II SA/Ol 926/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2014r. sprawy ze skargi Starosty na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy uregulowania sytuacji prawnej pojazdu postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 czerwca 2014r. Starosta wystąpił do Dyrektora Izby Celnej, na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie oraz wniósł o wyznaczenie Naczelnikowi Urzędu Celnego dodatkowego terminu do załatwienia sprawy przejęcia przez ten organ pojazdu marki Citroen Xantia nr VIN: "[...]", przekazanego przez Starostę pismem z dnia 29.10.2012r., w celu uregulowania jego sytuacji zgodnie z przepisami prawa celnego. Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Celnej uznał zażalenie za nieuzasadnione. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba uregulowania statusu celnego pojazdu, ponieważ samochód nie utracił swojego charakteru towaru wspólnotowego, a jego status wspólnotowy został potwierdzony decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna z dniem 10 września 2013 r. W dniu 5 sierpnia 2014r. Starosta zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się jego uchylenia w związku z naruszeniem art. 130a ust. 10b ustawy Prawo o ruchu drogowym i uznania przez Sąd, że Naczelnik Urzędu Celnego ma obowiązek przejąć od Starosty przedmiotowy pojazd w celu uregulowania jego sytuacji zgodnie z przepisami prawa celnego. Zdaniem strony skarżącej wskazana decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" nie wyczerpała dyspozycji art. 130a ust. 10b ustawy Prawo o ruchu drogowym, dlatego wniesienie zażalenia było zasadne W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Podniósł, że postanowienie wydane w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. Dlatego też przedmiotowa skarga nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Przepisy rozdziału siódmego, działu I Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące kwestie terminowości załatwiania spraw, nie przewidują możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie takie też ani nie kończy postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W doktrynie do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty zalicza się postanowienie organu współdziałającego z organem załatwiającym sprawę, wydawane w oparciu o art. 106 k.p.a., czy też postanowienia zatwierdzające ugodę, o których mowa w art. 119 k.p.a.. (vide: Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata i M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, str. 21). Postanowieniami kończącymi postępowanie administracyjne są zaś: postanowienie o niedopuszczalności odwołania i o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.) oraz postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 k.p.a.). Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego i postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Przepisy art. 37 mają na celu jedynie zwalczanie bezczynności organu I instancji w merytorycznym załatwieniu sprawy zawisłej przed tym organem. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego, ale na bezczynność organu I instancji. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić.