II SA/Ol 885/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat J.D. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: 1. przyznać adwokat J.D. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto powiększonej o należny podatek VAT; 2. odmówić adwokat J.D. zwrotu wydatku na opłatę skarbową za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Po zapadnięciu wyroku o oddaleniu skargi przyznano skarżącej prawo pomocy w postaci ustanowienia na jej rzecz adwokata. Do pełnienia tej funkcji Okręgowa Rada Adwokacka w Olsztynie wyznaczyła adwokat J.D. Złożyła ona pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej i dowód uiszczenia przez siebie opłaty skarbowej od tego pełnomocnictwa, a następnie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zawierającą wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz oświadczenie, iż nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; w skrócie p.p.s.a.) stanowiący, iż wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynosząca 240 zł. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu adwokatowi wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto (240 zł x 75%), powiększonej o należny podatek VAT. W skład kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa w rozpatrywanym przypadku nie wchodzi natomiast wydatek na opłatę skarbową od pełnomocnictwa, co jest konsekwencją nie tylko tego, że złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w sprawach świadczeń socjalnych nie podlega opłacie skarbowej [art. 2 ust 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 z późn. zm.)], lecz już samego faktu, iż ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa (art. 244 § 2 p.p.s.a.). Wobec powyższego, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.