II SA/Ol 917/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na usunięcie krzewów - odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia Prezydent Miasta decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" udzielił Radzie Osiedla zezwolenia na usunięcie 66 m2 krzewów z terenu działki geodezyjnej przy ul. Z. w O., kolidujących z zagospodarowaniem terenu polegającym na urządzeniu boisk rekreacyjnych. Pismem z dnia 29 marca 2007r. P.G. wraz z grupą mieszkańców, których listę załączył wraz ze złożonym wnioskiem, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]" wobec wydania jej z naruszeniem prawa tj. art. 156 § 6 pkt 7 Kpa (winno być 156 § 1 pkt 7), gdyż skarżona decyzja wydana została w sprzeczności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 7 kwietnia 2004r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. W wyniku złożonego przez P.G. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymało własną decyzję. w mocy W dniu 17 sierpnia 2007r. P.G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, do której załączył listę mieszkańców ulicy Z. 8, 10 i 12 w O., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]" w związku z jej sprzecznością z § 19 i § 40 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż nie zgadza się z usytuowaniem boisk osiedlowych pod oknami mieszkańców budynków nr 8, 10 i 12 przy ul. Z. w O., natomiast uprawnione organy administracji publicznej dotychczas nie ustosunkowały się merytorycznie do zgłaszanego zarzutu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swoim stanowisku z dnia "[...]" i "[...]" w żadnej mierze nie rozstrzygnęły zgodności decyzji Prezydenta Miasta z powołanymi przepisami prawa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 14 września 2007r. skarżący został wezwany do określenia organu, którego decyzja stanowi przedmiot skargi, jak również podania imion i nazwisk osób skarżących decyzję będącą przedmiotem wniesionej skargi. Pismem z dnia 27 września 2007r. skarżący wyjaśnił, iż złożona skarga została wniesiona tylko przez niego i dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" odmawiającej wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie zezwolenia na usunięcie krzewów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wobec wniesienia skargi z naruszeniem art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. z naruszeniem 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, jak również z uwagi na nie wyczerpanie istniejących środków zaskarżenia. Wobec powzięcia przez Sąd informacji o wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia "[...]" Nr "[...]", którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]", zarządzeniem z dnia 12 października 2007r. zobowiązano skarżącego do jednoznacznego wyjaśnienia, która decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest przedmiotem jego skargi wniesionej w dniu 17 sierpnia 2007r. Pismem z 18 października 2007r. P.G. oświadczył, iż przedmiotem jego skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 160 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: ppsa, jeżeli ustawa niniejsza nie przewiduje wydania wyroku, Sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia. Ponieważ Sąd administracyjny wyrokiem rozstrzyga sprawę co do jej istoty oznacza to, że postanowienie wydaje wówczas, jeżeli rozstrzyga o kwestii niedotyczącej istoty sprawy, a więc w kwestii mającej charakter proceduralny. Postanowienie kończące postępowanie w sprawie sąd wydaje, gdy orzeka o całości postępowania, a nie zachodzą przesłanki wydania wyroku. Należy do nich postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi. Kontroli sądów administracyjnych podlegają tylko te sprawy i kwestie, które ustawodawca poddał tej kontroli, na podstawie ustawy ppsa lub innych ustaw. Z brzmienia art. 58 § 1 ustawy ppsa wynika, iż sądy administracyjne zostały zobowiązane przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy do zbadania swojej właściwości, jak również do kontrolowania dopuszczalności skargi złożonej w danej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z art. 58 § 1 ustawy ppsa - zobowiązany jest odrzucić skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Dotyczy to między innymi sytuacji, gdy skargę wniesiono bez wyczerpania środków zaskarżenia. Niedopuszczalne jest rozpoznanie skargi na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, od której służyło prawo złożenia odwołania do organu wyższego stopnia, czy też w przypadku, gdy decyzja pierwszoinstancyjna wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze, służył wniosek o ponowne rozpoznanie tej sprawy - art. 127 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: Kpa. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]" w sprawie zezwolenia na usunięcie krzewów. Z akt administracyjnych tej sprawy wynika, że po wydaniu decyzji z dnia "[...]" skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku którego Kolegium podjęło decyzję z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia "[...]". Przedmiot wniesionej skargi skarżący, na wezwanie Sądu, potwierdził dwukrotnie w pismach z 27 września 2007r. i 18 października 2007r., gdzie jednoznacznie podał, że skarga dotyczy decyzji Kolegium z dnia 28 maja 2007r. Poza sporem pozostaje okoliczność, że decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest orzeczeniem wydanym w nowej sprawie administracyjnej i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji, jak również zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jednak skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", która wydana została w I instancji. Od takiej decyzji nie można skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego. O sposobie zaskarżenia decyzji z dnia "[...]" Kolegium prawidłowo pouczyło stronę w uzasadnieniu decyzji informując, że stronie niezadowolonej przysługuje w ciągu 14 dni od daty doręczenia decyzji prawo wniesienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tego środka zaskarżenia skarżący skorzystał, przy czym w kolejnej decyzji organ wskazał możliwość wniesienia skargi do sądu. Pomimo takiego pouczenia strona skarżąca konsekwentnie żąda kontroli przez Sąd decyzji pierwszoinstancyjnej Kolegium. Stosownie do art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skarżący mógł skutecznie wnieść skargę dopiero na decyzję Kolegium z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymującą w mocy własną decyzję. Pomimo prawidłowego pouczenia w decyzji oraz wyjaśnieniu tej kwestii przez Sąd w wezwaniu z dnia 12 października 2007r. skarżący potwierdził, iż jego skarga dotyczy decyzji z dnia "[...]", która to decyzja nie jest decyzją ostateczną, skoro przysługiwał od niej środek zaskarżenia wyżej wskazany. Na marginesie należy także wskazać, że skarga strony została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Do akt sprawy Kolegium nie dołączyło wprawdzie potwierdzenia doręczenia stronie decyzji z dnia 28 maja 2007r., niemniej w odpowiedzi na skargę organ podał, że termin do wniesienia skargi na tę decyzję upłynął w dniu 5 lipca 2007r. Termin ten jest wiarygodny, skoro kolejna decyzja Kolegium w tej sprawie wydana została w dniu 13 lipca 2007r. na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 12 czerwca 2007r. Skoro tego dnia skarżący złożył taki wniosek to oznacza to, iż co najmniej w tym dniu znana mu była decyzja Kolegium z dnia "[...]". A zatem skarga złożona osobiście w dniu 17 sierpnia 2007r. wniesiona została z uchybieniem terminu. Zatem skoro skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" jest niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.