II SA/Ol 886/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Asesor WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005 r. sprawy ze skargi R. G. na pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie wręczenia aktu mianowania postanawia: odrzucić skargę Stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz na inne akty lub czynności z zakresu administracji dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także skarg na bezczynność organów w takich przypadkach. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na pismo Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]" r., nr "[...]" informujące aplikanta celnego R. G. o przesłaniu w załączeniu aktu mianowania do służby stałej w Izbie Celnej w O. W ocenie Sądu zaskarżone pismo nie jest decyzją, gdyż zawiera ono jedynie informację, w jaki sposób został skarżącemu przekazany akt mianowania oraz gdzie należy odesłać jeden podpisany egzemplarz tego aktu. Pisma tego w żadnej mierze nie można uznać za indywidualne rozstrzygnięcie w sprawie z zakresu administracji publicznej kształtujące w sposób władczy sytuację prawną funkcjonariusza celnego. Nie jest to też czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy. Z powyższych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § l pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.