II SA/Ol 886/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. G. na niewykonanie przez Koło Łowieckie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia "[...]", sygn. akt "[...]" I. wymierza Kołu Łowieckiemu grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych) za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia "[...]", sygn. akt "[...]"; II. stwierdza, że bezczynność Koła Łowieckiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Koła Łowieckiego na rzecz skarżącego kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014r. (sygn. akt II SAB/Ol 154/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zobowiązał Akademickie Koło Łowieckie "[...]" w O. do rozpoznania wniosku P. G. – redaktora naczelnego dziennika "[...]" z dnia 23 lipca 2014r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że nie budzi wątpliwości fakt, że wniosek z dnia 23 lipca 2014r. dotyczył informacji o charakterze publicznym i został skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Podano, że wprawdzie żądanie to pochodziło od prasy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa prasowego, ale stosownie do art. 3a tej ustawy podlegało ono rozpatrzeniu przez Akademickie Koło Łowieckie "[...]" w O. w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a nie w art. 4 Prawa prasowego. Wyjaśniono, że na gruncie spraw z zakresu informacji publicznej bezczynność zachodzi w szczególności wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest ograniczeniem opisanym w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy). W związku z tym Sąd uznał, że Akademickie Koło Łowieckie pozostaje w bezczynności w sprawie wniosku strony skarżącej z dnia 23 lipca 2014r., ponieważ nie został on dotychczas załatwiony w żaden z opisanych wyżej sposobów. Prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 23 stycznia 2015r. Pismem z dnia 9 lutego 2015r. P.G. - redaktor naczelny dziennika "[...]" wystąpił do Kola Łowieckiego "[...]" w O. o wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 listopada 2014r. (sygn. akt II SAB 154/14) Następnie pismem z dnia 27 lipca 2015r. redaktor naczelny dziennika "Łowiecki", reprezentowany przez radcę prawnego M. T.-T., wystąpił ze skargą na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 listopada 2014r. (sygn. akt II SAB/Ol 154/14), żądając wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że pomimo uprawomocnienia wyroku i wezwania skarżącego organ nie rozpoznał wniosku przez 5 miesięcy, powtórnie działając niezgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, a w związku z tym należy przyjąć, że postępowanie organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego zasadnym jest wymierzenie organowi grzywny w wysokości znaczącej, tak aby miała ona charakter represyjny, jak i prewencyjny na przyszłość. W odpowiedzi na skargę Akademickie Koło Łowieckie "[...]" w O., reprezentowane przez radcę prawnego A. J., wniosło o oddalenie skargi. Podano, że w wyroku z dnia 20 listopad 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 23 lipca 2014r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. Doręczenie to nastąpiło w dniu 23 stycznia 2015r. Wyjaśniono, że wykonując przedmiotowy wyrok Akademickie Koło Łowieckie "[...]" w O. rozpoznało wniosek skarżącego w piśmie z dnia 5 lutego 2015r. W związku z tym wskazano, że zarzut niewykonania wyroku jest nieprawdziwy, a wniosek o wymierzenie grzywny – nieuzasadniony. W piśmie z dnia 14 września 2015r. pełnomocnik skarżącego – odpowiadając na wezwanie Sądu – poddała, że skarżący nie otrzymał pisma organu z dnia 5 lutego 2015r. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 5 listopada 2015r. pełnomocnik organu wniosła o odroczenie rozprawy celem zareklamowania przesyłki pocztowej zawierającej odpowiedź na wniosek z dnia 23 lipca 2015r. Ponadto wyjaśniła, że pismem tym organ nie udzielił odpowiedzi na część pytań, uznając że dotyczą one informacji o charakterze prywatnym, a nie publicznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Podnieść należy, iż zgodnie z powszechnie przyjmowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność występuje w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności, liczonego od dnia doręczenia akt organowi (por. L. Żukowski – glosa do postanowienia NSA z 12 maja 1998r. Sygn. akt IV SA 1317/96, OSP z 1999r. Nr 3 poz. 57, Jan P. Tarno - Komentarz do ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warzsawa 2006 str. 333). W niniejszej sprawie niesporna jest okoliczność, że