II SA/Ol 935/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. S. oraz skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[..]" nr "[...]" w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do użytkowania budynku mieszkalnego 1. oddala skargę J. S.; 2. oddala skargę M. S.. Wraz ze skargą M. i J. S. zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. akta sprawy, z których wynika, że decyzją z dnia "[...]" Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej ze szczelnym zbiornikiem na ścieki oraz zalicznikowym energetycznym na działce nr ewid. "[...]" obręb P. S., gmina M. J. S. pismem z dnia "[...]", które wpłynęło w dniu "[...]" do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. zawiadomił o zakończeniu budowy wskazanego obiektu. Decyzją z dnia "[...]", doręczoną inwestorowi w dniu "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. zgłosił sprzeciw do użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w wyniku sprawdzenia dokumentów dołączonych do zawiadomienia, w tym dziennika budowy, a także oświadczenia kierownika budowy o zgodności wybudowanego budynku z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę stwierdzono, że kierownik budowy i projektant oświadczyli, iż w trakcie prowadzenia robót budowlanych dokonano zmian nie odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, polegających na: "odstąpieniu od wykonania podpiwniczenia w związku z podnoszeniem się poziomu wód gruntowych w okresie wiosennym". Również kotłownia zamiast w planowanej kondygnacji podpiwniczenia budynku została usytuowana na parterze wraz z nowym usytuowaniem komina. Stwierdzono też, że wpisy w dzienniku budowy stanowiącym urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót, nie potwierdzają faktycznego wykonania zmian, o których mowa w oświadczeniu kierownika budowy. Wskazano, iż inwestor nie dołączył do zawiadomienia dokumentów potwierdzających odbiór wykonanego przyłącza energetycznego i przyłącza kanalizacji sanitarnej, jednakże odstąpiono od wezwania do usunięcia braków formalnych, gdyż na podstawie posiadanych dowodów stwierdzono jednoznacznie, że budowa przedmiotowego budynku mieszkalnego została zrealizowana w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie wykonano bowiem kondygnacji piwnicznej budynku, przez co uległy zmianie charakterystyczne parametry techniczne budynku, tj. kubatura. Tym samym naruszono przepis art. 36a ust.5 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy: zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego, kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. W przedmiotowej zaś sprawie sytuacja istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę wymaga wdrożenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. postępowania naprawczego w trybie art. 51 ustawy - Prawo budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. podniósł, że organ I instancji dokonał zbyt rygorystycznej interpretacji przepisów Prawa budowlanego, nie uwzględniając zasady ogólnej postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uznał przy tym, że skoro odstępstwo nie powoduje zmian warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonych w decyzji, nie zmienia przeznaczenia obiektu, jego usytuowania oraz nie zmienia warunków określonych w art. 5 ustawy - Prawo budowlane, to nie ma miejsca rażące naruszenie prawa, które kwalifikowałoby decyzję o pozwoleniu na budowę do usunięcia z obrotu prawnego. Dodał, że art. 36a powołanej ustawy nie może służyć do dowolnego, pomijającego słuszny interes strony załatwienia sprawy. Ponadto wskazał, iż w związku z podnoszeniem się wód gruntowych w okresie wiosennym, wspólnie z kierownikiem budowy została podjęta decyzja o rezygnacji z wykonywania podpiwniczenia budynku. Nie zmieniono przy tym zaprojektowanej lokalizacji, liczby kondygnacji, wysokości, szerokości, długości, powierzchni zabudowy zaprojektowanego budynku. Podkreślił, iż jedynie wykonano mniej niż wynikało to z udzielonych pozwoleń, przy czym forma architektoniczna i lokalizacja obiektu nie uległy żadnej zmianie, a wprowadzone odstępstwo nie wymagało uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi. Zaznaczył również, iż organ nie wezwał go do wyjaśnienia powstałych wątpliwości w związku z nieścisłymi zapisami w dzienniku budowy oraz nie zażądał dołączenia dokumentów potwierdzających odbiór wykonanego przyłącza energetycznego i sanitarnego, pozbawiając go możliwości uzupełnienia złożonych w sprawie dokumentów, a tym samym organ nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 57 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż z analizy akt sprawy wynika, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę byli J. i M. S., tymczasem organ pierwszej instancji w postępowaniu dotyczącym sprzeciwu w sprawie użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego pozbawił M. S. przymiotu strony. Ponadto wskazano, że zaskarżona decyzja nie precyzuje podmiotu, w stosunku do którego zgłoszono sprzeciw, natomiast decyzję otrzymał tylko J. S. Na skutek skargi M. i J. