II SA/Ol 886/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Katarzyna Matczak (spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skarg W. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia "[...]"; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących W. S. i A. S. kwotę 500 zł ( pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Po rozpatrzeniu wniosku B. T. i S. T. z dnia 12 października 2004r., Burmistrz Miasta, działając na podstawie art. l ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. l, art. 60 ust. l, 2 i 4, art. 61 ust. l i art. 64 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), decyzją z dnia "[...]", ustalił dla inwestorów warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku hotelu o pomieszczenia rehabilitacji i pomieszczenia hotelowe na terenie działek oznaczonych nr geod. "[...]" i "[...]" położonych w miejscowości T. gm. P. W uzasadnieniu podano, iż planowana rozbudowa hotelu o pomieszczenia rehabilitacji i hotelowe jest zaliczana do przedsięwzięć, które nie oddziałują negatywnie na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, póz. 1490). Wyjaśniono, iż przeprowadzona analiza w trybie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (DZ.U. Nr 164, póz. 1588) pozwoliła na wydanie decyzji o warunkach zabudowy wobec spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu z dnia 23 grudnia 2004r. W. S. i A. S. wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podali, że są właścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]" położonej w T. gm. P. sąsiadującej z działką inwestorów i ustalone warunki zabudowy pogorszą warunki krajobrazowe ich nieruchomości, co stanowi naruszenie art. l ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozbudowa hotelu w granicach przedstawionych w decyzji zmniejszy także atrakcyjność i wartość ich nieruchomości. Od decyzji tej odwołanie złożył także M. P., który wniósł o jej uchylenie wobec pominięcia go jako strony toczącego się postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z "[...]", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W dniu 10 czerwca 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia "[...]" znak "[...]" i decyzją z dnia "[...]" znak "[...]", działając na podstawie art. 156 § l pkt 2 w zw. z art. 157 § l i art. 158 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdziło w całości nieważność własnej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia "[...]" ustalającą warunki zabudowy na rzecz B. i S. T. Podano w motywach rozstrzygnięcia, iż uzasadnienie decyzji "[...]" nie odpowiadało treści podjętego rozstrzygnięcia, jak również decyzja nie została skierowana do inwestorów, co stanowiło naruszenie art. 109 § l Kpa. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania W. i A. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 59 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, póz. 717, ze zm.) oraz art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071, ze zm.), decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia "[...]". W uzasadnieniu wskazano, iż wobec wycofania odwołania przez M. P. pozostawiono je bez rozpoznania. Wyjaśniono, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanej rozbudowy budynku hotelowego o pomieszczenia rehabilitacyjne i hotelowe na terenie działek o nr geod. "[...]" i "[...]" w miejscowości T., gm. P. spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie zarzutu naruszenia walorów krajobrazowych wyjaśniono, iż pojęciem tym ustawodawca posłużył się w art. l ust. 2 pkt 2 ustawy i ma ono charakter niedookreślony. Walory krajobrazowe to wartości odwołujące się do ocen pozaprawnych i muszą być brane pod uwagę przy planowaniu, jednakże obowiązek uwzględniania tych wartości nie oznacza, iż są one objęte bezwzględną ochroną. Przesądza o tym zapis art. 6 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wykonywanie prawa własności jest możliwe o ile nie narusza chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich. W niniejszej decyzji określono zaś, iż inwestycja nie powinna być uciążliwa dla otoczenia, nie może pogarszać warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich, a także wpływać niekorzystnie na środowisko. Podkreślono, iż analiza funkcji oraz cech zabudowy opracowana na potrzeby tego postępowania potwierdziła, że zagospodarowanie działek "[...]" i "[...]" w T. gm. P. nie narusza walorów krajobrazowych i nie ma negatywnego wpływu na środowisko. Jej lokalizacja i kierunek rozbudowy nie narusza interesów osób trzecich, a w szczególności nie zasłania widoku na jezioro. