II SA/Ol 950/16

Dnia 13 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi A. M. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie skreślenia z listy studentów - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Przedmiotem skargi jest decyzja Rektora Uniwersytetu z "[...]", który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016, poz. 23 j.t. – dalej jako k.p.a.), art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U.2016, poz. 1842 j.t. – dalej jako p.s.w.) oraz § 47 Regulaminu studiów, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dziekana Wydziału Prawa i Administracji z dnia "[...]" w sprawie skreślenia A. M. P. z listy studentów Wydziału Prawa i Administracji kierunek prawo, utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Decyzja zapadła na tle poniższego stanu faktycznego. Decyzją Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Prawa i Administracji z dnia "[...]" A. P. został przyjęty na I rok studiów jednolitych magisterskich na kierunek prawo. Pismem z dnia 2 października 2015 r. (wpłynęło 8 października 2015 r.) A. P. zwrócił się do Prodziekana ds. Studentów Stacjonarnych z wnioskiem o przepisanie ocen z języka niemieckiego oraz wychowania fizycznego uzasadniając, że z w/w przedmiotów uzyskał ocenę pozytywną na uniwersytecie "[...]" Wydziale Teologicznym, kierunek nauka o rodzinie, co uprawdopodobnił kartą przebiegu studiów. Na wspomnianym egzemplarzu widnieje adnotacja (głównie w formie pieczarki) Zastępcy Kierownika Studiów Języków Obcych ds. dydaktycznych o treści "Zgodnie z Regulaminem SJO brak możliwości przeniesienia osiągnięć z języka niemieckiego 14.10.2015" oraz odręczny dopisek "Brak możliwości wynika z przerwania toku studiów". Na wspomnianym egzemplarzu widnieje również odręczny zapis Prodziekana "brak zgody 19.1015 r." będący najprawdopodobniej reakcją na powyższy wniosek skarżącego. Pismem z dnia 15 października 2015 r. (wpływ 16 października 2015 r.) A. P. ponownie wystąpił do Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji z wnioskiem o przepisanie ceny z j. niemieckiego. Na tymże z kolei egzemplarzu wniosku widnieje odręczna (nie opatrzona datą) adnotacja Zastępcy Kierownika SJO ds. dydaktycznych "brak możliwości zaopiniowania wynika z braku dokumentów poświadczających kontynuowanie studiów na Uniwersytecie" Wreszcie pismem z dnia 28 stycznia 2016 r. (wpływ 9 lutego 2016 r. ) A. P. z tożsamym żądaniem, co zawarty we wniosku z dnia 15 października 2015 r., wystąpił do Rektora podając, że w powyższym zakresie uzyskał ustną zgodę Kierownika Działu Języka Niemieckiego SJO Uniwersytetu (wskazaną z imienia i nazwiska). W aktach sprawy znajduje się pismo Prorektora z dnia 25 lutego 2016 r. informujące A. P. o braku podstaw do zmiany decyzji Dziekana Wydziału w tym zakresie (pismo nie zawiera danych identyfikujących rzeczoną decyzję). Pismo było awizowane w dniu 1 marca 2016 r. przez UP, po czym zwrócone nadawcy w dniu 16 marca 2016 r. jako nie podjęte w terminie. Pismem z dnia 1 marca 2016 r. (doręczonym 12 marca 2016 r.) Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji zawiadomił A. P, o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skreślenia go z listy studentów kierunku prawo z powodu nieuzyskania zaliczenia semestru. Decyzją z "[...]" Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji, powołując się na art. 190 ust. 2 pt 2 i art. 207 ust. 1 p.s.w. oraz § 25 Statutu UWM i § 34 ust. 2 pkt 2 Regulaminu Studiów skreślił A. P. z listy studentów Wydziału Prawa i Administracji kierunek prawo. Uzasadniając podała, że A. P. nie uzyskał (w szczególności) do końca sesji poprawkowej, tj. do 21 lutego 2016 r. zaliczenia z języka obcego (niemieckiego). Do decyzji załączona została semestralna karta osiągnięć studenta. Nie podzielając zarzutu odwołania Prorektor skarżoną decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału Prawa i Administracji w mocy. Podał, że zainteresowany rozpoczął studia nie jako student przenoszący się z innej uczelni, lecz jako kandydat na studia, biorąc udział w procesie rekrutacji na studia na ogólnych zasadach i w konsekwencji nie było możliwości przeniesienia osiągnięć (przepisania oceny), czego dowodem jest § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przenoszenia zajęć zaliczonych przez studenta. Rektor nie podzielił tezy odwołującego się o uzyskaniu zgody pracownia SJO na przepisanie oceny z języka obcego, skoro w aktach sprawy brak ku temu stosownego dowodu. Nadmienił, że z uwagi na brak kontynuacji studiów uzasadniona była odmowa przeniesienia oceny z języka niemieckiego wyrażona w październiku 2015 r. oraz podtrzymana w lutym 2016 r. Konkludował, że A. P. był świadom od października 2015 r. o braku możliwości przeniesienie oceny, a mimo to nie rozpoczął realizacji tegoż przedmiotu, ani nie wnosił o możliwość jego powtórzenia. W skardze A. P. podtrzymał tezę o uzyskaniu ustnej zgody pracownika (którego personalia podał) SJO o przeniesieniu oceny z języka niemieckiego oraz nadmienił, że przed wszczęciem postępowania w przedmiocie skreślenia go z listy studentów nie został pisemnie powiadomiony o sposobie rozpatrzenia jego wniosku o przeniesienie oceny z języka obcego. W odpowiedzi na skargę Rektor wnosząc o jej oddalenie podał, że decyzję Prodziekana Wydziału z dnia 16 października 2015 r. ( brak takowej w aktach sprawy, zapewne chodzi o odręczny zapis Prodziekana "Brak zgody 19.10.15 r.") można uznać za "akt zakładowy wewnętrzny, który nie podlega reżimowi kpa i nie jest bezpośrednio zaskarżalny do sądu administracyjnego". Na rozprawie przed tut. Sądem pełnomocnik skarżącego – M. P. (matka) oświadczyła, że syn nie otrzymał pisma Prorektora z 25 lutego 2016 r. informującego o braku możliwości przeniesienia oceny z języka niemieckiego. Dodała, że pracownicy dziekanatu uniemożliwili synowi wydania kserokopii stanowiska (opinii kierownika SJO) Prodziekana z 19 października 2015 r. Z kolei pełnomocnik Rektora podała, że skarżący nie uzyskał zgody pracownika SJO (wskazywanego przez skarżącego) na przepisanie oceny z języka. Dodała, że dobra wola prowadzącego z wychowania fizycznego skutkowała przeniesieniem oceny z tegoż przedmiotu. Nadmieniła, że o przeniesieniu oceny i kontynuacji zajęć decyduje prowadzący dane zajęcia i rzeczona zgoda (o kontynuacji zajęć) udzielana jest, co do zasady, przez poinformowanie studenta zwykłym pismem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.2016, poz. 1066 j.t. – dalej jako p.u.s.a.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016, poz. 718 j.t. – dalej jako p.p.s.a.) w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zatem zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując w świetle przywołanych powyżej kryteriów niniejszą skargę Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż skarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Prorektora z "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji z "[...]" o skreśleniu skarżącego z listy studentów Wydziału Prawa i Administracji kierunek prawo. Proceduralną podstawą skażonych decyzji stanowił art. 207 ust. 1 p.s.w. stanowiący, że do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Materialnoprawną zaś podstawą decyzji był art. 190 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy, w myśl którego kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie w zw. z § 1 obowiązującego w dacie podjęcia skarżonych decyzji rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia zajęć zaliczonych przez studenta (Dz.U.2011, Nr 201, poz. 1187 – dalej jako rozporządzenie). Nieuzyskanie zaliczenia z semestru w określonym terminie jako