II SA/Ol 884/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2008r. sprawy ze skarg: J. W., A. W., J. W. i Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie rejestracji pojazdu postanawia odrzucić skargi Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. W., reprezentowanego przez Ł. W., utrzymało w mocy decyzję z dnia "[...]", wydaną z upoważnienia Starosty przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego, którą organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z dnia "[...]" w sprawie rejestracji pojazdu marki "[...]" o nr rej "[...]". Rozstrzygnięcie to zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Ł. W. oraz reprezentowani przez niego A. J. i J. W., żądając uchylenia powyższej decyzji i orzeczenia co do istoty poprzez zwrot nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu z ustawowymi odsetkami i naliczenie tej opłaty zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 22 listopada 2007r. Ł. W. – jako skarżący oraz jako pełnomocnik J. W. i J. W. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego swojego oraz J. W. i J. W. w zaskarżonej decyzji, dotyczącej rejestracji pojazdu stanowiącego własność A. W.. Tego też dnia, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 8 listopada 2007r. Ł. W. jako pełnomocnik został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi A. W. w wysokości 200 zł. W piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2007r. Ł. W. oświadczył, iż w przedmiotowej sprawie skarżącym jest A. W.. Pozostałe osoby nie są skarżącymi, ponieważ zaskarżona decyzja nie naruszyła ich prawa czy interesu prawnego. Wyjaśnił, iż zaskarżając w jednym piśmie siedem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dotyczących rejestracji poszczególnych pojazdów, zamiarem jego było, aby w każdej sprawie skarżącym był właściciel oraz ewentualnie współwłaściciel każdego z rejestrowanych pojazdów. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu wniósł w imieniu A. W. o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia wpisu, uzasadniając, iż ze względu na sytuację materialną nie jest on w stanie uiścić go w żądanej kwocie. Pismem procesowym z dnia 30 grudnia 2007r. Ł. W. cofnął swoją skargę oraz skargę J. W. i J. W. oraz w załączeniu przedłożył wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy A. W. Postanowieniem z dnia 27 marca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 13 czerwca 2008r., tego dnia bowiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. W. na powyższe postanowienie (sygn. akt I OZ 374/08). W związku z tym, w dniu 21 lipca 2008r. pełnomocnik skarżącego został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 8 listopada 2007r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego - w zawitym terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 28 lipca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie jedynie A. W. legitymowany był do zaskarżenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", dotyczącej rejestracji pojazdu marki "[...]" pod nr rej. "[...]" stanowiącego jego własność. Pozostali skarżący potwierdzili brak interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej decyzji, wycofując wniesione skargi. Sąd nie mógł jednak badać dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skarg, jak i umorzyć postępowania sądowego w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270 ze zm.), ponieważ jest to możliwe tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W myśl zasady skargowości, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie uprawnionego podmiotu, posiadającego własny, konkretny interes prawny. Określając, w art. 50 § 1 i 2 wskazanej ustawy, krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi, ustawodawca nie przewidział podejmowania z urzędu przez sądy administracyjne kontroli legalności działalności administracji publicznej. Skoro J. Ł. I J. W nie posiadają legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotową decyzję, to z tego powodu ich skargi należało odrzucić jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 cytowanej ustawy. W niniejszej sprawie, na podstawie art. 220 § 3 powołanej ustawy, Sąd zobligowany był również do odrzucenia skargi A. W. Bowiem mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, pełnomocnik skarżącego nie uiścił wpisu sądowego. Wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i § 2 od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. W myśl zaś art. 220 § 1 powołanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 tej ustawy). Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.