II SA/Ol 890/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 18 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie rejestracji pojazdu postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. W. reprezentowany przez pełnomocnika Ł. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie rejestracji pojazdu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 4 sierpnia 2008r. pełnomocnik skarżącego został ponownie wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec spełnienia warunku skutecznego doręczenia zastępczego w postaci uprzedniego dwukrotnego awizowania doręczanej przesyłki uznano, że wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego, stosując w niniejszej sprawie fikcję prawną doręczenia przewidzianą w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. (w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. W niniejszej sprawie skutek doręczenia nastąpił w dniu 26 sierpnia 2008r. W związku z tym termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 2 września 2008r. Pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.