II SA/Ol 925/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Matuszak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. F. o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. F. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 sierpnia 2002 r., nr "[...]" w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarna wydalenia ze służby - oddalił skargę. W skardze z dnia 29 września 2005 r. Z. F. podniósł, że wymierzona jemu w dniu 8 sierpnia 2002 r. kara dyscyplinarna wydalenia ze służby w Policji, związana była z pomówieniem o popełnienie czynu polegającego na kierowaniu samochodem będąc w stanie po użyciu alkoholu. Sąd Grodzki wyrokiem z dnia 9 czerwca 2003 r. uniewinnił go od popełnienia zarzucanego wykroczenia. Następnie sprawę rozpatrzył Sąd Rejonowy, który w dniu 30 marca 2005 r., sygn. akt "[...]" uniewinnił skarżącego od popełnienia zarzucanego czynu, tj. przestępstwa z art. 178 a § l Kodeksu karnego. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapadł na etapie po zakończeniu postępowania przed Sądem Grodzkim. W chwili obecnej skarżący jest uniewinniony, wobec czego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego oraz Komendanta Rejonowego Policji zasługują na uchylenie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie brak jest ustawowej przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazał ponadto, że na podstawie art. 135 r pkt 2 ustawy o Policji, skarżący uprawniony jest do żądania wznowienia postępowania dyscyplinarnego, gdyż powołany fakt stanowić może istotną dla sprawy okoliczność w aspekcie orzekania o odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Prawo o postępowaniu administracyjnym dopuszcza możliwość obalenia prawomocnego orzeczenia sądu, jeżeli zapadło ono z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących zasad prawa i jest rażąco sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy. Temu celowi służy instytucja wznowienia postępowania, która jest dopuszczalna jedynie w ściśle sprecyzowanych w ustawie przypadkach. Należy też podkreślić, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają wyłącznie te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w danym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Warunkiem możliwości rozpatrywania zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest wniesienie jej w terminie i oparcie na ustawowej podstawie wznowienia, co wynika wprost z art. 280 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.). Brak jednej z tych przesłanek powoduje, że rozpatrywanie skargi pod względem merytorycznym jest niemożliwe i skutkuje odrzuceniem skargi. Podstawy wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego zostały wymienione w przepisach art. 271- 274 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i można podzielić je na trzy grupy: przyczyny nieważności (art. 271), orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272) oraz właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273). Treść zarzutów podniesionych w badanej skardze o wznowienie postępowania wskazuje, iż żądanie wznowienia postępowania oparte jest na przesłance wymienionej w art. 273 § 2 powołanej ustawy, tj. późniejszym wykryciu takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący uzasadnia bowiem swój wniosek faktem uniewinnienia go, wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 30 marca 2005 r., od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 178 a § l kk. Należy wyjaśnić, że powołana powyżej przesłanka wznowienia postępowania, odnosi się wyłącznie do takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które istniały w dacie wyrokowania, lecz nie były znane stronom i z tego powodu nie zostały w prowadzonym postępowaniu ujawnione. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Z powyższego wynika, że fakt wskazany przez skarżącego w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania nie stanowi w rzeczywistości podstawy wznowienia, o której mowa w art. 273 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z wyżej wymienionych powodów skarga, jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).