędzy Szefem KAS a NSZZ Solidarność, który mówi, że uposażenie funkcjonariuszy będą miały wysokość nie niższą niż otrzymywane dotychczas uposażenie, podczas gdy uposażenie zasadnicze skarżącego zostało obniżone, ponieważ dodatek kontrolerski nie stanowi uposażenia zasadniczego, gdyż w każdym czasie może zostać przez organ odebrany. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i przywrócenie uposażenia zasadniczego w wysokości, którą posiadał przed wręczeniem propozycji służby, tj.: do mnożnika kwoty bazowej wynoszącego 2,326, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w przedłożonej skarżącemu propozycji służby. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi organ stwierdził, że przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, o którym mowa w art. 7 k.p.a., polegającego na ustaleniu wyższego uposażenia zasadniczego niż w propozycji, jest interes społeczny polegający na potrzebie zapewnienia sprawnej, efektywnej i skutecznej organizacji, m.in. poprzez dobór kadr gwarantujących osiągnięcie takich efektów. Wskazał, że przedkładając skarżącemu propozycję służby, w tym ustalając uposażenie zasadnicze i należne dodatki do uposażenia, działał w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, tj. art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, przepisy ustawy o KAS oraz przepisy wykonawcze. Podał, że przedkładając tą propozycję wziął pod rozwagę również ustalenia zawarte w Porozumieniu zawartym dnia 1 marca 2017 r. pomiędzy Szefem KAS a NSZZ Solidarność. Za nietrafiony uznał przy tym zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ § 1 tego Porozumienia, skoro w ust. 3 tego paragrafu ustalono, że warunki wynagrodzenia przedstawione w propozycji mogą przewidywać wysokość wynagrodzenia lub uposażenia na poziomie niższym niż dotychczasowe, gdy - tak jak w przypadku skarżącego - uposażenie zasadnicze funkcjonariusza odbiega (wzwyż) od uposażeń funkcjonariuszy pełniących służbę na takich samych stanowiskach. Organ nie zgodził się także z argumentacją skarżącego, jakoby funkcjonariusz został pozbawiony uposażenia zasadniczego, na które zapracował dotychczasową służbą i podnoszeniem kwalifikacji zawodowych bez jakiegokolwiek merytorycznego i obiektywnego uzasadnienia. Organ podkreślił bowiem, że propozycja określające nowe warunki pełnienia służby złożona została na podstawie art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, a w procesie przedkładania tego rodzaju propozycji sytuacja każdej osoby, a w tym i skarżącego, była rozpatrywana indywidualnie pod kątem przesłanek ustawowych, to jest: posiadanych kwalifikacji, doświadczenia zawodowego i miejsca zamieszkania. Wywiódł, że organ był zobligowany do zapewnienia właściwej obsady kadrowej zarówno pod względem liczby pracowników i funkcjonariuszy, jak i doboru pracowników i funkcjonariuszy. Podał, że brał pod uwagę konieczność zapewnienia realizacji zadań jednostki zgodnie z kwalifikacjami i przebiegiem dotychczasowej pracy i służby; uwzględnił także limit etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i środki finansowe przeznaczone na ich uposażenia. Dodał, że przedkładając skarżącemu propozycję służby wziął pod uwagę także rodzaj wykonywanych zadań służbowych w Drugim Dziale Kontroli Celno-Skarbowej Rynku, bowiem zgodnie z art. 148 ustawy o KAS i na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie dodatku kontrolerskiego, funkcjonariuszowi wykonującemu zadania kontrolne przysługuje dodatek kontrolerski. Zauważył, że taki dodatek został przyznany także skarżącemu, przy czym ocenił, że wbrew twierdzeniom skarżącego, dodatek ten nie stanowi wyrównania do uposażenia zasadniczego otrzymywanego przed 1 czerwca 2017 r. Końcowo stwierdził, że warunki otrzymywania dodatku kontrolerskiego są takie same dla wszystkich funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, a kryteria jego przyznawania mają charakter obiektywny. W piśmie procesowym z dnia 8 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze, a ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Przytoczył przy tym poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym sformułowane w zbliżonych