II SA/Ol 946/21

Dnia 18 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2022 roku sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"roku nr "[...]" w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Wójt Gminy G. (dalej jako: " "Wójt", "organ pierwszej instancji"), umorzył w całości postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia związanego z budową telekomunikacyjnego obiektu budowlanego realizującego funkcje szerokopasmowego dostępu do usług sieci internet w oparciu o radioliniowe anteny satelitarne – [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 26 marca 2021 r., [...] Sp. z o.o. wystąpiła do Wójta z wnioskiem w sprawie ustalenia inwestycji celu publicznego dla zamierzenia związanego z budową telekomunikacyjnego obiektu budowlanego realizującego funkcje szerokopasmowego dostępu do usług sieci internet w oparciu o radioliniowe anteny satelitarne – [...], na działce o numerze [...], obręb G., gmina G. Dla terenu działek, objętych wnioskiem, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części obrębu G., gmina G. zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu G. W związku z art. 50 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., oz, 293 z późn. zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku, w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – dalsze postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.". Odwołanie od decyzji Wójta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), złożył D. J. (dalej jako: "strona", "skarżący"). Zarzucił decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 7, 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającą na umorzeniu postępowania w sprawie oraz naruszenie art. 28 k.p.a., poprzez odmowę udostępnienia akt postępowania, pomimo bycia stroną postępowania. Odwołujący się zarzucił, że z wydanej decyzji nie wynika, by dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzono stosowne obliczenia w zakresie kumulacji promieniowania celem dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko tak, aby wykluczyć jakiekolwiek wątpliwości. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] r., Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że przepisy u.p.z.p. nie określają kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Dlatego w tym zakresie znajduje zastosowanie art. 28 k.p.a. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, czy też lokalizacji inwestycji celu publicznego, w każdym przypadku stroną jest inwestor oraz właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, na której zlokalizowana ma być inwestycja. Właściciele lub użytkownicy wieczyści innych nieruchomości mogą mieć status strony w tym postępowaniu w przypadku posiadania interesu prawnego. O interesie prawnym przesądza zasięg oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Przedmiotowa inwestycja ma polegać na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego realizującego funkcje szerokopasmowego dostępu do usług sieci internet w oparciu o radioliniowe anteny satelitarne. Odwołujący się nie jest właścicielem nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, czy też sąsiadującej bezpośrednio z tym terenem, dlatego też potencjalne oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącego mogłoby być związane z ewentualnym negatywnym oddziaływaniem na środowisko, ustalonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), dalej jako: "rozporządzenie". Z przepisów tego rozporządzenia wynika, że instalacje radioliniowe nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy zatem przyjąć, że zakres oddziaływania tego rodzaju inwestycji nie będzie wykraczać poza jej najbliższe sąsiedztwo. Tym samym, odwołujący się, będący właścicielem działki nr [...], oddalonej od terenu inwestycji o ok. 120 m, nie posiada interesu prawnego w postępowaniu lokalizacyjnym dotyczącym przedmiotowej inwestycji. Z powyższych przyczyn, rozpatrywanie odwołania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, tj. z uwagi na to, że nie pochodzi od strony postępowania, dlatego też orzeczono o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. W skardze na postanowienie Kolegium z dnia [...] r., skarżący zarzucił naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 8 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie, w sposób budzący zaufanie do organów administracji, uzasadnienia faktycznego decyzji; - art. 107 § 3 w zw. z art. 6, 7, 9, art. 11 i art. 77 k.p.a., poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak odniesienia się do argumentów powołanych przez stronę, w szczególności w piśmie z dnia 21 kwietnia 2021 r. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i o uchylenie postanowienia w całości oraz o uchylenie aktu pierwszej instancji oraz o uznanie skarżącego za stronę postępowania. Ponadto, wniósł o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi, że organy obu instancji dopuściły się wielu nieprawidłowości wskazanych w zarzutach skargi. Strona podniosła, że stacja bazowa, na której mają być zamontowane radioliniowe anteny istnieje od ponad 10 lat. W ocenie skarżącego, użycie we wniosku słowa "Budowa..." ma wskazywać, że mamy do czynienia z nową, a nie rozbudową istniejącej. Najprawdopodobniej zabieg ten był celowy, aby uniknąć wydania decyzji środowiskowej. Zabieg ten miał na celu obejście prawa związanego z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Uchwalenie planu miejscowego dla tego terenu nie blokuje wydania decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem - organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania – jak wskazało Kolegium - może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Pierwsza z sytuacji obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nieposiadającą legitymacji do jego wniesienia, tj. niebędącą stroną w sprawie ani adresatem decyzji, czy też nie mającą zdolności do czynności prawnych. Przyczyny podmiotowe pozostają zatem w bezpośrednim związku z przyznaniem jednostce statusu strony (por.m.in. wyrok NSA z 21 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 3183/15 - dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ odwoławczy przyjął, że odwołanie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, bowiem skarżący nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. W myśl tego przepisu – stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny to interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Oznacza to, że podmiot może uzyskać status strony w postępowaniu administracyjnym, jeśli zostanie ustalony konkretny przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać podjęcia stosownych czynności przez organ albo żądać ich zaniechania. Interes prawny charakteryzuje się tym, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, że w myśl postanowień § 2 pkt 7 rozporządzenia – do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zgodnie natomiast z § 3 pkt 8 rozporządzenia - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że planowana inwestycja, jako obiekt budowlany realizujący funkcje szerokopasmowego dostępu do usług sieci internet w oparciu o radioliniowe anteny satelitarne nie należy do inwestycji mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Instalacje radioliniowe nie są bowiem zaliczane do żadnej z wyżej wymienionych kategorii. Jak wynika zaś z akt postępowania, odwołujący się nie jest właścicielem nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, ani terenu bezpośredni sąsiadującego z tym terenem. Nieruchomość skarżącego o nr [...] jest od oddalona od terenu inwestycji o ok. 120 m. Sama inwestycja nie będzie zaś wykraczać poza jej najbliższe sąsiedztwo. Tym samym, potencjalne negatywne oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącego musiałoby znajdować oparcie w powołanych przepisach rozporządzenia, co nie ma miejsca. Słusznie więc przyjęło Kolegium, że skarżący nie posiada interesu prawnego w postępowaniu lokalizacyjnym, dotyczącym przedmiotowej inwestycji. Nie można też podzielić zrzutów skarżącego o naruszeniu przez organ przepisów postępowania. Nie można zarzucić, że organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Prowadziły je na podstawie przepisów prawa, stojąc na straży praworządności i podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu postanowienia przedstawiono stan faktyczny i stan prawny sprawy. Nie można też przyjąć, że organ nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, ani dowodów na których się oparł. Kwestie te zostały wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia. Biorąc powyższe pod uwagę, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 7