przesłankę skreślenia studenta z listy studentów przewiduje wspomniany już § 34 ust. 2 pkt. 2 Regulaminu Studiów (załącznik do uchwały Senatu w sprawie uchwalenia Regulaminu Studiów). Nie ulega wątpliwości, że w prowadzonych przez organy uczelni postępowaniach przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Decyzje wydawane w ramach uznania administracyjnego, a taką jest decyzja, o skreśleniu z listy studentów na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. jest poddana szczególnym rygorom w zakresie uzasadnienia, które powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Niedopuszczalne jest uchylanie się od oceny zarzutów podnoszonych przez stronę, natomiast organ w przypadku rozstrzygnięcia negatywnego dla strony powinien wykazać, że nie mógł inaczej orzec z uwagi na konkretne okoliczności prawne lub faktyczne. W przeciwnym wypadku organ naraża się na skuteczny zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz wadliwie sporządzonego uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.), a zatem dowolności (arbitralności) rozstrzygnięcia. W utrwalonym orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie przyjmuje się, że w przypadku, gdy prawo materialne pozostawia rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu, czyli umożliwia organowi wybór rodzaju rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu jest załatwić sprawę po dokładnym wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (por. wyrok SN z dnia 18 listopada 1993 r. sygn. akt III ARN 49/93,OSNC 1994/0/181). Rozstrzygnięcia wydane w tego typu sprawach powinny być zatem starannie uzasadnione, z odniesieniem się do okoliczności danej sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie decyzje organów obu instancji powyższym wymogom nie odpowiadają, jako, że organy (w sensie funkcjonalnym – kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej -Dziekan, Rektor) nie zweryfikowały dowodowo podnoszonej przez skarżącego przyczyny absencji na zajęciach z języka niemieckiego (uzyskanie ustnej zgody pracownika dydaktycznego SJO), a o zajętym w tym przedmiocie stanowisku w wymaganej formie (decyzji) nie powiadomiły go w stosownym czasie, tj. bez zbędnej zwłoki. Sąd w składzie orzekającym wyraża pogląd, że niezbędnym warunkiem skreślenia studenta z listy studentów w trybie art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. jest uprzednie ostateczne rozstrzygnięcie wniosku studenta o przeniesienie zajęć, podjęte w stosownym terminie, w trybie art. 165 p.s.w., a do 1 października 2016 r. także przez pryzmat rozporządzenia w sprawie warunków i trybu przenoszenia zajęć zaliczonych przez studenta. Chodzi oczywiście o tożsamość przedmiotu zajęć, którego dotyczy wniosek o przeniesienie zajęć, a niezaliczenie semestru tylko i wyłącznie wskutek nieuzyskania zaliczenia z rzeczonego przedmiotu. Koniecznym bowiem warunkiem skreślenia studenta z powodu niezaliczenia semestru w określonym terminie wskutek nieuzyskania zaliczenia z określonego przedmiotu (jak w niniejszej sprawie) jest bezropne ustalenie, że skutek ów (absencja na zajęciach skutkująca nieuzyskaniem zaliczenia) była tylko i wyłącznie konsekwencją uprzedniej świadomej i swobodnej, tj. nie (współ)uwarunkowanej czynnikiem zewnętrznym, decyzji studenta obliczonej właśnie na osiągnięcie rzeczonego skutku. Takowej zaś sytuacji nie sposób utożsamiać z przypadkiem braku ostatecznego rozstrzygnięcia przez Organy Uczelni wniosku studenta o przeniesienie zajęć w trybie powyższej wskazanym, gdyż do daty podjęcia rzeczonego rozstrzygnięcia nie sposób zarzucić studentowi świadomego zaniechania uczestnictwa na zajęcia (uzyskania zaliczenia), którego wniosek o przeniesienie dotyczy, będącego niezbędną przesłanką podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 190 ust. 2 pt 2 