II SA/Ol 9/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przydziału lokalu socjalnego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia B.P. wystosował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Urzędu Miejskiego w sprawie przydziału lokalu socjalnego. Postanowieniem z dnia "[...]" Kolegium uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione, wskazując iż sprawy z zakresu gospodarki mieszkaniowej podlegają obecnie regulacji prawa cywilnego. W skardze na to postanowienie B.P. zarzucił nierozpoznanie istoty sprawy i naruszenie art. 659-692 K.C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), zwanej w skrócie k.p.a., który w § 1 stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stanowisko tego organu ma w owym przypadku charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę bądź postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, bądź - według innych poglądów - czynności nadzorczej. Brak możliwości zaskarżenia takiego postanowienia bądź czynności wynika z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej w skrócie p.p.s.a., który nie wymienia tego rodzaju przedmiotu zaskarżenia. Aczkolwiek w pkt 1-4 przepis ten przewiduje kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmującą orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, lecz tylko na te, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie kończy natomiast postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani też nie służy na nie zażalenie. Należy wskazać, iż wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a., co prawda nie umożliwia zaskarżenia wydanego w jego wyniku postanowienia, spełnia jednak kryterium wyczerpania środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. w sprawie, której przedmiotem było niezałatwienie w terminie przez właściwy organ administracji publicznej sprawy przydziału lokalu socjalnego. Zatem skarżącemu przysługiwało (i nadal przysługuje) prawo wniesienia skargi do sądu, ale na bezczynność tego organu, a nie na postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. W związku z powyższym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a.