II SA/Ol 935/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu A numerami działek "[...]" o pow. "[...]" i nr "[...]" o pow. "[...]", stanowiącej własność E. i M. K., posiadającej urządzoną księgę wieczystą nr "[...]", poprzez zezwolenie spółce A na wykonanie prac polegających na budowie sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV w miejscowości A i B, gmina A. Ograniczenie polegać ma na prawie do korzystania z przedmiotowej nieruchomości w zakresie niezbędnym do zdemontowania istniejącej linii napowietrznej niskiego napięcia 0,4 kV oraz wybudowanie nowej sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV o lepszych parametrach technicznych. Prace budowlane na działce nr "[...]" odbywać się będą na odcinku o długości 221 metrów i polegać będą na wymianie 5 stanowisk słupowych. Natomiast prace budowlane na działce nr "[...]" odbywać się będą na odcinku 89 metrów i polegać będą na wymianie 1 stanowiska słupowego. Powierzchnia zajętego terenu na działce nr "[...]" wynosić ma 186 m2, natomiast pas służebności 0,6 m. Od powyższej decyzji odwołanie złożył działający przez pełnomocnika M. K. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wyznaczenie innego przebiegu spornej linii w zamian za proponowane odszkodowanie lub przyjęcie przebiegu linii zgodnie z wnioskiem spółki w zamian za odszkodowanie w wysokości 50 000,00 zł. Podniesiono naruszenie Konstytucji (art. 7, 21 i 64) polegające na bezrefleksyjnym przyjęciu wniosku A bez poszanowania słusznego interesu obywateli. Zarzucono również niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym pominięcie wniosku strony, wyrażającego zgodę na przebudowę o innym przebiegu. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że inwestycja planowana przez Spółkę, jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym przepisie jako cel publiczny wskazana jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji m. in. energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec faktu, że planowana inwestycja polegać ma na budowie sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV w miejscowości A i B gmina A dla potrzeb poprawy bezpieczeństwa i parametrów technicznych sieci elektroenergetycznej, uznać ją należy jako element niezbędny dla realizacji ww. celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Ponadto inwestycja ta jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi A w gminie A, zatwierdzonego na podstawie Uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 10.09.2004 r. Zdaniem organu II instancji, spełniony został również warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody właścicieli w celu wykonania czynności związanych z wykonaniem prac polegających na budowie sieci elektroenergetycznej średniego napięcia. Analiza akt sprawy wykazała, że pełnomocnik Spółki prowadził negocjacje mające na celu wyrażenie zgody i ustalenie warunków korzystania z nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, właściciele nie wyrazili zgody na złożoną propozycję. Jednocześnie jeden z właścicieli nieruchomości poinformował, że za przebudowę urządzeń elektroenergetycznych na przedmiotowych działkach tj. "[...]" oraz innych nieobjętych opracowaniem żąda 50.000 zł. Po wykonaniu kolejnych prób skontaktowania się z p. K. (pisma z dnia 20.09.2019 r., 6.11.2019 r.) właściciel nie podjął rozmów, a p. K. w powyższej kwestii nie zajęła swojego stanowiska. W niniejszej sprawie strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, których żadna nie chciała uwzględnić i ostatecznie nie doszło do porozumienia. Uznać zatem należy, że rokowania zostały przeprowadzone, jednakże nie doprowadziły do uzyskania zgody na wykonanie czynności zamierzonych na działkach nr "[...]". W związku z powyższym, w sytuacji, w której strony nie doszły do porozumienia, Starosta był uprawniony do wydania decyzji, na podstawie której ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, słusznie stosując tryb przewidziany w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skargę na decyzję Wojewody wywiódł M. K. (skarżący), działając przez pełnomocnika i wnosząc o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego organ nie wyczerpał wszelkich możliwości polubownego załatwienia sprawy, w sytuacji, gdy strona wyraziła zgodę na ograniczenie korzystania z nieruchomości, ale nie na taki sposób przebiegu linii niskiego napięcia, o jaki wnioskowała spółka A, a w inny sposób spełniający wymagania wnioskodawcy i zbieżny z interesem właścicieli nieruchomości. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wydaną decyzję, a mianowicie art. 7, 7a, 13 i 96a k.p.a. przez pominięcie możliwości ugodowego rozwiązania sprawy zgodnie z interesem publicznym i słusznym interesem strony, do czego organ administracji jest zobowiązany przepisami postępowania, a czego z niewyjaśnionych powodów zaniechał. Ponownie zarzucono również błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę decyzji przez ustalenie, że właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na inwestycję, podczas gdy pismem z dnia 2 lipca 2020 r., (a więc jeszcze przed wydaniem decyzji), pełnomocnik M. K. w jego imieniu wyraził zgodę na przebudowę linii niskiego napięcia na działce "[...]", ze zmianą jej przebiegu i na działce "[...]" bez zmiany jej przebiegu i za dotychczas proponowanym przez wnioskodawcę odszkodowaniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu i nie podzielając zarzutów zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 t. j). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.), uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto, wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać również należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), u.g.n. Zgodnie z art. 124 ust. 1 tej ustawy, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1102/17). W myśl art. 124 ust. 2 u.g.n., udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy natomiast dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Należy podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Bezsporny jest bowiem fakt, że spółka, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, jest podmiotem realizującym cel publiczny. Przedmiotowa inwestycja związana jest z wykonaniem prac polegających na budowie sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV w miejscowości A i B, gmina A. Ograniczenie polegać ma na prawie do korzystania z przedmiotowej nieruchomości w zakresie niezbędnym do zdemontowania istniejącej linii napowietrznej niskiego napięcia 0,4 kV oraz wybudowaniu nowej sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV o lepszych parametrach technicznych. Prace budowlane na działce nr "[...]" odbywać się będą na odcinku o długości 221 metrów i polegać będą na wymianie 5 stanowisk słupowych. Natomiast prace budowlane na działce nr "[...]" odbywać się będą na odcinku 89 metrów i polegać będą na wymianie 1 stanowiska słupowego. W myśl zaś art. 6 pkt 2 u.g.n. budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń jest inwestycją celu publicznego. Jak wynika z wniosku spółki, planowane przedsięwzięcie stanowi cel publiczny, o którym mowa w tym przepisie. Sąd podziela pogląd, że bez znaczenia pozostaje czy prowadzone prace mają stanowić budowę nowej infrastruktury, czy też przebudowę infrastruktury już istniejącej. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje pogląd, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. (vide: wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2618/16). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09). Z postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi A w gminie A, zatwierdzonego na podstawie Uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 10.09.2004 r. wynika, że działki nr: "[...]" znajdują się w części terenu oznaczonego symbolem R: uprawy polowe. Plan miejscowy składa się z ustaleń ogólnych - obowiązujących na całym obszarze, oraz ustaleń szczególnych dla poszczególnych terenów elementarnych. Zapisy § 2 pkt 4 - Ustalenia ogólne miejscowego planu dotyczące zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, wskazują na zaopatrzenie w elektryczność z sieci elektroenergetycznej niskiego lub średniego napięcia. Natomiast dla obszarów elementarnych teren działek "[...]" oznaczony numerem "[...]" - zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej dot. elektryczności nie ustala się. Wprawdzie szczegółowe zapisy planu nie ustalają zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej na terenie, na którym położone są działki, to jednak ustalenia ogólne planu miejscowego regulują zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, obowiązujące na całym obszarze. Ponadto, warunkiem koniecznym jest przeprowadzenie bezskutecznych rokowań z właścicielem nieruchomości, które powinny potwierdzać dokumenty załączone do wniosku inwestora o wydanie decyzji. Ustawodawca ustanowił zatem pierwszeństwo umownego rozstrzygnięcia kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością przed rozstrzygnięciem jej w formie decyzji administracyjnej. Dopiero brak osiągnięcia porozumienia pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem oraz brak zgody właściciela na wykonanie na jego nieruchomości prac inwestycyjnych upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. W kwestii rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., wskazać należy, że ustawodawca nie określił trybu ich prowadzenia i strony nie są związane żadnymi regułami w tym zakresie. Uwzględniając poglądy orzecznictwa sądowego przyjąć należy, że zakres, forma i przebieg rokowań pozostawione są woli stron. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa bowiem ani formy prowadzenia rokowań, ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości. Nie nakłada też na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na skutek rokowań dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że pełnomocnik Spółki prowadził negocjacje mające na celu wyrażenie zgody i ustalenie warunków korzystania z nieruchomości. Zostały zapoczątkowane od rozmowy telefonicznej, po której doszło do osobistego spotkania z właścicielem nieruchomości. Właściciele nieruchomości nie wyrazili jednak zgody na złożoną propozycję. Jednocześnie jeden z właścicieli nieruchomości poinformował, że za przebudowę urządzeń elektroenergetycznych na przedmiotowych działkach tj. "[...]" oraz innych nieobjętych opracowaniem żąda 50.000 zł. Pełnomocnik spółki wyjaśnił, że pozostałe działki nie są objęte projektem i spółka nie ma wpływu na to, co znajduje się na sąsiednich nieruchomościach. Dodatkowo właściciele nieruchomości zostali poinformowani o możliwości sporządzenia operatu szacunkowego na koszt spółki po uprzednim podpisaniu zobowiązania za ustanowienie służebności przesyłu na projektowane urządzenia elektroenergetyczne. Kolejne zaś próby nawiązania kontaktu z p. K. (pisma z dnia 20.09.2019 r., 6.11.2019 r.) nie powiodły się, gdyż właściciel nie podjął rozmów. Fakt, że jednoznaczne stanowiska stron rokowań były tak odległe w swoich propozycjach mających na celu załatwienie sprawy, nie świadczy o braku przeprowadzenia rokowań, a jedynie o braku uzyskania skutku tej czynności, tj. braku uzyskania wspólnego stanowiska w sprawie. Rokowania polegają bowiem na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Nie oznaczają jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczyło zatem wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji zaś, gdy właściciel stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne oczekiwania, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ten ma prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 298/15, z 24 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 970/17 i z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1375/17). Jednocześnie należy dostrzec, że przepisy nie określają dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakładają na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Reasumując kwestię prowadzonych rokowań stwierdzić należy, że trwały one od lipca 2019 r., kiedy to skarżącemu złożona została pierwsza propozycja porozumienia, aż do 21 lipca 2020 r. kiedy to inwestor poinformował organ o zakończeniu rokowań. Żadnego postępu w zbliżeniu stanowisk nie przyniosło również przeprowadzenie rozprawy administracyjnej 13 marca 2020 r. Nie jest prawdziwe stwierdzenie zawarte w skardze, że skarżący w piśmie z 2 lipca 2020 r. wyraził warunkową zgodę na przebudowę istniejącej linii energetycznej . Z pisma tego znajdującego się na k - 107 akt administracyjnych wynika wprost, że skarżący wnosi o zmianę przebiegu linii albo o przyznanie odszkodowania we wnioskowanej wysokości jeżeli linia energetyczna będzie poprowadzona po granicy działki. Tak więc skarżący nie zmienił swojego stanowiska, a twierdzenia zawarte w skardze dotyczące tej kwestii rozmijają się z faktami. Natomiast odpowiedzią na powyższe pismo była informacja inwestora z 21 lipca 2020 r. o zakończeniu rokowań. Sąd analizując materiał dokumentacyjny uznał, że wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych jednoznacznie potwierdza, że przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody skarżącego na przebudowę przebiegającej przez jego nieruchomość linii elektroenergetycznej. Nie może być zatem mowy o naruszeniu art. 7, 7a, 13 i 96a k.p.a. przez pominięcie możliwości ugodowego rozwiązania sprawy zgodnie z interesem publicznym i słusznym interesem strony. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia. Takie natomiast ustalenia organy w niniejszej sprawie poczyniły. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, że spełniony został wymóg przeprowadzenia rokowań, określony w art. 124 ust. 3 u.g.n., a inwestor nie uzyskał zgody właściciela nieruchomości na realizację inwestycji, co uzasadniało wydanie zakwestionowanych decyzji. Ustalenia faktyczne zostały dokonane prawidłowo, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie materialnoprawne przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Należy w tym miejscu nadmienić, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ zobowiązujący do udostępnienia nieruchomości nie ma żadnych uprawnień do wpływania na zmianę ewentualnego przebiegu linii energetycznej i oceny pod tym kątem wpływu inwestycji na nieruchomości, na których jest ona realizowana, czy też uzależnienia udzielenia zezwolenia na wejście na teren nieruchomości od zmiany przebiegu linii ze względu na zmniejszenie uciążliwości dla nieruchomości, przez które linia ta przebiega. Zauważyć przy tym warto, że planowana linia przebiega po granicy działki "[...]", tym samym przebieg linii będzie mało uciążliwy dla wskazanych działek. W ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się zarzucanego przez skarżącego naruszenia przepisów k.p.a. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.