p.s.w. Dla jasności tezy wypada dodać, że wniosek o przeniesienie zajęć musi być co najmniej na tyle uprawdopodobniony okolicznościami stanu faktycznego, by student mógł zasadnie oczekiwać na korzystne dla niego w tej mierze rozstrzygnięcie, z kolei zaś organy Uczelni dopiero po definitywnym rozstrzygnięciu przedmiotowego wniosku mogły zwolnić się z zasadnego zarzutu współprzyczynienia się (abstrahując od jego stopnia) do absencji (nieuzyskania zaliczenia) studenta na zajęciach, którego wniosek o przeniesienie dotyczy. Przenosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy dostrzec wypada, że składając 8 października 2015 r. wniosek o przeniesienie zajęć A. P. mógł zasadnie oczekiwać na pozytywne dla niego w tym zakresie rozstrzygnięcie, skoro co najmniej w wysokim stopniu uprawdopodobnił fakt uzyskania uczestnictwa i uzyskania zaliczenia z języka niemieckiego na poprzedniej uczelni. Jednocześnie nie sposób przypisać mu wyłącznej winy za brak świadomości co do uregulowań ustrojowych regulujących instytucję przeniesienia zajęć. Ta zaś, tj. przenoszenie i uznawanie zajęć zaliczonych na innej uczelni odbywa się w trybie art. 165 p.s.w. i obowiązującego w dacie podjęcia skarżonej decyzji powyżej wspomnianego rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia zajęć zaliczonych przez studenta. Abstrahując od oceny ewentualnej zasadności stanowiska organów Uniwersytetu w przedmiocie przeniesienia zajęć z języka obcego (miarodajne w tym zakresie może być tylko stanowisko Prodziekana z dnia 19 października 2015 r.) jego ocena w aktualnym stanie dowodowym jest przedwczesna, choć godzi się wspomnieć, że warunek ów wskazany jest w art. 165 ust. 2a p.s.w., a powtórzony w § 3 ust. 3 w/w rozporządzenia (w czasookresie jego obowiązywania). Stanowisko w przedmiocie przeniesienia zajęć podejmuje kierownik jednostki przyjmującej i przybiera ono formę decyzji, o czym wprost stanowi § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, a ust. 2 tegoż paragrafu powyższe potwierdza. Tymczasem wniosek(i) A. P. nie został w przepisanej formie rozpatrzony, a w każdym razie za takowy nie sposób uznać pisma Prorektora z 25 lutego 2016 r. chociażby z tego względu, że odmowę przeniesienia wspiera on tylko i wyłącznie decyzją Dziekana Wydziału, której nie identyfikuje, nadto nie prezentuje ustalonego w sprawie stanu faktycznego i nie dokonuje jego oceny w świetle adekwatnych, a powyżej przywołanych, unormowań prawnych, wreszcie końcowo nie daje adresatowi możliwości jego weryfikacji w jakimkolwiek trybie z uwagi na brak stosownego w tym zakresie pouczenia. Na dodatek, abstrahując od niezachowania przynależnej formy i opisanego powyżej niedostatku uzasadnienia, nie sposób przyjąć fikcji prawnej skutecznego doręczenia rzeczonego pisma skarżącemu. Jak powyżej podano, przedmiotowe pismo było awizowane przez UP i zwrócone nadawcy wskutek jego niepodjęcia w terminie. Jednak oględziny koperty zwierającej owe pismo nie potwierdzają jego dwukrotnego awizowania, co jest jednym z koniecznych warunków prawnych uznania pisma za doręczone w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Pomijając nawet i tą wadę zastępczego doręczenia pisma - wprawdzie niezależną od organów Uniwersytetu, lecz statuującą powinność podjęcia ponownej próby skutecznego doręczenia przedmiotowego pisma – ubocznie tylko godzi się dostrzec, że skarżący zarówno we wniosku z 2 października 2015 r. jak i 15 października 2015 r. nie wskazywał adresu, na który usiłowano nieskutecznie doręczyć pismo z 25 lutego 2016 r., a rzeczona okoliczność nie pozostawałaby bez wpływu w procesie oceny przyjęcia prawnej fikcji doręczenia zastępczego, o której stanowi art. 44 k.p.a. Wreszcie, niezależnie od braku zachowania przynależnej formy zajęcia stanowiska w zakresie przeniesienia zajęć i niemożności