II SA/Ol 89/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" Spółki "[...]" o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "[...]" Spółki "[...]" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia o sprostowaniu omyłki pisarskiej postanawia odmówić zwolnienia "[...]" Spółki "[...]" od kosztów sądowych. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu, "[...]" Spółka "[...]", zwana dalej Spółką, prowadząca działalność w przedmiocie wytwarzania energii elektrycznej (rubryka nr 2.7), wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych (rubryka nr 4), podnosząc, iż motywuje swój wniosek trudną sytuacją finansową. Jak wynika z oświadczenia o majątku i dochodach, wysokość kapitału zakładowego wynosi "[...]" (rubryka nr 6), ostatni rok obrotowy przyniósł "[...]" (rubryka nr 8), zaś stan rachunku bankowego na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wyniósł "[...]" (rubryka nr 9.3). Wskazać należy, iż w świetle art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, może być przyznane, gdy osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej ma charakter uznaniowy, a ponadto, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej ją do otrzymania prawa pomocy. To strona powinna zatem przekonać rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, że nie posiada wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym, nawet przy zachowaniu zasad należytej staranności, było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe. W warunkach niniejszej sprawy wniosek Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, iż zgodnie z wnioskiem Spółka prowadzi działalność w przedmiocie wytwarzania energii elektrycznej ("[...]") i jak wnosić należy z faktu przeniesienia na nią decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie siłowni wiatrowych, planuje w jej ramach realizację przedmiotowego zamierzenia. Mając to na uwadze, stwierdzić należy, że prowadząc działalność o takich rozmiarach, Spółka powinna zabezpieczyć środki pieniężne również na ponoszenie ewentualnych kosztów związanych z prowadzeniem związanych z tą działalnością spraw sądowych, a nie próbować przerzucić ciężar finansowania działalności Spółki w tym zakresie na Skarb Państwa. Wprawdzie Spółka powołała się na trudną obecnie sytuację finansową, lecz okoliczność ta sama w sobie nie może uzasadniać zwolnienia jej od wymaganych obecnie kosztów sądowych, czy to w całości, czy też w części. Zauważyć należy, iż koszty sądowe należy postrzegać jako normalne koszty działalności gospodarczej. Prowadzenie spraw sądowych związanych z tą działalnością jest bowiem elementem tej działalności i dlatego wymaga zabezpieczenia środków na ten cel na równi z koniecznością zapewnienia środków na bieżącą działalność (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 90/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem mimo trudności finansowych Spółka nie zaprzestała prowadzenia działalności i nie wskazała jednocześnie powodów, dla których inne koszty prowadzenia tej działalności mają pierwszeństwo nad kosztami sądowymi, to nie można przyjąć, iż wykazała, że w warunkach niniejszej sprawy uzasadnione jest zwolnienie jej od tych kosztów, czy to w całości, czy też w części. W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w sentencji.