tematycznie sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną, zostały zaś wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, sąd uchyla zaskarżoną decyzję w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją organu z dnia "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby. Podstawę materialnoprawną wydania tej decyzji stanowił art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, w świetle którego, "dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania". Nie może przy tym budzić wątpliwości, że wymienione w tym przepisie kryteria – takie jak: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania - odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Zdaniem Sądu, elementami nierozerwanie związanymi z przebiegiem dotychczasowej służby funkcjonariusza celnego są warunki, na jakich dany funkcjonariusz pełnił dotychczas służbę. Na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Te elementy winny być więc także wzięte pod uwagę przez organ przy składaniu funkcjonariuszowi propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby. Wymaga bowiem podkreślenia, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest objęty dalej idącymi gwarancjami trwałości niż klasyczne reguły stabilizacji stosunku pracy. Zgodnie bowiem z art. 60 Konstytucji RP "obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach". W orzecznictwie TK przyjmuje się, że przepis ten obejmuje nie tylko etap naboru do służby publicznej, lecz również – co ważne w niniejszej sprawie - zasady wykonywania tej służby, a także zasady zwalniania ze służby publicznej (zob. np. wyrok TK z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt K 51/12, OTK 2014, nr 1, poz. 4). Należy także podkreślić, że do państwa jako pracodawcy zastosowanie znajdują odmienne standardy konstytucyjne niż w odniesieniu do pracodawców prywatnych. W tych relacjach konieczne jest bowiem respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), jak też zasady działania organów państwa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a więc z wyłączeniem arbitralności (art. 7 Konstytucji RP). Swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest zatem znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców. Każda zatem zmiana warunków pełnienia służby, aby była dopuszczalna, musi być podyktowana obiektywnymi przyczynami. W przypadku zaś zmiany warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza, z czym mamy do czynienia także w niniejszej sprawie w związku z obniżeniem skarżącemu wysokości uposażenia zasadniczego, konieczne jest także wykazanie, że istnienie tych konkretnych przyczyn tworzy w danej sprawie interes społeczny, któremu należy przyznać pierwszeństwo przed słusznym interesem funkcjonariusza. Taki obowiązek organu wynika bowiem z art. 7 in fine k.p.a., w świetle którego, "w toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie czynności niezbędne (...) do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". W ocenie składu orzekającego Sądu w tej indywidualnej sprawie, argumenty podniesione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodzą, że organ ten, przy wydawaniu tej decyzji, uwzględnił zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. W dostateczny sposób wykazał także istnienie przyczyn, które w tej konkretnej sprawie tworzą interes społeczny, któremu należy przyznać pierwszeństwo przed słusznym interesem skarżącego. Podane zaś przez organ kryteria, którymi kierował się ustalając wysokość uposażenia zasadniczego skarżącego, są obiektywne, co w tej sprawie wyklucza przypisanie organowi arbitralności w działaniu. Nie sposób bowiem odmówić obiektywizmu twierdzeniom organu, że przedkładając skarżącemu nowe warunki pełnienia służby miał na uwadze rodzaj wykonywanych zadań służbowych w Drugim Dziale Kontroli Celno-Skarbowej Rynku, to jest w komórce organizacyjnej, w której zgodnie z propozycją, skarżący miałby pełnić służbę. Zgodnie bowiem z art. 148 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej i na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie dodatku kontrolerskiego, funkcjonariuszowi wykonującemu zadania kontrolne przysługuje