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie – wyrokiem z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ol 314/10, uchylił powyższą decyzję organu odwoławczego uznając, że została ona wydana z naruszeniem art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 54 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że przewidziany w art. 54 Prawa budowlanego, 21-dniowy termin określający dopuszczalność zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że upływ tego terminu powoduje wygaśnięcie prawa organu do zgłoszenia sprzeciwu. W ocenie Sądu, taki stan prawny rodzi określone konsekwencje także dla organu odwoławczego, który po upływie 21 dni od dokonania zawiadomienia przez inwestora nie może uchylić decyzji organu I instancji i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż organ ten utracił już kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji organ odwoławczy winien ograniczyć się do rozstrzygnięcia o utrzymaniu decyzji o sprzeciwie w mocy lub o uchyleniu takiej decyzji i umorzeniu postępowania. Sąd nie podzielił ponadto poglądu organu odwoławczego, iż zaistniały podstawy do uchylenia decyzji o sprzeciwie z powodu braku udziału w postępowaniu M. S. Wskazał przy tym, że wprawdzie M. S. była stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, lecz inwestorem był wyłącznie J. S., gdyż to on złożył wniosek o pozwolenie na budowę i wyłącznie na jego rzecz została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Także J. S. jako inwestor złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy. W związku z tym, w ocenie Sądu, nie było konieczności doręczania decyzji o sprzeciwie M. S. Sąd podniósł przy tym, że tryb określony w art. 54 ustawy - Prawo budowlane stanowi uproszczoną procedurę w stosunku do wymogu uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Z treści zaś art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego wynika, iż stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Zdaniem Sądu, skoro ustawodawca ograniczył krąg uczestników postępowania w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wyłącznie do inwestora, to tym bardziej kręgu uczestników postępowania nie można rozszerzać w stosunku do decyzji o sprzeciwie, wydawanej w uproszczonej procedurze polegającej jedynie na zgłoszeniu zakończenia budowy. Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, przytaczając treść art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że inwestor odstępując od wykonania podpiwniczenia budynku mieszkalnego zmienił jego kubaturę i tym samym dopuścił się istotnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, budowa budynku z istotnymi odstępstwami, bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, jest samowolą budowlaną w części dotyczącej tych odstępstw, której stwierdzenie zasadnie stanowiło podstawę wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję – M. i J. S. zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 1) art. 54 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że organ I instancji w związku z uchyleniem jego decyzji nie przekroczył terminu do zgłoszenia sprzeciwu, 2) art. 17 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że M. S. nie jest inwestorem procesu budowlanego realizowanego na podstawie decyzji Starosty M. z dnia "[...]" o pozwoleniu na budowę, 3) art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że niewybudowanie przez inwestorów części podpiwniczenia stanowi istotne odstąpienie od projektu budowlanego. Z tych też powodów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że warunkiem skutecznego wniesienia sprzeciwu jest nie tylko wydanie decyzji w tym przedmiocie, ale także jej skuteczne doręczenie stronie przed upływem 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Podniesiono przy tym, że oboje małżonkowie są właścicielami nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja budowlana, a nakłady na jej budowę pochodzą z majątku wspólnego skarżących. W tych okolicznościach, za nieuprawnione uznano przyjęcie przez organy, że inwestorem jest jedynie J. S. i doręczenie tylko jemu decyzji o sprzeciwie. Wywiedziono także, że w związku z wymienionymi uchybieniami proceduralnymi, organ odwoławczy nie miał podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. W ocenie skarżących, wobec upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, mogą przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego. Na poparcie swojego poglądu przytoczyli stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym zgodnie z którym, uchylenie decyzji o sprzeciwie lub stwierdzenie nieważności takiej decyzji powoduje, że zawiadomienie o zakończeniu budowy, odnosi skutek wobec upływu materialno-prawnego terminu do wniesienia sprzeciwu. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane skarżący podali, że ustawodawca wskazując w tym przepisie zmianę kubatury jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego miał na celu niedopuszczenie do samowolnej i niekontrolowanej jej zmiany "na plus", co było powszechną praktyką do czasu wprowadzenia tego przepisu. W ocenie skarżących, nieracjonalnym z kolei byłoby komplikowanie procedury zakończenia budowy ze zmianami "na minus", jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Specyficzne warunki gruntowe zmusiły inwestorów do odstąpienia od częściowego podpiwniczenia budynku, a brak zwięzłych zapisów w decyzji o warunkach zabudowy pozwolił projektantowi na zakwalifikowanie tej zmiany jako nieistotnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazano na związanie organu prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ol 314/10, w którym przesądzono, że M. S. nie jest inwestorem przedmiotowego procesu budowlanego. Za chybiony uznano także zarzut przekroczenia terminu do zgłoszenia sprzeciwu, skoro powołanym wyrokiem Sąd uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego. Wobec zaś pozostawienia w obrocie prawnym decyzji organu I instancji należało ponownie rozpoznać odwołanie J. S. od tej decyzji. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w dniu 16 listopada 2010r., J. S. podał, że w projekcie budowlanym zawarta była kwestia podpiwniczenia budynku, jednak zrezygnował z wykonania tej części obiektu z powodu obciążenia finansowego związanego z pojawieniem się w wykopie wody. Dodał, że nie występował do Starosty o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, jednakże inne są przyczyny oddalenia skargi M. S., a inne skargi J. S. Jeśli chodzi o skargę M. S. to decydujące znaczenie dla oddalenia tej skargi ma wydany uprzednio w niniejszej sprawie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ol 314/10. Na mocy bowiem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi. Sąd orzekający w niniejszej sprawie był zatem związany także oceną prawną wyrażoną w powołanym wyroku, w którym Sąd uznał, że M. S. nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, gdyż nie jest inwestorem. Tym samym nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 17 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że M. S. nie jest inwestorem procesu budowlanego realizowanego na podstawie decyzji Starosty M. z dnia "[...]" o pozwoleniu na budowę. Brak zaś legitymacji strony w postępowaniu związanym ze zgłoszeniem obiektu do użytkowania uniemożliwia wniesienie przez M. S. skargi do sądu administracyjnego na decyzję o zgłoszeniu sprzeciwu do użytkowania tego obiektu. Zatem wobec związania wskazanym prawomocnym wyrokiem, Sąd w niniejszym składzie nie mógł przyjąć, iż M. S. ma legitymację do zaskarżenia kontrolowanej decyzji. Skutkuje to oddaleniem skargi, bez uruchamiania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008r., II OSK 374/07, dostępny pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak rozstrzygnięcie organu II instancji w przedmiotowej sprawie zostaje objęte pełną kontrolą Sądu, skargę bowiem wniósł także mąż skarżącej J. S. Przechodząc zaś do rozpoznania skargi J. S. stwierdzić przede wszystkim należy, że jako inwestor był on podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Skarga ta nie jest jednakże zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do użytkowania budynku mieszkalnego wybudowanego na działce nr ewid. "[...]", obręb P. S., gmina M. Stosownie do art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Ustanawiając 21-dniowy termin dla właściwego organu do zgłoszenia sprzeciwu wobec zamierzonego użytkowania obiektu budowlanego, ustawodawca daje temu organowi możliwość wypowiedzenia się w kwestii spełnienia kryteriów umożliwiających przystąpienie do użytkowania danego obiektu, w tym jego zgodności z przepisami i warunkami pozwolenia na budowę. Zgłoszenie sprzeciwu jest możliwe w szczególności, gdy organ stwierdzi, że zgłoszony przez inwestora obiekt budowlany został wykonany z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę i w konsekwencji wiąże się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Po zgłoszeniu sprzeciwu powinny być bowiem niezwłocznie podjęte czynności, o których mowa w art. 51 ustawy Prawo budowlane (Z. Niewiadomski (w:) Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2009, s. 566). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż budynek mieszkalny, objęty zgłoszeniem zamiaru jego użytkowania, został wybudowany z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego (decyzją Starosty M. z dnia "[...]") projektu budowlanego. Nie sposób bowiem zgodzić się ze skarżącym, który był jednocześnie projektantem swego budynku, że rezygnacja z podpiwniczenia budynku mieszkalnego jest nieistotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane, nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy: 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, 3) (uchylony), 4) (uchylony), 5) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, 6) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, 7) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Pominięcie wykonania podpiwniczenia budynku, bez względu na przyczynę takiego stanu rzeczy, niewątpliwie wpływa na określone w pozwoleniu na budowę charakterystyczne parametry obiektu budowlanego, w szczególności na jego kubaturę i liczbę kondygnacji (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 14.07.2006r., sygn. akt II SA/Po 959/05 oraz wyrok WSA w Warszawie z 15.10.2010r., VII SA/Wa 1172/10 – orzeczenia dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dopuszczalne było jedynie po uprzednim uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, której jednak skarżący, jak sam oświadczył na rozprawie przed tutejszym Sądem, nie uzyskał. Stwierdzenie zaś tych odstępstw po zakończeniu budowy skutkuje koniecznością przeprowadzenia postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 Prawa budowlanego. Stąd też, zgłoszenie sprzeciwu do użytkowania było i zasadne. Ponadto, wbrew zarzutowi zawartemu w skardze, sprzeciw do użytkowania został zgłoszony przez organ z zachowaniem 21-dniowego terminu, co zostało zresztą przesądzone w cytowanym już prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ol 314/10, a ocena prawa wyrażona w tym zakresie wiąże także skład Sądu aktualnie orzekający. Jedynie informacyjnie wskazać wypada, że w uzasadnieniu tego wyroku Sąd podał, że "zawiadomienie o zakończeniu budowy wpłynęło do organu w dniu "[...]". Zatem termin do wydania decyzji o sprzeciwie upłynął w dniu "[...]". Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o zgłoszeniu sprzeciwu została wydana w dniu "[...]". i doręczona inwestorowi w dniu 7 "[...]". Został zatem zachowany termin do zgłoszenia sprzeciwu przez organ". Bez wpływu na zachowanie tego terminu pozostaje zaś uprzednie uchylenie przez organ odwoławczy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia "[...]" o zgłoszeniu sprzeciwu, gdyż na skutek wyroku Sądu z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ol 314/10, decyzja ta "odżyła" w obrocie prawnym, a organ odwoławczy związany oceną prawną i wskazaniami co dalszego postępowania, wyrażonymi w tym wyroku, zobowiązany był do ponownego rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji z dnia "[...]" i wydania decyzji o utrzymaniu sprzeciwu w mocy lub o jego uchyleniu i umorzeniu postępowania (zob. str. 6 uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ol 314/10). Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.