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie W. S. i A. S. wnieśli o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości i oddalenie wniosku, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucili podjętemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa tj. art. 156 § l pkt 2 Kpa polegające na wydaniu kwestionowanej decyzji z naruszeniem art. 61 ust. l pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż ustalono warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestorów i z naruszeniem rozporządzenia "[...]" Wojewody z dnia "[...]"kwietnia 2003r. w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa (Dz. U. Woj. "[...]"). Wskazali również na naruszenie art. 7 i art. 107 § 2 i § 3 Kpa poprzez brak przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla obszaru sąsiadującego z terenem lokalizacji inwestycji. Wyjaśnili, że decyzja ustalająca warunki zabudowy stosownie do art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winna być zgodna także z innymi obowiązującymi przepisami prawa. Działki nr "[...]" i "[...]" w T. gm. P. położone są na terenie objętym obszarem chronionego krajobrazu Puszczy "[...]". Bezspornym jest, iż w momencie wydawania decyzji przez organy orzekające w tej sprawie obowiązywało wskazane rozporządzenie Wojewody. Poza tym wniosek inwestorów winien bydrozpatrzony z uwzględnieniem przepisów o ochronie środowiska, w tym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportów o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, póz. 2573). Wskazali na naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, która określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany na danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Przeprowadzona w sprawie analiza w ich ocenie nie odpowiada wymaganiom wynikającym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Wyjaśniło, iż powołane przez stronę skarżącą rozporządzenie Wojewody w sprawie utworzenia obszarów chronionego krajobrazu nie wprowadza zakazu rozbudowy istniejących obiektów. Poza tym okoliczność, iż planowana inwestycja znajduje się na terenie objętym rozporządzeniem nie wymaga przeprowadzenia postępowania w zakresie spełnienia wymogów, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportów o oddziaływaniu na środowisko. Nie jest słuszny zarzut braku przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku hotelu o pomieszczenia rehabilitacyjne i hotelowe na terenie działek nr "[...]" i "[...]" w T. gm. P., bowiem stanowi ona załącznik nr 2 graficzny i tekstowy decyzji organu I instancji. Fakt oponowania sąsiadów przed planowaną inwestycją nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż zadem przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości na wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006r. skarżący przedłożyli pismo z dnia 4 stycznia 2006r., w którym dziesięcioro mieszkańców T. gm. P. wyraziło poparcie dla stanowiska skarżących kwestionujących ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji rozbudowy działalności hotelarsko-gastronomicznej Państwa T. prowadzonej w najbliższym sąsiedztwie ich domów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie o zgodności z ustawami zaskarżonych decyzji administracyjnych. Jak stanowi art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonej decyzji wyłącznie w zakresie jej legalności, a więc z punktu widzenia jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Wzruszenie decyzji może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Tego rodzaju naruszenie prawa sąd stwierdził w niniejszej sprawie. Wskazać należy także, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać należy na naruszenie przepisów postępowania. Zasada dwuinstancyjności postępowania jest konstytucyjną zasadą stanowioną przez art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. W postępowaniu administracyjnym powyższa zasada została zagwarantowana art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071, ze zm.) zwanej dalej: Kpa, zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, iż każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ I instancji. W nauce prawa nie ma zgodności co do charakteru prawnego odwołania, jednakże za trafne i wystarczające w ocenie Sądu jest ujmowanie odwołania jako środka zaskarżenia w znaczeniu przyjętym przez B. Adamiak [Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, AUW No 503, Prawo LXXXVIII, Wrocław 1980], tj. jako instytucji procesowej, za pomocą której uprawnione podmioty mogą żądać weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych w celu ich kasacji lub reformacji. Postępowanie odwoławcze jest oparte w pełni na zasadzie skargowości, bowiem może być ono uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej, jaką jest wniesienie odwołania, nigdy zaś nie może być wszczęte z urzędu. Odwołanie strony, jak wynika z art. 128 Kpa nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Odwołanie takie jest niewątpliwie podaniem w rozumieniu art. 63 § l Kpa j może być pozostawione bez rozpatrzenia jedynie wówczas, gdy odwołujący się nie usunie w terminie braków odwołania nie czyniącym zadość wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych - art. 64 § 2 Kpa. W mniejszej sprawie odwołania od decyzji organu I instancji wniesione zostały przez W. i A. S. oraz M. P., zaś organ odwoławczy merytorycznie rozpatrzył tylko odwołanie W. i A. S. nie rozstrzygając procesowe o odwołaniu M. P. Jedynie w uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, iż wobec cofnięcia odwołania przez tę stronę postępowania jej odwołanie pozostawiono