II SA/Ol 924/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi G.Z, na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia G. Ż., reprezentowany przez pełnomocnika – r.pr. A. B., wniósł w dniu 6 sierpnia 2014r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV na terenie gminy "[...]", żądając stwierdzenia jej nieważności w całości. Skarga została poprzedzona wezwaniem Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to zostało wysłane przez skarżącego w dniu 4 czerwca 2014r., a wpłynęło do organu w dniu 6 czerwca 2014r. (potwierdzenie odbioru wezwania – k. 9). Rada Gminy "[...]" nie udzieliła odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie do usunięcia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując że została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga została wniesiona do Sądu z powołaniem się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r. poz. 594 ze zm., dalej jako: u.s.g.) zgodnie z którym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednakże warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest przede wszystkim wniesienie skargi w terminie. Stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przy czym zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r. (sygn. akt II OPS 2/07, publik. ONSAiWSA z 2007r., nr 3, poz. 60) początek biegu terminu sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi rozpoczyna się już z dniem wniesienia wezwania, mimo otwartej jeszcze kwestii udzielenia odpowiedzi na to wezwanie. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni liczony od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący skierował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 4 czerwca 2014r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), a do organu wezwanie to wpłynęło w dniu 6 czerwca 2014r. Przyjmując zatem za datę wniesienia wezwania datę jego wpływu do organu, termin sześćdziesięciu dni – z uwagi na brak odpowiedzi organu na wezwanie - upłynął w dniu 5 sierpnia 2014r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 6 sierpnia 2014r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.