uznania skutecznego doręczenia stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 25 lutego 2016 r., nie sposób nie dostrzec równie istotnego (jeśli nie najważniejszego) faktu, że wspomniane pismo było (najprawdopodobniej) reakcją na dopiero trzeci wniosek skarżącego z 28 stycznia 2016 r. (wpływ 9 lutego 2016 r.), a zatem już w dacie jego podjęcia upłynął termin sesji poprawkowej, co miało miejsce 21 lutego 2016 r. Rekapitulując, z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zasadnie można wnioskować, że organy Uniwersytetu przed podjęciem decyzji o skreśleniu A. P. z listy studentów w oparciu o art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. nie rozstrzygnęły (niemożność przyjęcia fikcji zastępczego doręczenia) ostatecznie z zachowaniem przepisanej formy wniosku skarżącego o przeniesienie zajęć z języka niemieckiego, a absencja na nich, a w konsekwencji nieuzyskanie zaliczenia, była wyłącznym powodem niezaliczenia semestru, a przeto skreślenia z listy studentów. Nawet w sytuacji ustrzeżenia się przez organy Uniwersytetu powyższego błędu, w okolicznościach niniejszej sprawy w aspekcie legalności zastosowania art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. nie miałoby to pierwszoplanowego znaczenia, skoro zamiar zakomunikowania skarżącemu o sposobie rozstrzygnięcia jego wniosku w przedmiocie przeniesienia zajęć podjęty został już po upływie terminu sesji poprawkowej. Reasumując, decyzja podjęta na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. nie może abstrahować od przyczyny stanu rzeczy znamiennego hipotezą tegoż przepisu. Innymi słowy, warunkiem legalności decyzji o skreśleniu studenta z listy wskutek niezaliczenia semestru w oznaczonym terminie mogą być okoliczności tylko i wyłącznie od niego zależne, na które ma nieograniczony wpływ i świadom implikacji z nich wynikających podejmuje pod ich wpływem swobodną decyzję co do swego postępowania w zakresie wypełniania pragmatyk studenckich. W rezultacie powyższego przyczyna skutku z art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. nie może być współdeterminowana przez inne czynniki, jak tylko poprzez zachowanie studenta będące wynikiem jego swobodnego wyboru. W rezultacie tego, co podniesiono, decyzja Prodziekana z "[...]" prezentowanego powyżej standardu decyzji z art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. nie spełnia, skoro ogranicza się tylko i wyłącznie do przywołania samego faktu niezaliczenia semestru wskutek absencji na zajęciach z przedmiotu, co do którego wniosek o przeniesienie zajęć nie został definitywnie rozstrzygnięty przed wydaniem skarżonych decyzji. Z kolei decyzja Prorektora z "[...]" wprawdzie odnosi się do przyczyny nieprzeniesienia zajęć z języka niemieckiego dodając, że o skutku postępowania w rzeczonym przedmiocie skarżący został poinformowany. Prezentowane tezy nie wytrzymują próby dowodowej, jako, że materiał dowodowy sprawy nie potwierdza, aby zweryfikowano dowodowo twierdzenie skarżącego o uzyskaniu ustnej zgody Kierownika Działu Języka Niemieckiego na przepisanie oceny z tegoż języka, a tym bardziej, aby decyzja Dziekana Wydziału Prawa i Administracji z "[...]" (brak takowej, zapewne chodzi o Jego stanowisko z 19 października 2015 r., a także opinie Kierownika SJO ds. dydaktycznych z 14 października 2015 r. i drugą nie opatrzoną datą) była zakomunikowana skarżącemu ustnie przez pracownika sekretariatu (właściwie umożliwiono mu wglądu do akt sprawy z jego inicjatywy), skoro takowej formy przekazania rozstrzygnięcia kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje. Zgodzić się natomiast należy z prezentowanym przez Prorektora w odpowiedzi na skargę stanowiskiem, że decyzja Prodziekana Wydziału z "[...]" (identyfikowana, jak wyżej) stanowi "akt zakładowy wewnętrzny, który nie podlega reżimowi