II SA/Ol 942/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant : St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia 6 kwietnia 2016 r., wydaną z upoważnienia Starosty "[...]" przez Kierownika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w "[...]", cofnięto "[...]"uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii "[...]", wydanego przez Starostę "[...]", zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w "[...]"z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt "[...]". Po rozpoznaniu odwołania Prokuratora Prokuratury Rejonowej w "[...]"od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 19 maja 2016 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Prokurator Prokuratury Rejonowej w "[...]"wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję, zarzucając, że zastała ona wydana z naruszeniem art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, przez cofnięcie kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy bez wskazania początkowej i końcowej daty biegu terminu, na jaki uprawnienie zostało cofnięte, pomimo, iż treść powołanego wyżej wyroku Sądu Rejonowego umożliwia określenie ram czasowych obowiązywania orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym i winno to znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r., Prokurator Prokuratury Okręgowej w "[...]"poparł skargę i argumentację w niej zawartą. Podniósł ponadto, że w zaskarżonej decyzji organ cofnął uprawnienia tylko co do jednej kategorii i jest to zawężenie w stosunku do wyroku karnego. W żaden sposób organ nie ustosunkował się, z jakich przyczyn do zawężenia doszło. Oświadczył, iż nie posiada wiedzy, jaką kategorię prawa jazdy posiadał adresat decyzji. Pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę. Wyjaśnił, iż w aktach administracyjnych nie ma informacji o posiadanej przez kierowcę kategorii prawa jazdy. Zgodnie z dotychczasową praktyką, organy cofały tylko te uprawnienia, co do kategorii, którą kierowca posiadał, co wynika także z zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Sąd postanowił odroczyć rozprawę i zobowiązać organ do udzielenia, w terminie 14 dni informacji o tym, w jakich kategoriach kierowca posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami przed ich cofnięciem i ewentualnego przedłożenia kserokopii dokumentów w tym zakresie. Pismem procesowym z dnia 17 listopada 2016 r., Prokurator Prokuratury Okręgowej w "[...]"cofnął powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej zwanej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola strony skarżącej, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.