II SA/Ol 910/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wstrzymania budowy wiaty oddala skargę. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony) Postanowieniem z [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji") wstrzymał budowę wiaty, realizowanej przez [...] Spółkę A. (dalej: "spółka", "skarżąca"), bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, na działce [...]. PINB wyjaśnił, że postępowanie wszczęto na wniosek Prokuratora Rejonowego w [...], który na podstawie art. 182 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", zgłosił swój udział do postępowania. W wyniku oględzin ww. działki, przeprowadzonych 21 maja 2021 r., ustalono, że jest ona zabudowana budynkiem, który na podstawie decyzji z [...] r. wydanej przez Starostę [...] (dalej: "Starosta"), podlega rozbudowie w ramach inwestycji "Rozbudowa budynku gospodarczego z przeznaczeniem na magazyn sprzętu i maszyn rolniczych z pomieszczeniami biurowo-socjalnymi [...]". Ustalono też, że wzdłuż podłużnej ściany ww. istniejącego budynku gospodarczego, od jego północno-zachodniej strony wykonano wiatę. PINB opisał konstrukcję przedmiotowej wiaty, podając m.in., że jest ona wyższa od budynku gospodarczego, wzdłuż którego się znajduje. Słupy ustawione są w dwóch rzędach, a rząd słupów znajdujący się bliżej ściany budynku, oddalony jest od tej ściany o 92 cm. PINB ocenił, że wiata posiada samodzielną konstrukcję i nie jest w żaden sposób powiązana funkcjonalnie z budynkiem gospodarczym. Wskazał, że spółka podała, że rozpoczęła budowę wiaty w listopadzie 2020 r. i budowa nie jest zakończona, gdyż do wykonania pozostały drobne prace wykończeniowe. Inwestor wyjaśnił, że wiata przeznaczona jest na maszyny i sprzęt rolniczy. PINB zaznaczył, że Starosta odmówił wydania pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego o wiatę zadaszeniową, decyzją z [...] r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy. Ponadto wskazał, że spółka poinformowała, że z budynku magazynu sprzętu i maszyn rolniczych wykona wrota i drzwi w celu ułatwienia komunikacji z wiatą. Rozbudowa budynku o wiatę zmierzała do powiększenia możliwości magazynowych i ekspozycyjnych budynku gospodarczego, a całe przedsięwzięcie ma stanowić jedną bryłę powiązaną funkcjonalnie. Odnosząc się do tych wyjaśnień, PINB stwierdził, że wiata nie jest rozbudową budynku gospodarczego, gdyż stanowi ona niezależną konstrukcję, która może samodzielnie funkcjonować. W konsekwencji, chociaż spółka prowadzi na podstawie decyzji Starosty rozbudowę budynku gospodarczego, to budowy wiaty nie można zakwalifikować jako istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie mogą mieć zatem w sprawie zastosowania art. 50 – art. 51 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm.), dalej: "ustawa". PINB na podstawie oględzin i zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego uznał, że w świetle art. 36a nie można uznać budowy wiaty jako realizowanej w warunkach istotnego odstępstwa od zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego i warunków tej decyzji. Zauważył, że rozbudowa jest realizowana legalnie od strony południowo-zachodniej istniejącego budynku gospodarczego, a budowana od strony północno-zachodniej tego budynku, bez pozwolenia na budowę, wiata nie ma z nią związku. Dodał, że budowa wiaty nie mieści się w granicach pozwolenia na budowę, co potwierdza decyzja o warunkach o zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy budynku gospodarczego, która dotyczy określonej części ww. działki, a wiata znajduje się poza tym obszarem i wydana została odrębna decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wiaty. PINB stwierdził, że w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane opisana budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwzględniając powyższe, PINB stwierdził, że w sprawie należy zastosować procedurę legalizacji samowoli budowlanej przewidzianą w art. 48 ustawy. Wywiódł, że w ramach istotnych odstępstw nie jest możliwe dopuszczenie takich zmian, które prowadzą do realizacji innego obiektu pod względem istotnych gabarytów, sposobu użytkowania i innych warunków wskazanych w art. 36a ust. 5 ustawy. W przeciwnym razie tryb z art. 50 - art. 51 w związku z art. 36a ustawy uprawniałby do legalizacji każdego obiektu budowlanego na terenie wskazanym w pozwoleniu na budowę, o ile tylko inwestor legitymowałby się pozwoleniem na budowę jakiegokolwiek obiektu. Podkreślił, że o istotnych zmianach w realizacji obiektu budowlanego w stosunku do zatwierdzonego projektu i udzielonego pozwolenia na budowę można mówić tylko, gdy zmianie nie uległa tożsamość