II SA/Ol 897/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wyznaczenia Dyrektora MOPS w "[...]" do załatwienia wniosku o udzielenie pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 26 § 3 w zw. z art. 26 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) w związku z wyłączeniem pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", jak też Kierownika tego Ośrodka od załatwienia sprawy dotyczącej udzielenia T. P. pomocy społecznej, wyznaczyło do załatwienia przedmiotowej sprawy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]". W uzasadnieniu wskazało, iż pismem z dnia "[...]" 2008r. działająca z upoważnienia Wójta Gminy Dywity Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" zwróciła się do Kolegium o wyznaczenie innego organu właściwego do załatwienia wniosku T. P. z dnia "[...]" 2008r. o udzielenie pomocy społecznej. Motywując wniosek wskazała, że wszyscy pracownicy ośrodka stosownie do art. 24 § 3 k.p.a. zostali wyłączeni od załatwienia przedmiotowej sprawy, w związku z czym organ stał się niezdolny do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem strony. Kolegium dodało, iż zgodnie z art. 26 § 3 k.p.a. jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2 tegoż przepisu, czyli organ wyższego stopnia może wyznaczyć inny podległy sobie organ do załatwienia danej sprawy. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie T. P. Podniosła, iż jej podanie dotyczyło udzielenia pomocy, jednakże przez organ który doprowadził jej rodzinę do ubóstwa, czyli przez Urząd Gminy w "[...]" i Wójta Gminy "[...]", nie dotyczył zaś ośrodka pomocy społecznej, który nie posiada osobowości prawnej. Wskazała, iż to Sąd powinien rozstrzygnąć w przedmiocie właściwego organu do udzielenia pomocy. W odpowiedzi na skargę Kolegium podniosło, iż skarżącej nie przysługuje prawo wniesienia skargi na postanowienie o wyznaczeniu organu, gdyż jest ono niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji. Nie kończy bowiem postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, iż przedmiotem skargi mogą być postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty, zatem (a contrario) skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie skarga dotyczyła orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia wniosku z zakresu pomocy społecznej. Wskazać należy, że wyznaczenie innego organu do załatwienia sprawy uregulowane zostało w art. 26 § 2 i 3 k.p.a., który to przepis upoważnia organ wyższego stopnia do wyznaczenia, do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ, w miejsce organu wyłączonego. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia powinien to uczynić, a zarówno w doktrynie jak i judykaturze przyjęto, że właściwy organ administracyjny wydaje w tym zakresie postanowienie. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnej kwestii wynikłej w toku postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie. Dlatego też na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy nie przysługuje zażalenie. Wskazać jedynie należy, iż takie postanowienie może być kontrolowane jedynie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ wyznaczony do rozpoznania sprawy. Skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przedmiot zaskarżenia nie jest objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego, to na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało orzec ja w sentencji.