II SA/Ol 950/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Rektora Uniwersytetu "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia 1) umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącego radcę prawnego. Po zapadnięciu wyroku w sprawie A.P. wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Podał, iż prowadzi gospodarstwo domowe z matką i siostrą. Nie pracuje, od ojca otrzymuje 500 zł. Jedynym dochodem 3-osobowej rodziny jest prócz tego renta matki w wysokości 1195,88 zł. Majątek, który też do niej należy, to: "mieszkanie lokatorskie spółdzielcze prawo własności i garaż wieczyste użytkowanie". Po zapłaceniu części rachunków brakuje środków na żywność i lekarstwa. Pralka, odkurzacz, telewizor są zepsute. Powstała zaległość w opłatach za mieszkanie za trzy miesiące. "(D)ługi: W.P. 46.000,00, J.P. - 110.000,00 P. P. 60.000,00 - to są długi M.P". Mając na uwadze zakres żądania skarżącego należy wskazać, iż zgodnie z art. 239 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., w skr.: p.p.s.a.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo pomocy w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. W niniejszej sprawie, postanowieniem z 25 sierpnia 2016 r., Referendarz sądowy, uwzględniając w całości wniosek skarżącego, zwolnił go od kosztów sądowych i postanowienie to stało się prawomocne. Zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postanowieniu sądu bez określenia zakresu tego zwolnienia oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków (art. 241 p.p.s.a.). Skoro zatem skarżący nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Mając za podstawę przedstawione informacje należy stwierdzić, iż skarżący w dalszym ciągu dysponuje środkami, które wystarczają najwyżej na zaspokojenie najniezbędniejszych potrzeb bytowych. Tym samym, bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu nie jest w stanie ponieść kosztu wymaganej usługi profesjonalnego pełnomocnika. W takim przypadku przedmiotowy wniosek podlega uwzględnieniu z mocy art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono zatem jak w sentencji.