bez rozpoznania. Wyjaśnić należy w tym miejscu, że okoliczność cofnięcia odwołania przez stronę nie rodzi skutku w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania, gdyż art. 64 § 2 Kpa jednoznacznie określa sytuacje, które uprawniają do pozostawienia pisma strony bez rozpoznania. Żadna z powołanych okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła, bowiem organ nie wzywał odwołującego się do uzupełnienia braków wniesionego odwołania. Fakt późniejszego cofnięcia do wołania przez M. P. skutkował koniecznością podjęcia rozstrzygnięcia w stosunku do tej strony postępowania w oparciu o zapis art. 105 § l Kpa. Poza tym okoliczność cofnięcia wniesionego odwołania nie stanowi o utracie przymiotu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla sąsiadującej nieruchomości, nawet w sytuacji gdy strona wnosi o jej pominięcie, jak miało to miejsce w piśmie M. P. z dnia 23 marca 2005r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wobec powyższego decyzja Kolegium winna być doręczona również M. P., zaś z przekazanych akt administracyjnych tej sprawy wynika, ze organ odwoławczy nie doręczył zaskarżonej decyzji temu uczestnikowi postępowania, który brał udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym ze skargi Państwa S. i podzielił zarzuty wniesionej przez nich skargi. Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skarg, iż doszło do naruszenia przepisów prawa - art. 61 ust. l pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, póz. 717, ze zm.), rozporządzenia nr "[...]"Wojewody z dnia "[...]" w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa (Dz. U. Woj. "[...]") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportów o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, póz. 2573) poprzez nieuwzględnienie zapisów tych aktów prawa przy wydaniu zaskarżonych decyzji należało uznać, że są one uzasadnione. Stosownie do art. 61 ust. l pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia następujących warunków; (...) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, iż takimi przepisami odrębnymi są przepisy ustawy prawo ochrony środowiska, czy też przepisy ustawy o ochronie przyrody. W art. 6 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880, ze zm.) ustawodawca enumeratywnie określił formy ochrony przyrody, przy czym jedną z nich jest ustanowienie obszaru chronionego krajobrazu. Z art. 24 ust. l pkt 2 tej ustawy wynika, że na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone określone zakazy, m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Wymaga odnotowania, iż wprawdzie akt ten wszedł w życie z dniem l maja 2004r. [poza wyjątkami nie mającymi wpływu dla sprawy] i zastąpił uprzednio obowiązującą w tym przedmiocie ustawę z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001 r. Nr 99, póz. 1079, ze zm.), to na mocy art. 153 nowej ustawy formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. l pkt 1-4 i 6-10, utworzone lub wprowadzone przed dniem wejścia w życie ustawy stają się formami ochrony przyrody w rozumieniu niniejszej ustawy. Z rozporządzenia Nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu, obowiązującego w dacie orzekania przez organy obu instancji w tej sprawie, wynika że działki o nr ewid. "[...]" i "[...]" będące własnością B. i S. T. położone w miejscowości T. gm. P., dla których ustalono warunki zabudowy znajdują się na terenie objętym regulacja wskazanego rozporządzenia. Wprawdzie, jak wynika z załączonego do akt administracyjnych fragmentu mapy topograficznej z naniesionymi granicami obszarów chronionego krajobrazu stanowiącego załącznik Nr "[...]" do rozporządzenia Wojewody działki, dla których ustalono warunki zabudowy położone są na terenie Ochrony "[...]", nie zaś jak podano w skardze na terenie Puszczy "[...]", jednakże okoliczność ta pozostaje bez znaczenia, bowiem identyczne zapisy dotyczą ograniczeń w inwestowaniu dla obu wskazanych terenów. Z § 2 ust. l rozporządzenia Wojewody wynika, że na terenie obszarów chronionego krajobrazu, o których mowa w § l ust. l zakazuje się lokalizowania nowych obiektów zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Już tylko ten zapis wymagał aby organy orzekające w sprawie dokonały w ramach postępowania administracyjnego ustalenia, czy planowana inwestycja Państwa T., polegająca na rozbudowie istniejącego budynku hotelowego o pomieszczenia rehabilitacyjne i hotelowe w sposób przedstawiony na załączniku do wniosku z dnia 12 października 2004r. obejmującego, jak podano, rozbudowę w oparciu o jedną ze ścian istniejącego budynku, w wyniku której dwukrotnie zwiększona zostanie powierzchnia hotelu, nie stanowi takiej właśnie lokalizacji nowego obiektu. Wprawdzie w decyzji organu I instancji znalazł się zapis, iż planowana inwestycja jest zaliczana do przedsięwzięć, które nie oddziałują negatywnie na środowisko w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, póz. 1490), jednakże w aktach administracyjnych brak jest informacji na podstawie jakich materiałów dowodowych i dokonanych ustaleń organ dokonał takiego stwierdzenia. W oparciu o przekazane