realizowanego obiektu. W złożonym zażaleniu spółka zarzuciła, że PINB błędnie uznał, że Prokurator mógł zgłosić swój udział w postępowaniu, gdyż w dacie złożenia przez Prokuratora zgłoszenia nie było ono wszczęte. Błędnie również PINB wszczął postępowanie na wniosek Prokuratora i uznał go za stronę postępowania. Spółka zakwestionowała też prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie jej stanowiska, że wiata nie może stanowić samodzielnego budynku z uwagi na odległość od ścian sąsiednich obiektów. Zarzuciła także, że organ pierwszej instancji pominął, że decyzje w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Wniosła ponadto o wyłączenie, na podstawie art. 24 § 3 k.p.a., od udziału w postępowaniu piastuna PINB z uwagi na brak obiektywizmu przy rozpoznawaniu sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB", "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. WINB stwierdził w uzasadnieniu, że ww. działka jest zabudowana budynkiem, który na podstawie decyzji Starosty jest rozbudowywany o budynek z pomieszczeniami biurowo-socjalnymi. Ta rozbudowa zlokalizowana jest od strony południowo-zachodniej istniejącego budynku. Natomiast przedmiotem postępowania jest wiata, którą samowolnie wybudowano przy istniejącym budynku gospodarczym, od strony północno-zachodniej. Wiata ma wymiary 63,64 m x 8,15 m i powierzchnię zabudowy 509,12 m2. WINB zaznaczył, że Starosta odmówił wydania pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Organ odwoławczy podzielił ocenę PINB, że choć na ww. działce inwestor prowadzi na podstawie decyzji Starosty rozbudowę budynku gospodarczego, to budowa wiaty nie może być zakwalifikowana jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków decyzji o pozwoleniu na budowę. Wiata stanowi odrębną inwestycję i z uwagi na to, nie mogą mieć w sprawie zastosowania art. 50 – art. 51 ustawy. W świetle art. 36a ustawy nie można uznać budowy wiaty za realizowaną w warunkach istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wydane pozwolenie na budowę obejmuje jedynie część rozbudowaną od strony południowo-zachodniej istniejącego budynku, o pomieszczenia socjalno-biurowe. Przedmiotowe pozwolenie na budowę nie przewiduje żadnych robót budowlanych na istniejącym budynku gospodarczym. Wynika to wprost z zatwierdzonego projektu, stanowiącego załącznik do decyzji z [...] r. Z porównania rzutu parteru (s. 43 projektu) i rzutu parteru – inwentaryzacja (s. 84 projektu) jednoznacznie wynika, że w istniejącym budynku gospodarczym wykonane zostało jedynie przejście komunikacyjne do rozbudowanej części socjalno-biurowej. Odstępstwa, do których odnosi się art. 36a ustawy, mogą dotyczyć tylko obiektu określonego w pozwoleniu na budowę, a nie innego obiektu czy obiektów. Musi więc istnieć tożsamość obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego dotyczą odstępstwa dokonane przy prowadzeniu robót budowlanych. Dodatkowo WINB wskazał, że z projektu budowlanego - mapy zagospodarowania terenu legalnie wykonywanej inwestycji i projektu przedmiotowej wiaty wynika, że legalnie prowadzona rozbudowa i samowolnie wybudowana wiata zlokalizowane są z innych stron istniejącego budynku i nie mają ze sobą styczności. WINB stwierdził, że przedmiotowa wiata nie stanowi rozbudowy budynku gospodarczego i stanowi samodzielną i niezależną konstrukcję i może samodzielnie funkcjonować. Z uwagi na jej gabaryty (63,64 m x 8,15 m) i powierzchnię 509,12 m2, nie znajduje się w dyspozycji art. 29 ustawy Prawo budowlane, wobec czego na jej realizację wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, prawidłowo wdrożono procedurę z art. 48 ustawy. Odnosząc się do wniosku o wyłączenie od udziału przedmiotowym w postępowaniu piastuna organu pierwszej instancji, WINB wyjaśnił, że byłoby to możliwe wyłącznie na podstawie z art. 25 § 1 k.p.a., gdyż przesłanki z art. 24 k.p.a. odnoszą się tylko do pracownika organu i nie mają zastosowana do osoby piastującej funkcję organu. W złożonej skardze spółka zarzuciła ww. postanowieniu naruszenie: - art. 15 k.p.a. polegające na braku rozpatrzenia sprawy, w szczególności zarzutów, zawartych w zażaleniu; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym przez: błędne uznanie wykonania dodatkowego zadaszenia za odrębny budynek, pominięcie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, oparcie rozstrzygnięcia na decyzjach, które wyrokiem z 14 września 2021 r. zostały uchylone przez WSA w Olsztynie oraz pominięcie wyjaśnień skarżącej; - art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej z uwagi na pominięcie przepisów prawa; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia PINB, w sytuacji gdy WINB powinien był zmienić postanowienie organu pierwszej instancji lub uchylić je; - art. 48 ust. 1, art. 36a i art. 83 ust. 1 ustawy przez uznanie, że budowa zadaszenia nie stanowi rozbudowy istniejącego budynku, na rozbudowę którego została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę i przyjęcie, że to zadaszenie jest samodzielną konstrukcją i może funkcjonować niezależnie do istniejącego budynku; - art. 50 i art. 51 ustawy przez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki wymienione w tych przepisach. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z wyroku WSA w Olsztynie z 14 września 2021 r., sygn. akt II SA/OI 506/21, na okoliczność uchylenia decyzji organów obu instancji, odmawiających pozwolenia na budowę. Ponadto, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Dodał, że ww. wyrok WSA w Olsztynie jest nieprawomocny i nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż ustalono, że przedmiotowa wiata stanowi samowolę budowlaną w oparciu o oględziny. Powyższą ocenę potwierdza również dokumentacja projektowa, stanowiąca załącznik do uchylonej przez Sąd decyzji Starosty o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę wiaty. W replice na odpowiedź na skargę skarżąca podniosła m.in., że WINB zakwestionował ww. wyrok, choć opierał swoje ustalenia na podstawie decyzji wydanych w tamtej sprawie. Zauważyła też, że WINB nie przesłał odpowiedzi na skargę Prokuratorowi Rejonowemu, a zatem nie uznał tego organu za stronę postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak ustalił PINB w toku oględzin przeprowadzonych 21 maja 2021 r., skarżąca spółka wybudowała na ww. działce wiatę o wymiarach 63,64 m x 8,15 m i powierzchni 509,12 m2. Wiata została posadowiona wzdłuż rozbudowywanego budynku gospodarczego i jest wyższa od tego budynku. Główna konstrukcja wiaty wykonana jest z elementów stalowych - słupów z rur kwadratowych o wymiarach 120 x 120 mm, płatwie są również stalowe, natomiast krokwie, na których ułożono łaty i zamocowano pokrycie, drewniane. Wiatę stanowią słupy, które zostały ustawione w dwóch rzędach. Rząd słupów znajdujący się bliżej ściany budynku, oddalony jest od tej ściany o 92 cm i jest wyższy od słupów zewnętrznego rzędu wiaty. Połać dachowa jest wydłużona poza rzędy słupów i z jednej strony tworzy okap, a z drugiej sięga ponad dach budynku, wzdłuż którego została zbudowana wiata. Wiata jest nie obudowana. Powyższe ustalenia, dokonane w toku oględzin, pozwalają na jednoznaczną ocenę, że wiata stanowi samodzielną konstrukcję, niepowiązaną z budynkiem gospodarczym, wzdłuż którego została posadowiona. Fakt ten wynika także z projektu architektoniczno-budowlanego z października 2020 r., dotyczącego rozbudowy budynku gospodarczego z przeznaczeniem na magazyn sprzętu i maszyn rolniczych o wiatę zadaszeniową. Z projektu tego (s. 17 – opis techniczny i s. 24- 26 i s. 29 rzuty fundamentów, przyziemia i dachu) nie wynika, aby np. konstrukcja wiaty czy dachu była wsparta o ścianę budynku gospodarczego lub oba obiekty miały wspólne fundamenty, dach, bądź też w jakikolwiek inny sposób były ze sobą powiązane konstrukcyjnie. Bez prawnego znaczenia jest ocena spółki, że wszystkie obiekty budowlane na działce mają tworzyć "jedną bryłę, powiązaną kolorystycznie i funkcjonalnie", co ma ułatwić skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej, a także to, że jest to jedno przedsięwzięcie, związane lokalizacyjnie i celowościowo (gospodarczo). Zaznaczyć wypada, że zgodnie z art. 33 ust. 1 zd. drugie ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.), dalej: "ustawa", skarżąca mogła etapowo rozbudowywać istniejący budynek gospodarczy o budynek socjalno-biurowy i o wiatę, uzyskując stosowne pozwolenia na budowę, skoro uznała celowość takiego przedsięwzięcia. Bezspornie jednak, budowa wiaty nastąpiła bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Prawidłowo zatem organy nadzoru budowlanego uznały, że przedmiotowa wiata jest obiektem niezależnym od budynku gospodarczego, wzdłuż którego została posadowiona. Prawidłowo też uznały, że wykonanie tego obiektu budowlanego nie było realizowane w ramach rozbudowy prowadzonej na podstawie decyzji Starosty z [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na magazyn sprzętu i maszyn rolniczych z pomieszczeniami biurowo-socjalnymi. W opisie technicznym zatwierdzonego ww. decyzją projektu architektoniczno-budowlanego z sierpnia 2019 r. stwierdzono wprost, że przedmiotem inwestycji jest rozbudowa zaprojektowana w formie dwóch kondygnacji naziemnych, w technologii tradycyjnej (s. 18 i s. 22). Z projektu zagospodarowania terenu (k. 20), rzutów planowanej rozbudowy (s. 43 - przyziemie i k. 44 - rzut piętra) i istniejącego przed rozbudową obiektu (k. 84 - rzut przyziemia - inwentaryzacja), rozbudowa ogranicza się do wybudowania budynku z pomieszczeniami biurowo-socjalnymi i jak zasadnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, nie przewidziano żadnych robót budowlanych na istniejącym budynku gospodarczym. Ponadto oba obiekty budowlane posadowione zostały przy innych stronach istniejącego obiektu: samowolnie wybudowana wiata znajduje się od strony północno- zachodniej istniejącego budynku gospodarczego, zaś legalna rozbudowa o budynek z pomieszczeniami biurowo-socjalnymi zlokalizowana jest od strony południowo-zachodniej istniejącego budynku. Należy podzielić pogląd, wyrażony w wyrokach sądów administracyjnych, powołanych w decyzjach organów nadzoru budowlanego, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 1 ustawy musi być powiązane z dotychczasowym projektem, stanowić jego zmianę (modyfikację, przekształcenie, przeobrażenie, ewolucję, odmianę). Zmiany, aby mieściły się w art. 36a ustawy, nie mogą zatem polegać na powstaniu dodatkowego, nowego obiektu budowlanego, który nie był uwzględniony w zatwierdzonym projekcie, a jest powiązany z pierwotnym projektem tylko osobą inwestora i miejscem lokalizacji inwestycji. Zgodzić się również należy ze stanowiskiem, że zgodnie z art. 36a ust. 6 ustawy to do kompetencji projektanta należy dokonanie kwalifikacji zamierzonego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, który w razie uznania, że chodzi o odstąpienie nieistotne, ma obowiązek zamieścić w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiednie o tym informacje w postaci rysunku i opisu. W stanie faktycznym sprawy przepis ten nie ma jednak zastosowania, skoro ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że budowa wiaty nie stanowiła odstępstwa od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że prawidłowo organy nadzoru budowanego oceniły, że budowa wiaty o wymiarach 63,64 m x 8,15 m i powierzchni 509,12 m2 wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy), gdyż inwestycja ta nie została wymieniona w art. 29 ustawy jako zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz wymagająca zgłoszenia (ust. 1) ani też jako niewymagająca decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 (ust. 2). Skarżąca nie legitymuje się natomiast ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowej wiaty. W konsekwencji, zasadnie stwierdzono, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym, wbrew stanowisku skarżącej, nie mógł mieć zastosowania tryb naprawczy przewidziany w art. 50 - art. 51 ustawy, gdyż dotyczy on innych przypadków niż określone w art. 48 ust. 1 (budowa lub wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia) lub w art. 49f ustawy (budowa obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat). Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w sposób naruszający zasady postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, decyzje obu organów poprzedzone zostały prawidłowymi ustaleniami, poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w prawidłowo prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a ich ocena nie naruszała art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy wypowiedział się ponadto odnośnie do zarzutów zawartych w zażaleniu, zaś fakt, że nie podzielił stanowiska spółki nie stanowi naruszenia art. 15 k.p.a. WINB nie ustosunkował się jedynie do kwestii oceny inicjatywy i udziału Prokuratora Rejonowego w niniejszej sprawie, lecz to uchybienie pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Nie może bowiem budzić żadnych wątpliwości, że wszczęcie niniejszego postępowania mogło nastąpić z urzędu i nie wymagało wniosku jakiegokolwiek podmiotu. Natomiast legalizacja obiektu budowlanego wymaga inicjatywy inwestora, o czym spółka została poinformowana w postanowieniu PINB, stosownie do art. 48 ust. 3 ustawy. Kwestia uchylenia przez tutejszy Sąd wyrokiem z 14 września 2021 r., II SA/Ol 506/21, decyzji Wojewody [...] r. i decyzji Starosty z [...] r., dotyczących odmowy udzielenia spółce pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego o wiatę zadaszeniową (z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w tamtej sprawie), również nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Skarżąca niewątpliwie nie legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowej wiaty, której budowa wymagała uprzedniego uzyskania takiej decyzji, co obligowało organ nadzoru budowlanego do zastosowania art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.