dodatek kontrolerski w wysokości od 2% do 50 % uposażenia zasadniczego. Jak wykazał zaś organ, w związku z tym, że zakres wykonywanych przez skarżącego na zajmowanym stanowisku zadań służbowych znalazł się w katalogu zadań, za które przysługuje dodatek kontrolerski, organ przyznał ten dodatek skarżącemu (pismem z dnia 26 czerwca 2017 r.) w wysokości 2 % uposażenia zasadniczego na czas wykonywania zadań określonych w art. 148 ust. 1 ustawy o KAS, jako podstawowych zadań o charakterze ciągłym, biorąc pod uwagę m.in. rodzaj, stopień złożoności i uciążliwość wykonywanych zadań. Nie sposób przy tym uznać za uprawniony zarzutu naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 k.p.a., czego wyrazem miałoby być pominięcie przy wydaniu decyzji, że dodatek kontrolerski, jak również jego wysokość przyznawany jest pod pewnymi warunkami i jego przyznanie uzależnione jest od wykonywania zadań, na których przyznanie skarżący nie ma wpływu i może w dowolnym momencie otrzymać od organu zadania, które nie będą uprawniały do otrzymania dodatku kontrolerskiego i tym samym uposażenie zostanie ponownie skarżącemu obniżone. Jak słusznie wywiódł bowiem organ w odpowiedzi na skargę, dodatek ten nie stanowi wyrównania do uposażenia zasadniczego otrzymywanego przez skarżącego przed 1 czerwca 2017 r. Warunki otrzymywania dodatku kontrolerskiego są zaś takie same dla wszystkich funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, a kryteria jego przyznawania mają charakter obiektywny. Wymaga także podkreślenia, że zaproponowane skarżącemu uposażenie zasadnicze (według mnożnika 2,210 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej) mieści się w górnej granicy przedziału (1,974-2,481), jaki określono dla zaproponowanego skarżącemu stanowiska młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej w załączniku do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. poz. 446). Jak podał zaś organ, ustalając wysokość tego uposażenia uwzględnił także fakt, iż wysokość dotychczas otrzymywanego uposażenia zasadniczego skarżącego odbiegała od uposażeń funkcjonariuszy pełniących służbę na takich samych stanowiskach. Takie działanie organu pozostawało zaś w zgodzie z § 1 ust. 3 Porozumienia zawartego dnia 1 marca 2017 r. pomiędzy Szefem KAS a NSZZ Solidarność, w którym ustalono, że warunki wynagrodzenia przedstawione w propozycji mogą przewidywać wysokość wynagrodzenia lub uposażenia na poziomie niższym niż dotychczasowe, gdy - tak jak w przypadku skarżącego - uposażenie zasadnicze funkcjonariusza odbiega (wzwyż) od uposażeń funkcjonariuszy pełniących służbę na takich samych stanowiskach. Chybione jest zatem stawianie organowi zarzutu naruszenia ustaleń zawartych w tym Porozumieniu. Należy przy tym wyjaśnić, że Porozumienie to nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, a więc nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji określającej warunki pełnienia służby. Niemniej jednak uwzględnienie przez organ, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, postanowień tego Porozumienia, świadczy o realizacji przez ten organ, statuowanego w art. 7 k.p.a., obowiązku załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dlatego też, za chybiony uznać należy pogląd skarżącego, że utracił uposażenie zasadnicze, na które zapracował dotychczasową służbą i podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, bez jakiegokolwiek merytorycznego i obiektywnego uzasadnienia. Ocenić bowiem należy, że w tej konkretnej sprawie w warunkach przeprowadzanej gruntownej reformy Służby Celnej i Skarbowej interesem społecznym przemawiającym za ustaleniem skarżącemu uposażenia zasadniczego na niższym poziomie niż dotychczasowe jest dostosowanie wysokości tego uposażenia do tego, które otrzymują funkcjonariusze pełniący służbę na takich samych stanowiskach. Ponadto, na co również zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ zobligowany był do zapewnienia właściwej obsady kadrowej z uwzględnieniem także limitu etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i środków finansowych przeznaczonych na ich uposażenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.