II SA/Ol 887/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2009r. sprawy ze skargi D. S., A. Z. oraz M.S. i S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]’. nr "[...]" w przedmiocie opinii o zgodności projektowanego podziału działki z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 4 maja 2009r. D.S., A. Z. oraz M. i S. S. wystąpili do Wójta Gminy o zaopiniowanie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projektowanego podziału nieruchomości, oznaczonej jako działki ewidencyjne nr "[...]" w obrębie nr 0005 M., a następnie o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału. Postanowieniem z dnia "[...]" Wójt Gminy zaopiniował negatywnie zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. Organ uzasadnił, iż we wstępnym podziale zaprojektowano drogę wewnętrzną o szerokości 5 m. Natomiast zgodnie z § 73 uchwały Rady Gminy nr "[...]" z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Milejewo, minimalna szerokość drogi wewnętrznej to 8 m. Zażalenie na to postanowienie wnieśli A. Z. i S. S., podnosząc, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) dojścia i dojazdy mogą mieć szerokość 5 m. Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zażalone postanowienie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium uznało za nieusprawiedliwione powoływanie się przez organ I instancji na szerokość dróg wewnętrznych i ciągów pieszych zapisaną w innych niż omawiana częściach planu. Wyjaśniono, iż niezgodność projektowanego podziału nieruchomości z zapisami planu powinna dotyczyć konkretnej nieruchomości i konkretnego zapisu planu i nie może być dorozumiana. Z zapisu § 73 wymienionej uchwały wynika, iż ciągi piesze i dojazdy do działek powinny mieć minimalną szerokość 5 metrów z zaleceniem zwiększenia do 8 metrów. Zatem zalecenie to można odczytywać jako stan pożądany, jednak nie bezwzględnie obowiązujący. Reasumując Kolegium uznało, iż z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika wprost, iż planowany podział jest niezgodny z tym planem. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie D. S., A. Z. oraz M. i S. S. wnieśli o zatwierdzenie podziału przedmiotowych nieruchomości. Podnieśli, iż w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym nie wykazano, że planowany podział nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Organ podniósł, iż na skutek wniesionej skargi ponownie przeanalizował akta sprawy i stwierdził, że brak było podstaw do przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wyjaśnił, iż przekazanie takie było nieuprawnione, ponieważ sugerowało konieczność poszukiwania przez organ I instancji innych okoliczności wydania opinii negatywnej o podziale nieruchomości. Kolegium przyznało rację skarżącym, że negatywna opinia o podziale nieruchomości nie znajdowała oparcia w przywołanych przez organ I instancji uregulowaniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, postanowieniem z dnia "[...]". nr "[...]" organ odwoławczy uwzględnił w całości skargę, w ten sposób, że uchylił własne postanowienie z dnia "[...]" oraz postanowienie Wójta Gminy M. z dnia "[...]". oraz orzekł co do istoty sprawy, pozytywnie opiniując zgodność projektowanego podziału działki nr "[...]", obręb M., gmina M.– z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 tej ustawy i uchylenia go. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. zezwala bowiem organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia "[...]". i poprzedzającego go postanowienia z dnia "[...]". Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 201 § 1 wskazanej ustawy.