II SA/Ol 937/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru ustawienia przyczepy campingowej postanawia zwolnić H. K. od wpisu od skargi w części ponad kwotę 100 zł i odmówić zwolnienia od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. We wniosku z dnia "[...]", złożonym na urzędowym formularzu, H. K. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]". W uzasadnieniu podniosła, iż ma "[...]" lata i jest osobą samotną ("[...]"). Utrzymuje się ze świadczenia emerytalno-rentowego w kwocie "[...]" netto, którego większość wydaje na stałe miesięczne opłaty (czynsz, ubezpieczenie, telefon, prąd, abonament TV, leki, rata kredytu na "[...]") w łącznej kwocie "[...]". Wskazała, iż ponosi również dodatkowe wydatki na badania lekarskie (w związku ze schorzeniami wymienionymi w uzasadnieniu), a środki pieniężne, które jej pozostają muszą jej starczyć na przeżycie. W konsekwencji, trudno byłoby jej wygospodarować środki na pokrycie kosztów sądowych. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Do jej majątku należy mieszkanie o pow. "[...]" oraz działka o pow. "[...]". Ze skargi wynika, iż działka, której skarżąca jest właścicielką, jest przez nią wykorzystywana do celów rekreacyjnych. Na przedmiotowej działce znajduje się przyczepa campingowa. Jedynym źródłem dochodu skarżącej jest świadczenie emerytalno-rentowe w kwocie "[...]" brutto, co potwierdza załączona do wniosku kserokopia decyzji o waloryzacji renty z dnia "[...]". Do wniosku skarżąca załączyła ponadto zaświadczenie lekarskie potwierdzające pozostawanie pod stałą opieką lekarską. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie wystarczy przy tym wykazanie, iż poniesienie kosztów postępowania sądowego pogorszy sytuację materialną strony. Strona wykazać powinna, że posiadane środki są tak skromne, że uiszczenie kosztów tego postępowania spowoduje uszczerbek w wydatkach na zaspokojenie najniezbędniejszych jej potrzeb, a ponadto, że środki, którymi dysponuje nie dają możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na ten cel. W warunkach niniejszej sprawy, sytuacja materialna skarżącej (skarżąca jest właścicielką nie tylko mieszkania, ale również działki rekreacyjnej, a ponadto dysponuje stałym miesięcznym dochodem z tytułu renty) nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Sytuacja ta nie jest bowiem na tyle zła, aby uzasadniała twierdzenie, że poniesienie przez skarżącą kosztów sądowych w części nastąpi z uszczerbkiem koniecznego dla niej utrzymania. Dysponowanie stałym miesięcznym dochodem w kwocie przekraczającej kwoty najniższych świadczeń emerytalno-rentowych, umożliwia co do zasady, przy rozsądnym gospodarowaniu, nie tylko zabezpieczenie środków na niezbędne koszty utrzymania 1-osobowej rodziny, ale również na partycypowanie w kosztach sądowych. Zauważyć należy, iż na obecnym etapie postępowania sądowego jedynym wymogiem dla nadania sprawie dalszego biegu jest uiszczenie przez skarżącą wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Na dalszym jego etapie, w zależności od podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, mogą natomiast, ale nie muszą, pojawić się dalsze koszty postępowania. Mając na uwadze powyższe, w warunkach niniejszej sprawy za uzasadnione uznano zwolnienie skarżącej od wpisu od skargi w części ponad kwotę 100 zł i jednocześnie odmowę zwolnienia jej od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. Uznano bowiem, że z renty w kwocie "[...]" netto możliwe jest, przy rozsądnym gospodarowaniu, zabezpieczenie, bez uszczerbku koniecznego dla skarżącej utrzymania, środków nie tylko na wskazane przez nią wydatki stałe w łącznej kwocie "[...]", wyżywienie oraz inne, pojawiające się okresowo, wydatki skarżącej związane z leczeniem, ale również na wymagany obecnie wpis od skargi w kwocie pomniejszonej do 100 zł, czyli do kwoty odpowiadającej najniższemu wpisowi sądowemu. Mając na uwadze wysokość dochodu skarżącej oraz ponoszonych przez nią wydatków, w tym w szczególności związanych z leczeniem, uznano zatem, że aktualna sytuacja finansowa skarżącej umożliwia jej poniesienie dodatkowego jednorazowego wydatku w kwocie 100 zł tytułem wpisu od skargi (co umożliwi rozpoznanie skargi), a ponadto poczynienie oszczędności na pokrycie ewentualnych kosztów sądowych, których obowiązek uiszczenia może pojawić się dopiero na dalszym etapie postępowania sądowego, tym bardziej, że część z ponoszonych przez skarżącą wydatków ma charakter jedynie okresowy. W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.