II SA/Ol 933/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.P. - wspólnika spółki cywilnej na decyzję Inspektora Transportu z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]"o nałożeniu kary pieniężnej na wspólników spółki cywilnej T. S. i W. P., prowadzących działalność gospodarczą pod firmą "[...]", w kwocie 8.300 zł., z tytułu wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 201r. o transporcie drogowym. ( Dz.U. z 2012r., poz.1265 ze zm., dalej jako: u.t.d.). Z akt sprawy wynika, że decyzja została doręczona T. S. w dniu 12 sierpnia 2013r. a W. P. w dniu 8 sierpnia 2013r. Decyzja zawierała pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skargi na tę decyzję, zawarte w jednym piśmie, wnieśli obydwaj wspólnicy spółki cywilnej w dniu 10 września 2013r. ( data stempla pocztowego) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kara pieniężna, która przewidziana jest w art. 92 "a" u.t.d. może być nakładana jedynie na wspólnika bądź wspólników spółki cywilnej. Stronami do których kierowane są decyzje ustalające zgodnie z ww. przepisem kary pieniężne są bowiem przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy. Spółka cywilna za takiego przedsiębiorcę nie może być uznana, ponieważ nie posiada zdolności prawnej i nie może być podmiotem praw czy obowiązków nakładanych decyzją administracyjną. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wymierzająca karę prawidłowo więc została skierowana do wspólników spółki cywilnej i każdemu z ich oddzielnie doręczona wraz z pouczeniem sposobie zaskarżenia o terminie do dokonania tej czynności. Termin ten biegnie dla każdego ze wspólników oddzielnie i liczony jest od daty doręczenia decyzji. Zgodnie z art. 53 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a, skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.( art. 54. § 1 p.p.s.a.) Skarżący W. P. otrzymał decyzję organu 8 sierpnia 2013r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma), a zatem 30-dniowy termin na wniesienie przez niego skargi upłynął z dniem 9 sierpnia 2013r. roku. Tymczasem jak wynika z datownika urzędu pocztowego, w którym skarga została nadana, skarga została przez niego wniesiona dopiero w dniu 10 sierpnia 2013r. roku, a więc po upływie ustawowego terminu. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie sprawy należało orzec jak w postanowieniu o odrzuceniu skargi W. P., jako spóźnionej.