akta administracyjne wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2014r. (sygn. akt II SAB/Ol 886/15) zostały doręczone Akademickiemu Kołu Łowieckiemu "[...]" w O. w dniu 23 stycznia 2015r. Zatem z tym dniem zaczął biec termin 14 dni do załatwienia przedmiotowej sprawy. Przy czym w przedmiotowym wyroku z dnia 20 listopad 2014r. Sąd wyraźnie stwierdził, że wniosek z dnia 23 lipca 2014r. dotyczył informacji o charakterze publicznym i został skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne. W związku z tym Sąd uznał, że winien być on załatwiony w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014r. poz. 782 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), czyli albo informacja winna być udostępniona - zgodnie z art. 13 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - bez zbędnej zwłoki, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też winna być wydana - na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W niniejszej sprawie organ podał, że wykonał wyrok Sądu zobowiązujący go do załatwienia wniosku skarżącego, powołując się na pismo prezesa Akademickiego Koła Łowieckiego w Olsztynie z dnia 5 lutego 2015r., skierowanego do skarżącego. Podnieść jednak należy, że pismo to zostało wprawdzie nadane listem poleconym, ale bez zwrotnego potwierdzenia jego odbioru, zaś strona skarżąca nie potwierdziła faktu otrzymania tego pisma. W tej sytuacji w ocenie Sądu organ nie wykazał, aby doręczył stronie skarżącej pismo, stanowiące odpowiedź na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a tym samym nie wykazał, że wykonał wyrok Sądu. Z przekazanych Sądowi akt sprawy i znajdującego się w nich dowodu nadania pisma z dnia 5 lutego 2015r. nie wynika bowiem, jakie pismo zostało skierowane do strony skarżącej. Brak jest także jakiekolwiek potwierdzenia, że pismo to zostało stronie skarżącej doręczone, a jeśli zostało doręczone – brak potwierdzenia, że odebrała je osoba uprawniona. Niezasadny był przy tym wniosek pełnomocnika organu o odroczenie rozprawy celem zareklamowania przesyłki pocztowej, gdyż to na organie ciąży obowiązek wykazania, że wykonał wyrok i nie może to się odbywać kosztem szybkości postępowania prowadzonego przed sądem. Ponadto podnieść należy, że w piśmie z dnia 5 lutego 2015r., na które powołuje się organ, odmówiono udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 5, 6 i 7 wniosku skarżącego z dnia 23 lipca 2014r., wskazując że są to informacje prywatne. Podkreślić zatem należy, że w przedmiotowym wyroku z dnia 20 listopada 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie jednoznacznie stwierdził, że pytania zawarte we wniosku z dnia 23 lipca 2014r. dotyczą informacji publicznej. W związku z tym organ, będąc z mocy art. 153 p.p.s.a. związany oceną prawna i wskazaniami co do dalszego postępowania, nie może dokonywać własnej oceny zadanych pytań. W przypadku zaś odmowy udzielenia odpowiedzi na wniosek, musi wydać decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Przy czym do decyzji tej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Skoro zaś organ nie wydał w tym zakresie decyzji, to także z tego względu nie można uznać, że wyrok Sądu został wykonany. W związku z powyższym zaistniały podstawy do wymierzenia grzywny. Należy przy tym zaznaczyć, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określa przepis art. 154 § 6 p.p.s.a., odwołujący się w swojej treści do ogłaszanej corocznie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów, wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Zatem w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy nie jest konieczne, aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika. Wymierzając grzywnę w wysokości 200 zł Sąd uznał, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy będzie to kwota adekwatna do stopnia zawinienia ukaranego nią organu. Sąd wziął bowiem pod uwagę fakt, że w niniejszej sprawie podmiot zobowiązany do załatwienia wniosku z zakresu informacji publicznej, nie jest organem administracji publicznej, który działa profesjonalnie, a w związku z tym może brakować mu doświadczenia w załatwianiu tego rodzaju spraw. Z tych samych względów Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, aby bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd uznał, że wymierzona kwota grzywny będzie miała charakter prewencyjny, tak aby sytuacja taka nie powtórzyła się w przyszłości. Z powyższych względów podstawie art. 154 § 1, 2 i § 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.