Sądowi akta administracyjne sprawy stwierdzić należy, iż powyższy zapis nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym, co uzasadnia stwierdzenie, iż został uczyniony w sposób całkowicie dowolny. Zapis w decyzji organu I instancji budzi uzasadnione wątpliwości Sądu wobec brzmienia § 3 ust. l pkt 10 lit. c rozporządzenia z 24 września 2002r., zgodnie z którym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko: m.in. w turystyce i wypoczynku są to ośrodki wypoczynkowe lub hotele, umożliwiające pobyt nie mniej niż 100 osób, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, usytuowane na terenie znajdującym się w odległości 500 m od otuliny parku narodowego lub rezerwatu przyrody, a w przypadku braku otuliny w odległości l km od granicy rezerwatu przyrody lub na gruntach graniczących z obszarem terenów rolnych lub leśnych. Wprawdzie w dacie orzekania przez organ odwoławczy powołane rozporządzenie już nie obowiązywało [utraciło moc z dniem 7 grudnia 2004r.] lecz zostało zastąpione przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, póz. 2573, ze zm.), które w § 3 ust. l pkt 49 zawiera zapis, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać nast. rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: ośrodki wypoczynkowe lub hotele umożliwiające pobyt nie mniej niż 100 osób, poza obszarami miejskimi wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Nadto z § 4 tego rozporządzenia wynika, że parametry tego samego rodzaju charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Zatem twierdzenie organu odwoławczego, wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż wobec lokalizacji obiektu, którego rozbudowa jest planowana na terenie objętym rozporządzeniem Wojewody nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w zakresie spełnienia wymogów wynikających z prawa o ochronie środowiska, a tym samym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. jest nieuprawnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając jako organ odwoławczy, stosownie do wyżej powołanej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, miało obowiązek merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości. Kontrola taka będzie zatem kontrolą pełną polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, co wynika wprost z art. 138 Kpa (wyrok NSA z 24 czerwca 1998r. sygn. II SA 1379/97, niepublikowany). Nadto organ odwoławczy rozpatrując odwołanie obowiązany jest stosować przepisy z daty orzekania przez ten organ (patrz: uchwałą NSA z 19 stycznia 1998r. OPK 38/97). Na uwzględnienie zasługuje zatem zarzut skarżących, iż brak postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wyjaśnienia, czy planowana inwestycja nie narusza z uwagi na lokalizację nieruchomości wnioskodawców wymogów ustawy o ochronie przyrody i ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, zobowiązujących organy orzekające w sprawie do pełnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Naruszenie tych przepisów postępowania miało zdaniem Sądu istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność, iż do akt administracyjnych sprawy, po wydaniu przez organ II instancji zaskarżonej decyzji, zostało dołączone pismo oznaczone jako "oświadczenie" pełnomocnika S. T. - p. D. T. - z którego wynika, iż w efekcie rozbudowy budynku pensjonatowego o pomieszczenia rehabilitacyjne i pokoje hotelowe umożliwiony zostanie pobyt nie więcej niż dla 100 osób, nie ma wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia przez Sąd. Po pierwsze zwrócić należy uwagę, iż pismo to nie posiada daty, zaś z numeracji kart w aktach administracyjnych wynika niewątpliwie, że nie było ono znane organom orzekającym w tej sprawie przed wydaniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nie mogło zatem stanowić dowodu, który mógł być poddany ocenie w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie. Po drugie zaś oświadczenie to zostało złożone przez D. T. na podstawie przedłożonego pełnomocnictwa, którego własnoręczność podpisu potwierdzono notarialnie w dniu "[...]"maja 1999r. Z treści tego pełnomocnictwa wynika, że zostało ono udzielone wskazanemu pełnomocnikowi przez zarząd spółki pod firmą "A" Sp. z o.o. z siedzibą w T., w imieniu którego działali S. T. i B. T., działający jako organ osoby prawnej. Wniosek zaś o ustalenie warunków zabudowy z dnia 12 października 2004r. złożyły osoby fizyczne tj. S. T. i B. T. nie zaś spółka, która udzieliła pełnomocnictwa D. T. W tym stanie rzeczy skoro rozstrzygnięcie sprawy wymaga poczynienia dodatkowych istotnych ustaleń oraz ponownej ich oceny z uwzględnieniem art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zapisów rozporządzenia Wojewody oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. należało na podstawie art. 145 § l pkt l lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec, jak w pkt I sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego - pkt. II sentencji wyroku - uzasadnia przepis art. 200 cytowanej ustawy, zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji znajduje oparcie w art. 152 powołanej ustawy.