kpa i nie jest bezpośrednio zaskarżalny do sądu administracyjnego", ale skoro tak, to nie można zasadnie – nie popadając w wewnętrzną sprzeczność – powoływać się na ów akt, jako na źródło wiedzy o zajętym przez organy Uniwersytetu (kierownika SJO) stanowisku, gdyż nie wywołuje on na zewnątrz jakiegokolwiek (zamierzonego przez Prorektora) skutku prawnego. Gdyby nawet przyjąć punkt widzenia Rektora wyartykułowany wprost przez Jego pełnomocnika na rozprawie, że właściwa formą powiadomienia studenta o stanowisku w przedmiocie przeniesienia zajęć jest zwykłą fora pisemna i że w okolicznościach niniejszej sprawy owe zawiadomienie miało – po myśli art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. – miejsce w dniu 15 marca 2016 r., to i tak nie miałoby to wpływu na osąd niniejszej sprawy, jako, że najistotniejsza pozostaje okoliczność podjęcia próby (bezskutecznej) zawiadomienia A. P. o odmowie przeniesienia zajęć już po upływie terminu sesji zimowej poprawkowej. Sąd, w składzie orzekającym, stoi na stanowisku, że postępowanie w przedmiocie przeniesienia zajęć winno być definitywnie zakończone przed podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiocie skreślenia studenta z listy studentów, gdyż przyczyna podjęcia decyzji w trybie art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. nie jest - z przyczyny powyżej szeroko omówionej - irrelewantna prawnie. Po pierwsze student składając wniosek o przeniesienie zajęć może pozostawać w uzasadnionym przekonaniu o pozytywnym dla niego rozstrzygnięciu, oczywiście pod warunkiem uprawdopodobnienia warunku przeniesienia zajęć wskazanego w art. 165 ust. 2a p.s.w. w zw. z § 3 ust. 3 rozporządzenia (obowiązującego na datę wydania skażonych decyzji), co w przedmiotowej sprawie skarżący uczynił. Po wtóre, najistotniejsze, autor wniosku o przeniesienie zajęć może zasadnie oczekiwać, że rozstrzygnięcie jego wniosku nastąpi w rozsądnym terminie, adekwatnym w relacji do czasookresu sesji, bez zbędnej zwłoki, w zasadzie niezwłocznie, skoro rozstrzygnięcie tej sprawy nie wymagało prowadzenia wyjaśniającego. Ów wymóg podyktowany jest potrzebą zapewnienia studentowi, w przypadku negatywnego dla niego rozstrzygnięcia, możliwości przedsięwzięcia środków zaradczych (uczestnictwa na zajęciach, uzyskania zaliczenia) celem uchronienia się przed skutkiem znamiennym dyspozycją art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. Dopiero bowiem w takiej sytuacji decyzja wydana na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. nie będzie (nie powinna być) zaskoczeniem dla studenta, skoro skutek ów był konsekwencją uprzedniego świadomego zaniechania studenta w realizacji jego pragmatyk studenckich. W przeciwnym wypadku, a takowy miał miejsce w niniejszej sprawie, nie sposób zasadnie zarzucić studentowi absencji na zajęciach z konkretnego przedmiotu i w konsekwencji jego niezaliczenia, skoro decyzja w przedmiocie przeniesienia zajęć z tegoż przedmiotu nie została w ogóle podjęta, a jej próba została przedsięwzięta dopiero po upływie sesji poprawkowej. W takowej sytuacji występującemu z wnioskiem o przeniesienie zajęć nie można zasadnie przypisać wyłącznego wpływu na skutek unormowany hipotezą art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. Reasumując, skarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 190 ust. 2 pkt 2 p.s.w. poprzez jego błędną wykładnię zasadzającą się na twierdzeniu o irrelewantnym charakterze przyczyny nieuzyskania zaliczenia semestru w określonym terminie, co Sąd w składzie orzekającym, z przyczyny niezwięźle wyłożonej, nie podziela. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przyczyny uwzględnienia skargi. Organy Uniwersytetu orzekając ponownie w sprawie pozostaną związane wyłożoną oceną prawną. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji.